കവിത

നോക്കൂ
മുന്നിൽ
അലതല്ലുന്ന കടൽ
അത് ജീവിതമാണെന്ന്
നീയും ഞാനും കരുതുന്നില്ലേ.

അല്ല അത്
സങ്കടങ്ങൾ മുടിയഴിച്ചാടുകയാണെന്ന്
കരുതിയാലോ
അപ്പോൾ നീ നിൽക്കുന്ന
ഈ കടൽപ്പാലം
വേദനകളോ പ്രതീക്ഷകളോ?
നിൻ്റെ പിന്നിൽ
തോളിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഞാൻ,
നമ്മുടെ
നനവാർന്ന കണ്ണുകൾ,
എൻ്റെ മുഖത്തേക്ക്
പാറി വീഴുന്ന നിൻ്റെ മുടിയിഴകൾ….

ആകാശച്ചെരുവിൽ
തൂകിയ നിറങ്ങൾ
തുടച്ചെടുത്ത്
സൂര്യൻ മറയുമ്പോൾ
എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരുന്ന നീയും
നിന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്ന
എൻ്റെ കൈകളും
തുരുമ്പിച്ച തൂണുകളിലാടുന്ന
കടൽപ്പാലവും
പിന്നിൽ നേർത്ത ചൂടിൽ
മയങ്ങുന്ന കരയും
അതിനു നടുവിൽ
ഇരമ്പുന്ന അനേകം മനുഷ്യരും
അവരെ പൊതിയുന്ന ഇരുട്ടും
പിന്നെയും വെളിച്ചം
വന്ന് വിളിച്ചുണർത്തുമെന്ന
നിനവും.

മുന്നിലും
പിന്നിലും
ഇപ്പോൾ
ഇരമ്പലുകൾ മാത്രം

ഞാനും നീയും
അനന്തതയിലേക്ക്
ഹൃദയങ്ങളെ ചേർത്തുവച്ച്
കണ്ണടയ്ക്കുന്നു.
ഒരു ചുംബനത്തിൽ
ലയിക്കുന്നു
ഉള്ളിൻ്റെയുള്ളിൽ
ഒരു നക്ഷത്രം
കണ്ണു ചിമ്മി തുറക്കുന്നു.

കടലിപ്പോൾ
ശാന്തമാണ്

കവർ : സി പി ജോൺസൺ

നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു വീണ്
പൊട്ടിത്തെറിച്ച വാക്കിൻ്റെ ചീളുകൾ
ആലിപ്പഴം പോലെ കാണാതായി.

മണ്ണിലമർന്ന കാല്പാടുകൾ
വെയിലിനെ പിൻതുടരുന്നു
വെളിച്ചം കടലിൽ കെടുന്ന നേരം
മണലിൽ വറ്റുന്നു

ജലോപരി
ഒരു തോന്നലായി നടന്നു പോകുന്ന നിഴൽ തിരകളിൽത്തുള്ളി
മേഘം തൊടുന്നു

ഉപ്പുപുരണ്ടു വന്ന ഉണക്കക്കാറ്റ് ചോദിച്ചു:
കാലങ്ങളായി
പുറപ്പെട്ട ഇടത്തിലേക്കു തന്നെ
തിടുക്കപ്പെടുന്ന ശരീരത്തിൽ നിന്ന്
ബന്ധിതമായ മിടിപ്പേ
നീ
സ്വതന്ത്രമാകാത്തതെന്ത്?

വിണ്ടുകീറി മണ്ണിലേക്ക് ദൃഷ്ടി ചൂണ്ടി
ശരീരം നെടുവീർപ്പുടച്ചു ചിരിയാക്കി.
ഇരുട്ടിൽ അലകളുണ്ടാക്കി
ആ ചിരി
നടത്തത്തെ ശകലങ്ങളായി പിൻതുടർന്നു.

_{കവർ : സുധീർ എം എ}

നിലകൊള്ളുന്നയിടങ്ങളിൽ
നിൽക്കാനരുതാതെ
ഇടം വിട്ടുപോയ
ദുഖത്തെ പറ്റി കേട്ടിട്ടേയില്ല…

ജീവന്റെയവസാന സ്പന്ദനവും
ചെവിയോർത്തിട്ടും
നിശ്ശബ്ദതയാൽ കാതടഞ്ഞിട്ടും
അഗ്നിഗോളങ്ങൾ
കാഴ്ച്ചകൾ മറച്ചിട്ടും

ദാഹിച്ചപ്പോൾ ഒരിറ്റ് ജലം
കുടിച്ചില്ലയാരും,
രക്തച്ചുവയെ ഭയന്ന്.

സമാധാനത്തിന്റെ
തേൻത്തുള്ളിയെത്തിയപ്പോൾ
അതിൽ പകയുടെ പുകയാൽ
ചുറ്റപ്പെട്ട കൂടിന്റെ നേര്,
പൂവുകളുടെ നോവ്.

വേദനയും രക്തച്ചൊരിച്ചിലും
എവിടെയാണ് എന്നാണ്
അവസാനിക്കുന്നത്?

_{കവര്‍: സുധീര്‍ എം എ}

തീച്ചൂളയെന്നത്
വിലമതിക്കാനാവാത്ത
ഒരു പ്രയോഗമാണ്.
പ്രായോഗികമായി ഒരാള്‍ക്കും
സഹനീയമായ ഒരിടമല്ല
തീച്ചൂള.
അതിജീവിക്കാനുമാവാത്ത
ഒരതിശയമാണ്
തീച്ചൂള.
എന്നാലും തലങ്ങും വിലങ്ങും
നമ്മളൊരുക്കും
തീച്ചൂള.

നോക്കൂ,എന്തൊരാര്‍ഭാടമാണത്.
അനുഭവത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
ജീവിതത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
വിശപ്പിന്‍റെ തീച്ചൂള.
അപഹാസത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
നിലനില്പിന്‍റെ തീച്ചൂള.
രാഷ്ട്രത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
സങ്കടങ്ങളുടെ തീച്ചൂള.
സഹജീവിതത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
വംശീയ തീച്ചൂള.
പീഡനത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
രതിമര്‍ദ്ദനത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
അപമാനത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
വേനലിന്‍റെ തീച്ചൂള.
അഹംവിസ്മൃതിയുടെ തീച്ചൂള.
അപരാധത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
പ്രണയത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
വിപണിയുടെ തീച്ചൂള.
വിരഹത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
മോഹത്തിന്‍റെ തീച്ചൂള.
എന്തും അതിന്‍റെ അധിത്യകയില്‍
തീച്ചൂളയാകുന്നു.

മരണത്തിന്‍റെ തീച്ചൂളയില്ല.
എന്തെന്നാല്‍ എല്ലാറ്റിന്‍റേയുമന്ത്യം
തീച്ചൂളയിലൊരു പിടി
ചാരമാകലാണ്.
എല്ലാം ചാരമാകുന്നതേ
തീച്ചൂളയില്‍.
ഹോ,എന്തൊരു തീച്ചൂളയെന്ന്
ഈ കവിതയും
അവസാനം നിങ്ങളിലാകും
ഒരുപിടി ചാരം.

_{കവര്‍: സി പി ജോൺസൻ}

ചുമരുകളിൽ,
ജനാലയുണ്ടായിരുന്ന വിടവിൽ,
ഇളകിയ മച്ചിൽ,
അടർന്ന തറയിൽ
കാട് മുളച്ചു പൊന്തുന്നു.
ഉറുമ്പ് കടക്കുന്ന പിളർപ്പുകളെല്ലാം
പൂത്തുലയുന്നു, പച്ച നിറയുന്നു, വേരുറയ്ക്കുന്നു

നിറം മാറുന്ന
മണിമാളികകൾക്ക് നടുവിൽ
കാർക്കശ്യക്കാരിയായ വൃദ്ധയെ പോലെ
ഒരു വീടിന്റെ അസ്ഥികൂടം.
ഇവിടെയിരുന്നാണ് ഞാൻ നിനക്ക്
കത്തുകളെഴുതുന്നത്.

ഇവിടെയൊരൊ ഇളകിയ മൂലകളിൽ
കാൽ നീട്ടി പിണച്ചു വെച്ച്
ആരൊക്കെയോ കഥ പറയുന്നുണ്ട്
എനിക്ക് കേൾക്കാം.
ഒരു രാത്രിയിൽ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ
വട്ടം ചുറ്റുന്നത് നോക്കി നോക്കിയാണ്
ഞാനിവിടെ എത്തിയത്.
ഒരിക്കൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയിരുന്നതിന്റെ
അടയാളങ്ങളിലൂടെ
പുല്ലുകൾ എഴുന്നു നിന്നിരുന്നു
പേരറിയാത്ത പൂക്കൾ, സ്നേഹം വറ്റിയാലും വളരാതെങ്ങനെ എന്ന മട്ടിൽ
മുറിവേറ്റ് വിശ്രമിക്കുന്ന പക്ഷികൾ
പ്രസവിക്കാനൊരുങ്ങുന്ന പൂച്ച
നാലുപാടും ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന പ്രാണികൾ

ഉടുമ്പുകൾക്കു കയറിയിറങ്ങാൻ പാകത്തിൽ
ജനാലകൾ വിശാലമായിരിക്കുന്നു
അഴികൾ അഴിഞ്ഞു വീണതാവാം
മണ്ണിനടിയിൽ അവയുടെ കിലുക്കം
കമിഴ്ന്നു കിടന്നു ചെവി ചേർത്തു വെയ്ക്കണമെന്നേയുള്ളൂ
മലർന്നു കിടന്നാൽ ആകാശവും കാണാം
നക്ഷത്രങ്ങളെ എണ്ണിക്കൂട്ടി വെക്കാം.
കടൽത്തീരത്തെ ആകാശം പോലെ.

നീ വായിച്ചാലുമില്ലെങ്കിലും
ഇവിടെയിരുന്നാണ് ഞാൻ നിനക്ക് കത്തുകളെഴുതുന്നത്,
എഴുതിതീർക്കുമ്പോൾ ഒരു പക്ഷി ചിലയ്ക്കും
നാഴികമണി മുട്ടുന്നത് പോലെ.

_{കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർ}