കവിത (Page 16)

By:
On:
In: കവിത

ചലനമെന്നതിന്റെ പര്യായമാണ്സംസാരംനമുക്കറിയാവുന്ന ഭാഷയല്ലെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്ചലിക്കുന്നവയെല്ലാം! ചിറകുകൾ കുടഞ്ഞു പറക്കുന്നപക്ഷികളോട്ആകാശംസംസാരിക്കുന്നതാകാംമേഘചലനങ്ങൾ പാറിവരുന്ന കാറ്റും,മരങ്ങളും തമ്മിൽസംസാരിക്കുന്നതല്ലാതെമറ്റെന്താണ്ഇലകളുടെ ഇളക്കം! രണ്ട് കരയോടുമുള്ളപുഴയുടെ വർത്തമാനമാകണംഅലകൾ മനുഷ്യനിൽ നാവ് മാത്രമല്ലസംസാരിക്കുന്നത്കൈളും, കാലുകളും, ലിംഗവുംകണ്ണുകളും സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്! പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ കാണുമ്പോൾകണ്ണുകൾ സംസാരിക്കുന്നത് അറിയുന്നില്ലേ? ഇണചേരുമ്പോൾനാവിനെക്കാളധികംസംസാരിക്കുന്നുണ്ട്ലിംഗങ്ങൾ നാവ് മിണ്ടാതാകുന്നത്മൗനം.ശരീരത്തിലുള്ള അംഗങ്ങളെല്ലാംസംസാരിക്കാതാ-വുന്നതാണ് മരണം ചില നേരങ്ങളിൽനമ്മിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നചെറിയ ചലനങ്ങൾപുനർജ്ജന്മമാണ് ചിലപ്പോഴുള്ള മൗനംആത്മഹത്യയും. കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർContinue Reading

By:
On:
In: കവിത

പനിക്കയ്പ്പു മാറാതെ ഞാൻ നടക്കുന്നുഒരു കഷണം റൊട്ടിയന്വേഷിച്ച്റൊട്ടിമണത്തിനു ചൂടുണ്ട്റൊട്ടിമണത്തിനേ ചൂടുള്ളൂറൊട്ടിമണമുള്ളഒരു തെരുവു പോയിട്ട്റൊട്ടി മണമുള്ള ഒരു കട പോലുമില്ലഇവിടെറൊട്ടിയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നഒരു മനുഷ്യനെകണ്ടെത്തുകയെങ്കിലും വേണംഈ യാത്രയിൽമുറിച്ചു കഷണങ്ങളാക്കിയതണുത്ത ബ്രഡ് അടങ്ങുന്നപ്ലാസ്റ്റിക് പൊതി – ഈ പട്ടാമ്പി,ഒരാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ചവച്ചു തീർക്കേണ്ടത്നിൻ്റെ നഗരത്തിന്എൻ്റെ വക എന്തു വേണംഎന്നു ദൈവം ചോദിച്ചാൽഞാൻ പറയും,റൊട്ടി മണമുള്ള ഒരു തെരുവ്.Continue Reading

By:
On:
In: കവിത

ഇക്കാലമത്രയും ഭൂമിയിൽ ജീവിച്ചവരെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യരോട് ചോദിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം? നാട് മുഴുവൻ നീണ്ട് കിടക്കുന്ന വഴികളോട് ചോദിക്കൂ. വഴികൾ ഓർത്ത് വച്ചിട്ടുണ്ടാകും നെഞ്ചില് കാലമർത്തി നിന്നവരെ മടിയിൽ കുഴഞ്ഞ് വീണ് മരിച്ചവരെ ഓരം ചേർന്ന് നിന്ന് പ്രണയം പങ്കുവച്ചവരെ പാതിരാത്രിയിലും വഴിമുറിയാതെ നടന്ന് തീർത്തവരെ ജീവിതം മുഴുവനും വേപ്രാളപ്പെട്ട് ഓടിനടന്നവരെ വിശന്നുതളർന്ന് പൈപ്പുവെള്ളം കുടിച്ച് പള്ള വീർപ്പിച്ചവരെ തെരുവോരങ്ങളിൽ കിടന്ന് ജീവിതം കൂട്ടിമുട്ടിച്ചവരെ അങ്ങനെ എത്രയെത്ര പേരെയത് ഹൃദയത്തിൽ ടാറ് മെഴുകിContinue Reading

By:
On:
In: കവിത

വാക്കുകൾ ബന്ധനത്തിലാക്കിയഒരു മുയലും,അതിനു കാവലായിഒരു വേട്ടക്കാരനും.അതോർക്കുമ്പോൾ ദേഹത്താകെമുരിങ്ങക്കറ ഒഴുകുന്നപോലെചുവന്നും ഒട്ടിയും നിൽക്കുന്ന ഞാൻ “ഞാൻ വെള്ളമൊഴിച്ചു തരാം, നീ വളരൂ”. അങ്ങനെയല്ലേ ആദ്യം പറഞ്ഞത്?ക്രമേണ ഇലകൾ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിഇളകിയാടി, ചരിഞ്ഞുകുടഞ്ഞു,ഉണങ്ങിയ ഉപ്പ് ഇത്തിൾ പോലെ ബഹുകോശങ്ങളിലും.പുകഞ്ഞു കത്തി, നെഞ്ച് വിങ്ങിഓരോവേരും മണ്ണിനെചേർത്തുപിടിച്ചു പുളഞ്ഞു കരഞ്ഞുഇലകളെല്ലാം ഓട്ടവീണു,എട്ടുകാലി വലകെട്ടിപ്രാണികൾ ചിറകൊട്ടി,ശ്വാസംമുട്ടി ചത്തുകരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ചില്ലകൾഇനിയൊന്നുമില്ലബാക്കി-യെന്നോതി നിലത്തു വീണു. ചട്ടിയിൽനിന്നും മണ്ണോടു കൂടിദൂരെ വീണ പേരില്ലാപ്പൂവ്,പിന്നെ അതേ ചട്ടിയിൽ പുതുമണ്ണിൽവേറൊരു പൂവ്..പൂവിനെ ചുംബിക്കാൻ ചെല്ലവേവിഷക്കൊത്തുContinue Reading

By:
On:
In: കവിത

യാജ്ഞസേനി ഞാൻ തീയിൽ കുരുത്തവൾ;വാടുകില്ലേതു വേനൽ തപിക്കിലും.ഏറ്റുവാങ്ങുവോൾ ഏതുഗ്രതാപവും,പൂത്തുനിൽക്കുവോൾകാലാതിവർത്തിയായ്.ജാതകം കുറിച്ചെന്നെ ഇതിഹാസതാളിലേക്കുപകർത്തിയ മാമുനികണ്ടതില്ലെൻ്റെ പെൺകാമനകളെകാൺമതെങ്ങനെ,പെൺമനം കാണാതെബീജദാനം നടത്തിയോൻ മാമുനി യജ്ഞകുണ്ഡത്തിൽ കത്തുംനെരിപ്പോടിൽഅഗ്നിസംഭവ; യൗവ്വനാരംഭയായ്വ്യാസഭാവന കോറി വരച്ചിട്ട,കേവലമൊരബലകഥാപാത്ര,രൂപഭാവങ്ങൾഒട്ടും തളർത്താതെ,കാവ്യകല്പനക്കപ്പുറമെപ്പോഴോഏറെ മാനങ്ങൾ താണ്ടി ഞാൻഎന്തിനെൻ ദീർഘദർശിയാംസ്രഷ്ടാവറിയാതെ. എന്തിനായ് മുനേ നിൻ കവിഭാവനതന്ത്രപൂർവമെനിക്കു നിഷേധിച്ചു,എൻ്റെ പെൺജന്മമേറെ കൊതിച്ചതാംമാതൃഗർഭസുരക്ഷതൻ സാന്ത്വനം.ശൈശവമോഹമാം പിതൃലാളനം,ബാല്യകൌമാര കൗതുകക്കാഴ്ച്ചകൾ.പൊന്നിഴനൂലു പാവി മെനഞ്ഞതാംസൗഹൃദങ്ങൾ, സഹോദരബന്ധങ്ങൾ. പേരെഴും രാജകന്യക,പഞ്ചാലരാജ്യ സൌഭാഗ്യ-മെന്നൊക്കെ വാഴ്ത്തിയ കാവ്യഭാവനേ,നീ എനിക്കെന്തിനേ സ്വർണവർണംനിഷേധിച്ചു?വർണമെല്ലാമൊഴിഞ്ഞ കറുപ്പിനാൽകൃഷ്ണയാക്കി ഇതിഹാസതാളിതിൽകൃഷ്ണവർണം മുനി തന്നൊരുടലിനെഏഴഴകായ് ജ്വലിപ്പിച്ചു നിന്നുContinue Reading