കവിത

കവിതയീവർഷം
പോർവിമാനങ്ങളുടെ ചിറകിലും
ബോബുകളുടെ ഒച്ചയിലും,
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിശപ്പിലും
നിലവിളികളിലുമേറിയാണ്
വന്നത്.

അതെല്ലാമെന്റെ ഭാഷയിലേക്ക്
പരിഭാഷപ്പെടുത്താനിരുന്ന
സങ്കടഭാരത്താൽ
ഞാൻ തളർന്നു.

അന്നേരം എഐയോട്
യുദ്ധം നിർത്തിക്കാനുള്ള
ഉപായങ്ങൾ ചോദിച്ചു,
രക്തദാഹികളെ
ഉപദേശിക്കാമോയെന്ന് ചോദിച്ചു,
ബോബുകളെ നിർവീര്യമാക്കാൻ
കഴിയില്ലേയെന്ന് ചോദിച്ചു,
സമാധാനത്തിനായി
അങ്ങനെ പലതും
ചെയ്യാമല്ലോയെന്ന് ചോദിച്ചു.

എന്നാൽ സമാധാനത്തിന്റെ
ക്രഡിറ്റ് യുദ്ധദാഹികൾ തന്നെ
എടുക്കുമെന്നോർത്തിട്ടാവണം
എഐ മിണ്ടാതിരുന്നു,
മനുഷ്യരിലേക്ക്
പരകായം ചെയ്തു

_{കവര്‍: എം എ സുധീര്‍}

Why was I made
a synonym of perfidy? –
Chandrika asked.
River didn’t reply.
Instead, stopping its flow,
showed her in it
her lovely face.
That face came and hit her
like a lightning bolt.
She fell, mumbling –
Cheat! Again, you tricked me.

Couldn’t you’ve spared my life? –
From another ghat,
Ramanan asked.
River,
without speaking
began to flow fast.
Once more he felt
the sharp pull of the rope
around his snapping neck.
Hangman!
Again, you killed me –
saying this
he too fell.

Bhanumathee…
River called.
She sat like a portrait
sketched in some forgotten time.
Only the callus in her palm,
earned by sweeping and scrubbing
Chandrika’s mansion,
twitched at that call.

Madanan said to River –
I wanted to finish
Chandrika forever.
So did I pen this prologue
for Ramanan’s death:
‘Remorseless frivolity!
I call you woman on earth.’ –
To remove the blood stain
he washed his hands in the river.

River didn’t realize that
the one who, like a broken timbrel,
came in the morning to bath,
was from the singers’ troop, although
someone had swept into river
shards of their song
shattered on rocks.

Night came.
Like a tumbled kerosene lamp
drunken moon collapsed in the sky.
Clouds flared up as if
huge cotton balls were on fire.

Just then
the forty fifth river of Malayalam
stood up.
Water shimmered
like a snow-white Juba,
framed over eyes
thick round glasses.
Brightly glowed the silhouette
like the glass idol
Narayana Guru installed.

Sneaking in,
looking its face in that,
Malayalam read –
‘In one half of prajna
shade and full moonlight,
in the other half of prajna
eerie dark.’

Prajna: higher or transcendental understanding or awareness

Translated by Manoharan VP

മൂല കവിത
‘ചങ്ങമ്പുഴ’
പി എന്‍ ഗോപീകൃഷ്ണന്‍

എന്നെ ഏന്തിനാണ്
ചതിയുടെ പര്യായമാക്കിയത്?
ചന്ദ്രിക ചോദിച്ചു.
പുഴ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ഒഴുക്ക് നിര്‍ത്തി
അവളുടെ സുന്ദരമായ മുഖം
അവള്‍ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
ഇടിമിന്നല്‍ പോലെ ആ മുഖം
അവളില്‍ വന്നിടിച്ചു.
ചതിയാ
വീണ്ടും നീയെന്നെ പറ്റിച്ചു
എന്ന് പറഞ്ഞ്
അവള്‍ വീണു.

എന്നെ കൊല്ലാതെ വിടാമായിരുന്നില്ലേ?
മറ്റൊരു കടവില്‍ വന്ന്
രമണന്‍ ചോദിച്ചു.
പുഴ
ഒന്നും പറയാതെ
പാഞ്ഞൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.
കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിട്ടവന്‍
താഴേയ്ക്ക് പതിക്കുന്ന
കയറിന്‍റെ വേഗം
അയാള്‍ വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു.
ആരാച്ചാരേ
നീ വീണ്ടുമെന്നെ കൊന്നു.
എന്ന് പറഞ്ഞ്
അവനും വീണു.

ഭാനുമതീ
പുഴ വിളിച്ചു.
മറവി വരച്ച ഒരു ചിത്രം മാത്രമായ്
അവര്‍ അനങ്ങാതിരുന്നു
ചന്ദ്രികയുടെ വലിയ വീട്
അടിച്ചുവാരിയടിച്ചുവാരി കിട്ടിയ
കൈവെള്ളയിലെ തഴമ്പ് മാത്രം
ആ വിളിയില്‍ തുടിച്ചു.

മദനന്‍ പുഴയോട്
പറഞ്ഞു.
എനിക്ക് ചന്ദ്രികയെ
എന്നന്നേയ്ക്കും കൊല്ലണമായിരുന്നു.
അതിനാല്‍
ഞാനവന്‍റെ മരണത്തിന് ഒരു അവതാരികയെഴുതി.
“അങ്കുശമില്ലാത്ത ചാപല്യമേ
മന്നിലംഗനയെന്നു വിളിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍.”
രക്തക്കറ മായ്ക്കാന്‍
അയാള്‍ പുഴയില്‍ കൈ കഴുകി.

പൊളിഞ്ഞ ഒരു തപ്പ് പോലെ
കുളിക്കാന്‍ വന്നവന്‍
ഗായകസംഘത്തില്‍ പെട്ടവനെന്ന്
പുഴയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
നിലത്ത് വീണ് തകര്‍ന്ന
അവരുടെ ഗാനത്തെ
ആരോ അടിച്ചുവാരി
പുഴയിലിട്ടിട്ടും.
രാത്രിയായി.
മറിഞ്ഞ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് പോലെ
കുടിയന്‍ ചന്ദ്രന്‍
ആകാശത്ത്
ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീണു.
പഞ്ഞിക്കിടക്ക പോലെ
മേഘങ്ങള്‍ ആളിക്കത്താന്‍ തുടങ്ങി.

അപ്പോള്‍
മലയാളത്തിലെ നാല്‍പ്പത്തി അഞ്ചാമത്തെ ആ പുഴ
എണീറ്റു നിന്നു.
ജലം വെളുത്ത ജുബ്ബ പോലെ തിളങ്ങി.
കണ്ണുകളെ വട്ടം ചുറ്റി
വട്ടക്കണ്ണടയുണ്ടാക്കി.
നാരായണഗുരു സ്ഥാപിച്ച
കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠ പോലെ
അത് ഗഹനമായി തിളങ്ങി.

കേരളം പമ്മിപമ്മി വന്ന്
അതില്‍
മുഖം നോക്കി വായിച്ചു.
“ഒരു പകുതി പ്രജ്ഞയില്‍
നിഴലും നിലാവും
മറുപകുതി പ്രജ്ഞയില്‍
കരിപൂശിയ വാവും.”

(സമകാലിക മലയാളം വാരിക – 24 ഫെബ്രുവരി 2023.)

_{കവര്‍: എം എ സുധീര്‍}

ഒരിക്കലും വരാൻ ഇടയില്ലാത്ത
കാമുകിയേയും കാത്ത്
കൈയ്യിൽ പൂവുമായി നിൽക്കുന്ന കാമുകൻ

അവൾ അത് വഴിവരില്ല എന്ന ഉറപ്പിനെ
വരുമായിരിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷ കോണ്ടോ,
അവൾ നടന്നു വരുന്ന ഒരു സ്വപ്നം കൊണ്ടോ

അയാൾക്ക് മാറ്റി എഴുതാൻ കഴിയുന്നു

ആ കാത്തിരിപ്പിനെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന മറ്റൊരാൾക്ക്
അയാളോട് പൂവ് വാങ്ങാൻവരുന്ന ഒരു പെൺ കുട്ടിയെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ
വളരെ എളുപ്പത്തിൽ കഴിയും
കണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആളിന്റെ ഭാവനയിൽ അവളെ സുന്ദരിയായോ
വിരൂപയായോ വരയ്ക്കാനാവും

പ്രണയിക്കുന്നതിനോട് അസഹിഷ്ണുതയുള്ള ഒരാൾക്ക് ആ നില്പിനെ ഒരു കാത്തിരിപ്പല്ലെന്നും
അയാളുടെ മുഖത്തെ പ്രണയത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പിനെ പറ്റിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ നൊമ്പരമെന്നും വായിക്കാൻ സാധിക്കും

അതെ പോസിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോ
അവൾക്കും അവനും ഇടയിലുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകമായി പകർത്തി വെക്കാനാകും

പിന്നീടെപ്പോഴോ കാണുന്ന ഒരാളിൽ
പ്രണയത്തിന്റെ കവിത ജനിക്കാൻ അത് കാരണമായേക്കാം

ഒരിക്കലും വരില്ല എന്ന് ഉറപ്പുള്ള
അടുത്തൊന്നും ഇല്ലാത്ത
ആ രാജ്യത്ത് തന്നെ ഇല്ലാത്ത
ഒരു പക്ഷേ ഈ ലോകത്ത് പോലും ഇല്ലാത്ത

ഒരു പെൺകുട്ടിയെ

അവളുടെ നിർമലമായ പ്രണയത്തെ
പൂക്കളും പിടിച്ചുള്ള ഒരുവന്റെ നില്പ്

ഗർഭം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു

ഒരു കാഴ്ചയിൽ നിന്ന്
എത്രയോ രംഗങ്ങൾ
സൃഷ്ടിക്കുവാനും അതിനെ ഭാവനയിൽ ചിത്രീകരിക്കാനും കഴിയും
ഒരു വാക്കിൽ നിന്ന് പലതരം

കവിതകൾ പിറക്കും പോലെ

വെണ്മയിൽ നിന്ന് ഏഴ് നിറമുള്ള മഴവില്ല്

വിരിയും പോലെ .

_{കവര്‍: ജ്യോതിസ് പരവൂര്‍}

കവികള്‍
ഉപ്പു കുറുക്കിയിട്ടുണ്ടാവുമോ?
വാക്കു കുറുക്കിയിട്ടുണ്ടാവും.
അതെന്നാല്‍ നിയമലംഘനമല്ലത്രെ.

കവികള്‍
സത്യാഗ്രഹമിരുന്നിട്ടുണ്ടാവുമോ?
അര്‍ത്ഥാഗ്രഹമിരുന്നിരിക്കും.
അതെന്നാല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യസമരമല്ലത്രെ.

കവികള്‍
തടവില്‍ക്കിടന്നിട്ടുണ്ടാവുമോ?
കിടന്നിരിക്കും വാക്കിനും വരികള്‍ക്കുമിടയില്‍.
അതൊരു ശിക്ഷാവിധിയല്ലത്രെ.

കവികള്‍
കൊടിയുയര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമോ ചെങ്കോട്ടയില്‍?
ഉയര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ടാവും മൊഴി
കാവ്യമകുടത്തില്‍.
അതെന്നാലൊരു പ്രഖ്യാപനവുമല്ലത്രെ.

കവികള്‍
പീഡനമേറ്റിട്ടുണ്ടാവുമോ?
നിരന്തരം.
അതെന്നാല്‍ യാതൊരു യാതനയുമല്ലത്രെ.

കവികള്‍
വെടിയുണ്ട നെഞ്ചിലേറ്റു വീണിരിക്കുമോ?
ഇടതടവില്ലാതെ.
അതൊരു രക്തസാക്ഷ്യവുമല്ലത്രെ.

കവികള്‍
എന്നെങ്കിലും മഹാത്മാവാകുമോ?
ആവാനാവില്ലത്രെ
എന്നാലെപ്പോഴും മൗനാത്മാവാകും.

വെയിലിനപ്പുറം
കടലായിരുന്നു,
പരന്ന പകൽപോലെ
ചുട്ടുപഴുത്ത കടൽ..

തിരകളെല്ലാം
തീനാളങ്ങളായിരുന്നു,
ആളിപ്പടർന്നായിരം
നാളങ്ങളായി പിണയുന്ന
തിരകൾ..

വെന്ത മീനുകളും
പുഴുങ്ങിയ ചിപ്പികളും
തിരഞ്ഞ്,
വഞ്ചികളെമ്പാടും
കടലിൽ നിറയുന്നു..

വലകളിൽ കുരുങ്ങി
ജലമിറ്റു വീഴുന്ന,
ജീവനറ്റ ശരീരമായി,
കടൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്നു..

ആകാശങ്ങളിൽ നിന്ന്
ചാട്ടുളിപോലെ താണുവന്ന്
കടലിനെ
കൊത്തിപ്പറക്കുവാൻ
ശ്രമിച്ചൊരു കടൽപ്പക്ഷി
ഒരു മീനിൽ
കൊക്ക് കുടുങ്ങി
കടലിലേക്കാണ്ട് പോകുന്നു..

പൊള്ളുന്ന കടലിൽ
നിന്നൊരു തിര
രക്ഷതേടി തീരത്തിനു നേരെ
കൈ നീട്ടുന്നു..
ഒരു സദാചാരിയുടെ
ഭയത്തോടെ തീരം,
തീരം ഉള്ളിൽ പൊള്ളലേറ്റ്
പിന്നോട്ടേക്ക് നീങ്ങുന്നു..

കരിഞ്ഞടർന്നൊരു
സൂര്യതുണ്ടം കടലിലാണ്ട്
തീപിടിച്ചു
ചുവന്നു തുടുക്കുന്നു,
കരയുടെ കവിളിലതിന്റെ
ചുവപ്പലിഞ്ഞ കരി പടരുന്നു..

മഞ്ഞു ഇലയ്ക്കുന്ന
മഞ്ഞു പൂക്കുന്ന
മഞ്ഞു കായ്ക്കുന്ന
മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ
മലമുകളിൽ നിന്നൊരു
കാറ്റിനായി കടൽ
കൊതിക്കുന്നു..

വിളിപ്പുറത്തെത്തി
ചുംബിച്ചൊരു കാറ്റിന്റെ
ചുണ്ടുകൾ തപിച്ച്
വിണ്ടു കീറി ഉപ്പാർന്ന
ചോര കിനിയുന്നു..

മഞ്ഞടർന്നൊരു
നദിയായൊഴുകി,
തന്നിലണഞ്ഞു
തണുപ്പിക്കുന്നൊരു
കാലം പ്രതീക്ഷിച്ച്
കടൽ എല്ലാം സഹിക്കുന്നു..

സ്വയം പുകഞ്ഞൊരു
മഴയായ് പെയ്ത്
കരക്കൊരു
കവചമൊരുക്കുന്നു
വേവുന്ന ഈ കടൽ..