ലേഖനം

‘ആധുനിക ഇന്ത്യയുടെ ശിൽപി’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ പ്രഥമ പ്രധാനമന്ത്രിയും സ്വാതന്ത്ര്യസമരരംഗത്തെ പ്രമുഖ നേതാക്കളിൽ ഒരാളുമായ ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റുവും ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ അവസാനത്തെ വൈസ്രോയിയായിരുന്ന മൗണ്ട്ബാറ്റൻ പ്രഭുവിന്‍റെ ഭാര്യയായിരുന്ന എഡ്വിന മൗണ്ട്ബാറ്റനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ വ്യതസ്ത അഭിപ്രായങ്ങളാണുള്ളത്. അവർക്കിടയിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു എന്നും അല്ല അഗാധമായ സൗഹൃദമായിരുന്നു എന്നും വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. വസ്തുത എന്തായിരുന്നാലും ഈ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ചുരുങ്ങിയത് അഞ്ച് പുസ്തകങ്ങളെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നതാണ് വസ്തവം. ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് മൗണ്ട്ബാറ്റന്‍റെയും എഡ്വിനയുടെയും മകൾ പമേല ഹീക്സ് എഴുതിയ ‘Daughter of Empire: My Life as a Mountbatten’ എന്ന പുസ്തകമാണ്. തന്‍റെ അമ്മയും ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റുവും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിലനിന്നിരുന്നു എന്നും അവർ പരസ്പരം ‘സോൾ മേറ്റ്സ്’ (soul mates) ആയിരുന്നുവെന്നുമാണ് പമേല ഈ പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നത്. ആദ്യമായി ഈ പുസ്തകം 2012-ലാണ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. തുടർന്ന് 2013-ലും 2014-ലും വിവിധ എഡിഷനുകൾ പുറത്തിറങ്ങി. ബ്രിട്ടനിലെ Weidenfeld & Nicholson, അമേരിക്കയിലെ Simon & Satustar എന്നിവരാണ് ഈ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 1984 ഒക്ടോബർ 31 ന് അന്തരിച്ച ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന ശ്രീമതി ഇന്ദിരാഗാന്ധിയോട് അവരുടെ പിതാവിനെക്കുറിച്ചെഴുതാൻ പമേല ഹീക്സ് സമ്മതം ചോദിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല. ഈ പുസ്തകം മാത്രമല്ല, അലക്സ് വോൺ ടൺസൽമാൻ എഴുതിയ ‘Indian Summer: The Secret History of the End of an Empire’ ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരി കാതറിൻ ക്ലെമന്റ് എഴുതിയ ‘Edwina and Nehru: A Novel’, ആൻഡ്രൂ ലോണി എഴുതിയ ‘The Mountbattens: Their Lives & Loves’, പമേല ഹീക്സ് തന്നെ എഴുതിയ മറ്റൊരു പുസ്തകമായ ‘India Remembered: A Personal Account of the Mountbattens During the Transfer of Power’ എന്നിപുസ്തകങ്ങളെല്ലാം നെഹ്‌റു- എഡ്വിന ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്നവയാണ്. അവിടെയൊക്കെ രണ്ട് വ്യക്തികളുടെ വിവാഹേതര സ്നേഹബന്ധത്തെക്കുറിച്ചാണ് ചർച്ചകൾ നടന്നത്. ഇവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കേവലം ശാരീരികമായിരുന്നില്ലെന്നും മാനസികമായ വലിയൊരു അടുപ്പമായിരുന്നുവെന്നുമാണ് പല പുസ്തകങ്ങളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പമേല ഹീക്സിന്‍റെ പുസ്തകത്തിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള കത്തുകളെക്കുറിച്ചും വിശദമായി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. പണ്ഡിറ്റ് നെഹ്‌റുവിനും തന്‍റെ മാതാവിനുമിടയിൽ സൗഹൃദത്തെക്കാളുപരി ഒരുതരം പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു എന്നുതന്നെയാണ് പമേല എഴുതിയിരിക്കുന്നു. ഇംഗ്ലീഷിൽ ‘സോൾ മേറ്റ്സ്’ എന്ന അർത്ഥത്തിലുള്ള ബന്ധം പൂർണ്ണമായ അർത്ഥത്തിലുണ്ടായിരുന്നത് അമ്മയുടെയും നെഹ്‌റുവിന്‍റെയും കാര്യത്തിലായിരുന്നു എന്നും തന്‍റെ പുസ്തകത്തിൽ പമേല ആണയിടുന്നുണ്ട്.

ഈ പുസ്തകങ്ങൾക്കെതിരെ അപകീർത്തിക്കേസുകളോ നിയമനടപടികളോ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇവർക്കിടയിലെ കത്തുകൾ പരസ്യപ്പെടുത്തുന്നതുമായി ബ്രിട്ടണിൽ ചില നിയമപോരാട്ടങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്.

ഇതിന്‍റെയെല്ലാം പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം ഇപ്പോൾ മാധ്യമങ്ങളിലും സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ‘എംപ്റ്റി സ്പെയ്സ് – ബാഷ്പീകൃതയുടെ ആറാം വിരൽ’ എന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ. എം.ടി ആരാധകർ ഒരു വശത്തും ഫെമിനിസ്റ്റ് ചിന്തയുള്ളവർ മറുവശത്തും നിന്ന് പരസ്പരം പോർവിളി തുടരുകയാണ്. ഫെമിനിസ്റ്റ് ആശയക്കാരായ ദീദി ദാമോദരനും, എച്ച്മുക്കുട്ടിയും ചേർന്നെഴുതി തൃശ്ശൂരിലെ Book Worm പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ് പുസ്തകം.

പ്രമീളാ നായരും എം.ടി വാസുദേവൻ നായരും ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം ഒരു പുസ്തകമെഴുതാൻ ധൈര്യം കാണിക്കാത്തത് എന്നും ഇപ്പോഴത്തെ നീക്കത്തിന് പിറകിൽ എം.ടിയെ താറടിച്ച് കാണിക്കാനുള്ള നീക്കമാണെന്നും ഒരുപക്ഷം വാദിക്കുമ്പോൾ ഇത് എം.ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകമല്ലെന്നും ഒരുകാലത്ത് മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലും എഴുതിയിരുന്ന ഒരു എഴുത്തുകാരി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങിനെ തിരസ്കൃതയായി എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടലാണെന്നും മറുപക്ഷം വിശദീകരിക്കുന്നു.

തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോപണങ്ങളോടും വിവാദങ്ങളോടും പുറംതിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിനെ അവഗണനയിലൂടെയും തന്‍റെ സ്വതസിദ്ധമായ മൗനത്തിലൂടെയും ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്ന ‘എം.ടി ശൈലി’ക്ക് വിരുദ്ധമായി അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രണ്ട് പെൺമക്കളും ചേർന്ന് പുസ്തകം പിൻവലിക്കണമെന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചതോടെയാണ് രംഗം ചൂടുപിടിക്കുന്നത്. പ്രമീളാ നായരുടെ മകൾ സിതാര നിഷേധിച്ച പലകാര്യങ്ങളും മുഖവിലയ്ക്ക് പോലും എടുക്കാതെ ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ആരോപിച്ചും, പുസ്തകരചനയുടെ ഉദ്ദേശശുദ്ധിയെ ചോദ്യം ചെയ്തും കൊണ്ടുമാണ് എം.ടിയുടെ മകളായ അശ്വതി നായർ കഴിഞ്ഞദിവസം പത്രസമ്മേളനം നടത്തിയത്. പുസ്തകം പിൻവലിക്കണമെന്നും അല്ലാത്തപക്ഷം നിയമനടപടികളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഇതോടെ സോഷ്യൽ മീഡിയകളിലും ഓൺലൈൻ പോർട്ടലുകളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം മുഖ്യധാരാപത്രങ്ങളിലേക്കും ചാനലുകളിലേക്കും പടർന്നു. തുടർന്ന് ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റുപോയ പുസ്തകം ‘ആമസോണി’ലും പുസ്തകശാലകളിലും കിട്ടാനില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറി. ചുരുക്കത്തിൽ എം.ടിയുടെ മക്കൾ ചേർന്ന് ‘എംപ്റ്റി സ്പെയ്സ് – ബാഷ്പീകൃതയുടെ ആറാം വിരലി’ന് കൂടുതൽ പബ്ലിസിറ്റി നേടിക്കൊ ടുക്കുകയായിരുന്നു.

എഴുത്തുകാരിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ അവരുടെ രചനകൾ വെളിച്ചം കാണിക്കാതെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ച് ഇല്ലാതാക്കി എന്നാണ് പുസ്തകത്തിന്‍റെ രത്നച്ചുരുക്കം. അതിന് തെളിവായി ചില കാര്യങ്ങളും എഴുത്തുകാരികൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

പ്രമീളാനായർ എഴുതിയ ആത്മകഥാംശങ്ങളടങ്ങിയ നോവലായ ‘നഷ്ടബോധങ്ങൾ’ 1979 കാലത്ത് മലയാളത്തിലെ പ്രമുഖ പ്രസിദ്ധീകരണമായ ‘മലയാളനാടിൽ’ പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിച്ചെങ്കിലും 12 അധ്യായങ്ങൾക്ക് ശേഷം അത് നിന്നുപോയി എന്നും അതിന് കാരണം ‘മലയാളനാടി’ന്‍റെ പത്രാധിപരായിരുന്ന ശ്രി.എസ്.കെ. നായർക്ക് എം.ടി എഴുതിയ കത്താണെന്നും പുസ്തകത്തിലുണ്ട്. ‘‘വളരെ പേഴ്സണൽ ആയ ഒരു കാര്യമാണ് എഴുതുന്നത്’’ എന്ന മുഖവുരയോടെയുള്ള എം.ടിയുടെ കത്തിന്‍റെ പൂർണ്ണരൂപവും പുസ്തകത്തിൽ കാണാം. പക്ഷെ, അത് 2017 ൽ തൃശ്ശൂരിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്ന ‘സാഹിത്യ വിമർശം’ എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ ശിഖ മോഹൻദാസ് എന്ന വ്യക്തി എഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നു എന്ന നിലയ്ക്കാണ് രചയിതാക്കൾ പുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. സ്വാഭാവികമായും എം.ടി ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അച്ചടിച്ച് പുറത്തുവന്ന ഈ ആരോപണത്തെ നിഷേധിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അതിനെ മൗനംകൊണ്ട് നിസ്സാരമാക്കി ബാഷ്പീകരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നും പുസ്തകത്തിലുണ്ട്.

വിവാദങ്ങൾ പൊതുസമൂഹം ഏറ്റെടുത്തതോടെ പ്രമീളാ നായരുമായി അന്തരിച്ച പ്രമുഖ പത്രപ്രവർത്തകൻ കെ. ജയചന്ദ്രൻ നടത്തിയ ഒരു അഭിമുഖം ‘ഏഷ്യാനെറ്റ്’ ചാനലിൽ വരാതിരിക്കാൻ എം.ടി ഇടപെട്ടിരുന്നു എന്ന ആരോപണവുമായി അന്ന് ഇന്‍റർവ്യൂ നടത്താൻ പോയ സംഘത്തിലുണ്ടയിരുന്ന ഷീജ പൂന്താനത്ത് എന്ന പത്രപ്രവർത്തക ഫേസ് ബുക്കിൽ എഴുതിക്കൊണ്ട് രംഗത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. അത് ഇപ്രകാരമാണ്:

“അന്തരിച്ചവരെ തേജോവധം ചെയ്യരുത് – എം.ടി കുടുംബം.”

വിവാഹം കഴിച്ചതിന്‍റെ പേരിൽ ജീവിച്ചിരിക്കെത്തന്നെ തേജോവധം ചെയ്യപ്പെട്ട സ്ത്രീയാണ് പ്രമീള നായരെന്ന എഴുത്തുകാരി. ആ വേദനകൾക്ക് ഒരു വിലയുമില്ലേ, അവരെക്കുറിച്ച് ഇനിയുമാർക്കും ഒന്നും എഴുതാൻ പറ്റില്ലേ? എംപ്റ്റി സ്പെയ്സ് – ബാഷ്പീകൃതയുടെ ആറാം വിരൽ എന്ന പുസ്തകം ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ, ഒന്നറിയാം.എം.ടി യെന്ന വ്യക്തിയുടെ ഭാര്യയായി കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞതിൻ്റെ പേരിൽ identity പോലും പലപ്പോഴും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ട വ്യക്തിയായിരുന്നു പ്രമീള നായർ. അത് അവരിൽ നിന്നു തന്നെ കേട്ടറിഞ്ഞ യാഥാർഥ്യവുമാണ്.

1995 ലാണ് ഏഷ്യാനെറ്റിനു വേണ്ടി ഒരു പ്രോഗ്രാം ചെയ്യാനായി കെ. ജയചന്ദ്രനും (ജയേട്ടൻ) ക്യാമറാമാൻ കെ.പി. രമേഷും ഷീജ എന്ന ഈ ഞാനും പ്രമീള ടീച്ചറുടെ വീട്ടിൽ പോകുന്നത്. എം.ടി കൃതികളുടെ നല്ല വിവർത്തകയായിരുന്ന ടീച്ചറുടെ സാഹിത്യാഭിരുചികളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനായിരുന്നു പോയത്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനിടയ്ക്ക് നല്ലൊരു വിവർത്തകയും വായനക്കാരിയും എഴുത്തുകാരിയുമായിട്ടും സാഹിത്യലോകത്ത് എന്തേ ഇടം കിട്ടിയില്ല എന്ന് ചോദിച്ചു. നിസ്സംഗമായ ചിരിയോടൊപ്പം അവർ പറഞ്ഞ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു ” എൻ്റെ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ഒരു പബ്ലിഷറെയും അയാൾ അനുവദിക്കില്ല.”

അതൊന്നും വേണ്ട, ജ്ഞാനപീഠം അവാർഡ് കിട്ടിയ ദിവസം ചില മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ എന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആശംസകൾ അറിയിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസം ഒരു പത്രത്തിൽ പോലും എന്‍റെ ആശംസ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കണ്ടില്ല. അയാൾ എല്ലാ പത്രമോഫീസുകളിലും വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്രേ, എന്‍റെ Statement കൊടുക്കരുതെന്ന്. അത്രയും ക്രൂരത എന്തിന് എന്നെനിക്കറിയില്ല. അയാൾ സ്വന്തം താത്പര്യത്തിനനുസരിച്ച് മറ്റൊരു ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്തു. ആയിക്കോട്ടെ. എന്നെ നല്ലൊരു സുഹൃത്തായി കണ്ടാൽ പോരേ അയാൾക്ക് . അതും പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ ഒരു വ്യക്തിയായി കണ്ട് എൻ്റെ identity യെ ചോദ്യം ചെയ്യാതിരുന്നു കൂടേ.

നിങ്ങൾക്കറിയാമോ എം.ടി.യുടെ പഴയ ഭാര്യ എന്ന ലേബലിലാണ് ഞാൻ പലപ്പോഴും അറിയപ്പെടുന്നത്. ഒരിക്കൽ ഒരു ചടങ്ങിൽ വെച്ച് ഗൃഹനാഥ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത് ഇത് എം.ടിയുടെ പഴയ ഭാര്യ ‘ എന്നായിരുന്നു. ഞാൻ ഉടനെ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോന്നു. ആകെ അസ്വസ്ഥയായി വീടിൻ്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പഴയ പാത്രങ്ങൾ എടുക്കാനുണ്ടോ എന്നും ചോദിച്ച് ഒരു തമിഴൻ വഴിയിലൂടെ പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അയാളെ വിളിച്ചു വരുത്തി ” ഒരു പഴയ ഭാര്യയുണ്ട് വിൽക്കാൻ, എടുക്കുമോ” എന്നു ചോദിച്ചു. പാവം തമിഴൻ എന്നെ അന്ധാളിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ഇറങ്ങി പോയി.’

ടീച്ചർ വീണ്ടും ഒരു പാടു കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. ശക്തവും ഉറച്ചതുമായ നിലപാടുകളായിരുന്നു ആ വാക്കുകളിൽ. ജ്ഞാനപീഠം നേടിയ ആഘോഷങ്ങളിലൊന്നും സിതാര എന്ന മകൾക്കും ഇടമുണ്ടായില്ല എന്നത് പ്രമീള ടീച്ചറുടെ വാക്കുകളിൽ വിഷാദരൂപത്തിൽ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും വന്നു.

ഷൂട്ട് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ പ്രമീള ടീച്ചർ എന്നോട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു- ഇത് telecast ചെയ്യുമല്ലോ അല്ലേ. അതിലെന്തു സംശയം എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ജയേട്ടൻ്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. സംശയലേശമെന്യേ ജയേട്ടൻ പറഞ്ഞു. “അതിലെന്തു സംശയം. രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് വരും.”

തിരിച്ചു നടക്കുന്നതിനിയിൽ ജയേട്ടൻ രമേഷിനോട് പതിവു രീതിയിൽ, തമാശ കലർത്തി പറഞ്ഞു, “വെറുതേയാണോ എം.ടി. ഇവരെ ഇട്ടിട്ടു പോയത്. “
ഇത്രയ്ക്ക് ശക്തമായ നിലപാടുകളുള്ള സ്ത്രീയെ എം.ടി എങ്ങനെ സഹിക്കും.

തിരിച്ച് ഓഫീസിലെത്തി അന്നുച്ചയ്ക്കു തന്നെ കാസറ്റും സ്ക്രിപ്റ്റും തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് കൊറിയറയച്ചു.

അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാനേ കഴിഞ്ഞില്ല. എം.ബി. കോളേജിലെ പ്രമീള ടീച്ചറും എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ അദ്ധ്യാപക വേഷവുമായിരുന്നു മനസ്സു നിറയെ.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ കോഴിക്കോട് എം.എസ്. എസ്. കോംപ്ലക്സിലെ ഓഫീസിലെ പടി കയറുമ്പോഴേ കണ്ടത് ജയേട്ടന്‍റെ സങ്കടവും നിരാശയും നിറഞ്ഞ മുഖമായിരുന്നു. ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തു വന്ന് വേവലാതിയോടെ പറഞ്ഞു, “പ്രമീളാ നായരുടെ സ്റ്റോറി Telecast ചെയ്യില്ല. കൊടുക്കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്നും .” ഞാൻ ആകെ തകർന്നു പോയി. വെറുതേ ജയേട്ടനോട് കയർത്തു.

“അതിന് പ്രോഗ്രാം അവരു കണ്ടോ? കണ്ടിട്ടല്ലേ തീരുമാനിക്കുക? ജയേട്ടൻ പറഞ്ഞാൽ അവർക്കു മനസ്സിലാവില്ലേ കാര്യങ്ങൾ.. ‘ ജയേട്ടൻ വിചാരിച്ചാൽ ഈ ഭൂമിമലയാളത്തിൽ നടക്കാത്തതായി ഒന്നുമില്ല എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന ഞാൻ ജയേട്ടനോട് ശാഠ്യം പിടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

വിഡ്ഢിത്തം പറയുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് ക്യാമറ ചെയ്ത രമേഷ് അവന്‍റെ ദേഷ്യം എന്നോടും തീർത്തു.

പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ജയേട്ടൻ പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. കാസറ്റ് അവിടെയെത്തും മുമ്പു തന്നെ എം.ടിയുടെ ഫോൺ കോൾ അവിടെയെത്തിയത്രേ. അത് telecast ചെയ്യരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പ്രമീള ടീച്ചർ വിളിച്ചാൽ ഇനി എന്തു പറയും എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ജയേട്ടനും രമേഷും പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിനോളം പോന്ന എം.ടിയുടെ അധികാര ഭാവം അന്നെനിക്കു ബോധ്യമായി.’

രണ്ടു വ്യക്തികൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിതം തുടങ്ങുകയും അതിലൊരാൾ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ വഴിപിരിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്വാഭാവികം. തുടർന്നുള്ള വ്യക്തി ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ എന്തവകാശമാണുള്ളത്?

പ്രമീള നായർ എന്നത് എം.ടിയുടെ പഴയ ഭാര്യ എന്ന identity യിൽ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ജീവിച്ചാൽ മതി എന്നു പറയുന്നിടത്തല്ലേ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ ശരികേട്? എഴുത്തുകാരിയെന്ന നിലയിൽ , വിവർത്തകയെന്ന നിലയിൽ പ്രമീളാ നായർ സമൂഹത്തോട് സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല , അനുവദിക്കില്ല എന്ന് പറയാൻ എം.ടി. എന്ന വ്യക്തിക്ക് എന്തധികാരം?

പ്രമീള നായർ എന്ന വ്യക്തിക്കു വേണ്ടി മറ്റൊരാൾ ഇന്ന് എഴുതിയത് പിൻവലിക്കണമെന്ന് എം.ടികുടുംബം ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നത് പഴയ ” ഫോൺ ശബ്ദ “ത്തിന്‍റെ ആവർത്തനം തന്നെ.

എം.ടി. ഏഷ്യാനെറ്റിൽ വിളിച്ച് അധികാര ഭാവം കാണിച്ച വ്യക്തികളാരും തന്നെ ഇന്ന് ആ ഓഫീസിലില്ല. ജയേട്ടൻ (കെ.ജയചന്ദ്രൻ) നമ്മളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പോയിട്ട് 27 വർഷം തികയുന്നു. അന്നു ക്യാമറ ചെയ്ത കെ.പി. രമേഷ് കോഴിക്കോട്ടു തന്നെയുണ്ട്. സംശയമുള്ളവർക്ക് വിളിച്ചു ചോദിക്കാം. നമ്പർ ഇവിടെ ഇട്ടാൽ ഓനെന്നെ കൊല്ലും.

എന്തുകൊണ്ട് എം.ടി. ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഇതു പറഞ്ഞില്ല എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ടാവാം. എഴുതിയാൽ അത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും തയ്യാറാകും എന്ന വിശ്വാസം അന്നും ഇന്നും എനിക്കില്ല.

സോഷ്യൽ മീഡിയ വഴി പറയാമായിരുന്നില്ലേ എന്നു ചോദിച്ചേക്കാം – 2013 ലാണ് ഈ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നു വരുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും എം.ടി. വാർദ്ധക്യപരമായ പ്രയാസങ്ങളിലേക്കു പോയി. പ്രായത്തോടുള്ള മര്യാദ കാണിച്ച് എന്‍റെ ഓർമകളെ കുഴിമൂടിയിട്ടു. കാരണം പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴൊക്കെ അതെന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കും. ഒടുവിൽ എം.ടിയും ലോകത്തോടു വിട പറഞ്ഞു. ഇനിയത് ഒരിക്കലും പുറത്തെടുക്കില്ല എന്നും കരുതിയതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഈ പുസ്തകവും അതിനു പുറകേയുള്ള എം.ടി. കുടുംബത്തിൻ്റെ ധാർഷ്ട്യവും കണ്ടത്. സഹിക്കാനും പൊറുക്കാനും കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് എഴുതിയതാണ്.’

ഷീജയുടെ ഈ പോസ്റ്റ് വൈറലായി എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. രണ്ടു ദിവസംകൊണ്ട് നൂറിലേറെ പേർ പോസ്റ്റ് ഷെയർ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു. ചുരുക്കത്തിൽ പുസ്തകം നിരോധിക്കണം, പിൻവലിക്കണം തുടങ്ങിയ ഫാസിസ്റ്റ് ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പകരം അതിൽ എന്തെങ്കിലും വാസ്തവ വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ ഖണ്ഡിക്കുന്ന വസ്തുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവർ രംഗത്തുവരികയായിരുന്നു വേണ്ടത്.

സാഹിത്യത്തിലൂടെയും സിനിമയിലൂടെയും പ്രശസ്തനായ ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിയാക്കഥകൾ അറിയാനുള്ള സമൂഹത്തിന്‍റെ താൽപര്യത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. കൂടാതെ എഴുത്തിന്‍റെ ലോകത്തുനിന്ന് പൊടുന്നനെ അപ്രത്യക്ഷയായ ഒരു സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് രണ്ട് സ്ത്രീകൾ നടത്തിയ അന്വേഷണത്തോട് നമ്മുടെ സമൂഹം ഇത്രയും പ്രതിരോധവും പ്രതിഷേധവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയാണോ എന്നൊരു ചോദ്യവും ബാക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

“എന്‍റെ കഥകൾ ചേർത്തുവെച്ചാൽ അത് എന്‍റെ ആത്മകഥയായി” എന്ന് എം.ടി തന്നെ എവിടെയോ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതിനർത്ഥം അദ്ദേഹമെഴുതിയ കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വെറും ഭാവാനാസൃഷ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല എന്നല്ലേ? ആ കഥാപാത്രങ്ങളാരെങ്കിലും പരാതിയുമായി രംഗത്ത് വന്നിരുന്നുവോ?
ഒരു പുസ്തകത്തിന്‍റെ നിലനിൽപ്പ് വായനക്കാർക്കിടയിലെ സ്വീകാര്യതയാണ്. രണ്ട് സ്ത്രീകൾ വിചാരിച്ചാൽ തകർന്നുപോകുന്ന വിഗ്രഹമാണ് എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ എന്ന് കരുതുന്ന ഒരു മലയാളിപോലും നമുക്കിടയിലുണ്ടാവില്ല. അപ്പോൾ പിന്നെ എന്തിനാണ് ഈ വിവാദങ്ങൾ? അന്തിമ തീരുമാനം വായനക്കാർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതല്ലേ അതിന്‍റെ ഭംഗി? ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെപ്പറ്റിയും എഴുത്തുകാരുടെ ധർമത്തെക്കുറിച്ചും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളെ ചോദ്യചെയ്യണം എന്നുമൊക്കെയുള്ള ആദർശങ്ങൾ പേറുന്ന മലയാളിയെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം നെല്ലും പതിരും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശേഷിയുണ്ട് എന്നുതന്നെ നമുക്ക് വിശ്വസിക്കാം.

കനേഡിയൻ എഴുത്തുകാരിയായ മെറിലി വെയ്‌സ്‌ബോർഡിന്‍റെ “The Love Queen of Malabar: Memoir of a Friendship with Kamala Das” എന്ന പുസ്തകത്തിൽ മലയാളത്തിന്‍റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരിയായ മാധവിക്കുട്ടി എന്ന കമലദാസ്​ മതം മാറി കമല സുരയ്യ എന്ന പേര്​ സ്വീകരിച്ചത്​ ഒരു മുസ്​ലിം രാഷ്ട്രീയ നേതാവിനോടുള്ള പ്രണയം കാരണമാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്​. ആ രാഷ്ട്രീയക്കാരനെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവർ മതംമാറിയതെങ്കിലും പിന്നീട് അവരുടെ ബന്ധം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയില്ലെന്നും പുസ്തകത്തിലുണ്ട്​. കാനഡയിലെ McGill-Queen’s University Press 2010 ലാണ്​ വാവാദമായ ഈ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കുന്നത്​. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 2009 മെയ് 31-ന് മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മരണശേഷം ഏകദേശം ഒരു വർഷം പിന്നിട്ടപ്പോൾ. ആ പുസ്തകവും എം.ജി. സുരേഷ് ‘പ്രണയത്തിന്‍റെ രാജകുമാരി’ എന്ന പേരിൽ വിവർത്തനം ചെയ്ത മലയാള പതിപ്പും ഇന്നും വിപണിയിൽ ലഭ്യമാണെന്ന കാര്യവും ഇത്തരം വിവാദങ്ങളോട്​ കൂട്ടിവായിക്കേണ്ടതുണ്ട്​.

ലേഖനത്തിന്‍റെ തുടക്കത്തിൽ പരാമർശിച്ച നെഹ്‌റു- എഡ്വിന ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ എല്ലാം ഇറങ്ങിയത് ഇംഗ്ലീഷിലും പാശ്ചാത്യസമൂഹത്തിന്‍റെ മുന്നിലുമാണ്. അതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ മാത്രം നമ്മുടെ സമൂഹം ഇനിയും വളർന്നിട്ടില്ല എന്നുതന്നെയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ ഒക്ടോബറിൽ ഞാൻ റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് ജോർജിയ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ തെരുവുകളിൽ നിറയെ നായ്ക്കളെ കണ്ടു. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവയൊന്നും ആരെയും ആക്രമിക്കുന്നില്ല, ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല, ഓടിയടുക്കുന്നുമില്ല, കുരക്കുന്നു പോലുമില്ല. അടുത്തു നിന്ന് നോക്കിയപ്പോഴാണ് കാര്യം മനസ്സിലായത്: ഓരോ നായയുടെയും ചെവിയിൽ ഒരു ചെറിയ പ്ലാസ്റ്റിക് ടാഗ്, അതിനുള്ളിൽ മൈക്രോചിപ്പ്. ആ ചിപ്പിൽ ആ നായയുടെ പൂർണചരിത്രം, വാക്സിനേഷൻ തീയതി, വന്ധ്യംകരണം നടത്തിയോ എന്നത്, ആരോഗ്യനില എന്നിവയെല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വളർത്തുനായയാണെങ്കിൽ ഉടമയെ ഉടൻ കണ്ടെത്താനും കഠിനമായ ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും സാധിക്കും.

2023-ഓടെ ജോർജിയ പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയ “On Pets” നിയമവും 2025-ലെ സംസ്ഥാനവ്യാപക പ്രോഗ്രാമും ചേർന്ന് എല്ലാ വളർത്തുനായ്ക്കൾക്കും നിർബന്ധിത മൈക്രോചിപ്പിംഗ് + രജിസ്ട്രേഷൻ നിർബന്ധമാക്കി. തെരുവുനായ്ക്കൾക്ക് TNVR (Trap-Neuter-Vaccinate-Return) + ചിപ്പിംഗ് ഘടിപ്പിച്ചു. നായകളെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ കനത്ത പിഴയും ഉടമയ്ക്ക് എതിരെ ക്രിമിനൽ കേസും ചാർജ് ചെയ്തു. ഒരൊറ്റ കേന്ദ്രീകൃത ഡാറ്റാബേസ് പ്രാദേശിക തലത്തിൽ തയ്യാറാക്കി. അതിന്റെ ഫലമായി തലസ്ഥാനമായ ത്ബിലിസിയിലും ബാത്തൂമിയിലും തെരുവുനായ്ക്കളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു, ആക്രമണങ്ങൾ ഏകദേശം പൂജ്യമായി, പേവിഷബാധ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടാതായി.

ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ, രാജസ്ഥാനിലെ ജയ്പൂരിൽ 30 വർഷമായി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ABC (Animal Birth Control) പദ്ധതിയും ഇതേ ഫലം തന്നെയാണ് നൽകിയത്. 1994-ൽ Help In Suffering (HIS) എന്ന NGO ആരംഭിച്ച ഈ മോഡൽ, 80%ൽ കൂടുതൽ തെരുവുനായ്ക്കളെ വന്ധ്യംകരിച്ചു. ഫലം? പേവിഷബാധ പൂർണമായും ഇല്ലാതായി, ആക്രമണങ്ങൾ 50%ൽ കൂടുതൽ കുറഞ്ഞു, നായ്ക്കളുടെ എണ്ണം 28% കുറഞ്ഞു. ജോർജിയയിലെയും ജയ്പ്പൂരിലെയും മാതൃകകൾ കേരളത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയാൽ, നമ്മുടെ തെരുവുനായ് പ്രശ്നം ഒരു തലമുറകൊണ്ട് തന്നെ പരിഹരിക്കപ്പെടും. പേവിഷബാധ മരണങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാം, കുട്ടികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാധാരണക്കാരെ ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാം, വളർത്തുനായകളെ തെരുവിലുപേക്ഷിക്കുന്ന ദുശ്ശീലം പൂർണമായും അവസാനിപ്പിക്കാം.

കേരളത്തിന് എന്താണ് ചെയ്യാനാവുക?
ഇതേ മോഡൽ കേരളത്തിൽ നടപ്പാക്കാൻ ഒരു സമഗ്ര നിയമനിർദേശം ഇതാ:
ആദ്യപടിയായി വളർത്തുനായകളെ ഉടമയുടെ ചെലവിൽ ആറു മാസത്തിനകം നിർബന്ധിത മൈക്രോചിപ്പിംഗ് ചെയുക. അതോടൊപ്പം തെരുവുനായകളെ തദ്ദേശ ഭരണസമിതിയുടെയും ഹരിതകർമ സേന തുടങ്ങിയവയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പിടികൂടി ABC പദ്ധതിയിൽ വന്ധ്യംകരിച്ച് തിരിച്ചുവിടുമ്പോൾ സൗജന്യ ചിപ്പിംഗ് നടത്തുക. മൃഗസംരക്ഷണ വകുപ്പും തദ്ദേശസ്വയംഭരണവും ചേർന്ന് ഒരു ഓൺലൈൻ പോർട്ടൽ ഉണ്ടാക്കുകയും അവയിൽ നായകളുടെ ചിപ്പ് നമ്പർ, ഉടമ വിവരങ്ങൾ, വാക്സിനേഷൻ തീയതി, ജിയോ-ലൊക്കേഷൻ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുത്തുക. അങ്ങനെ ഒരു കേന്ദ്രീകൃത ഡാറ്റാബേസ് തയ്യാറാക്കുക.

നായകളെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഉടമകൾക്ക് എതിരെ കർശനമായ ശിക്ഷാനടപടികൾ സ്വീകരിക്കണം. അവർക്ക് ആദ്യ തവണ പിഴയായി 10,000 – 25000 രൂപയിൽ കുറയാത്ത പിഴ ഈടാക്കുക. ആവർത്തിച്ചാൽ ഒരു ലക്ഷം തുകക്ക് മുകളിൽ പിഴ അടപ്പിക്കുക. അവർക്കു 5-10 വർഷത്തേക്ക് മൃഗങ്ങളെ വളർത്താൻ വിലക്ക് ഏർപ്പെടുത്തുക. അതോടൊപ്പം നിലവിൽ അവർക്കു നായ്ക്കൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവയെ സർക്കാർ പിടിച്ച്ചെടുക്കുക.

നായകളുടെ ബ്രീഡിങ് സെന്ററുകൾക്കും നിയമം കർക്കശമാക്കണം. അവരുടെ ഡാറ്റകൾ കൃത്യമായി മോണിറ്റർ ചെയ്യണം. ഇവ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതിന് സംസ്ഥാനതല “Stray & Pet Dog Monitoring Task Force” ശക്തിപ്പെടുത്തുക. എല്ലാ പഞ്ചായത്തിലും/മുനിസിപ്പാലിറ്റിയിലും മൊബൈൽ ABC + ചിപ്പിംഗ് യൂണിറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കുക. കുടുംബശ്രീ ഡോഗ് കാച്ചർ സ്ക്വാഡുകളെ ജയപ്പൂർ മോഡലിൽ പരിശീലിപ്പിച്ച് ഒരു ടീം വാർത്തെടുക്കുക.

ഫണ്ടിംഗ് സാധ്യതകൾ

കേന്ദ മൃഗ സംരക്ഷണ വകുപ്പിന് (AWBI) ഏകദേശം 100 കോടിയുടെ ഫണ്ട് നായകളുടെ സംരക്ഷണത്തിന് ആയുണ്ട്. പേവിഷ നിയന്ത്രണ പ്രോഗ്രാമിന് (NRCP) യുടെ പക്കൽ ഇതിനായി ഏകദേശം 50 കോടിയുടെ ഫണ്ട് ഉണ്ട്. BPCL കൊച്ചി റിഫൈനറി, ഇന്ത്യൻ ഇമ്മ്യോണോലോജിക്കൽ തുടങ്ങിയവയുടെ CSR വിഹിതം 30 കോടി നായസംരക്ഷണത്തിന് ഉണ്ട്. ഇവ കൂടാതെ മറ്റനേകം ഫണ്ടിങ് സാധ്യതകളും നില നിൽക്കുന്നു.

ഏറ്റവും നിരാശാജനകമായ വസ്തുത കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷം കേരളത്തിന് അനുവദിച്ച ₹98.93 കോടി ABC ഫണ്ടിൽ 87% ഉപയോഗിക്കാതെ കിടക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഇപ്പോൾ ശാസ്ത്രീയമായ മൈക്രോചിപ്പ് + ABC മോഡൽ അവതരിപ്പിച്ചാൽ ഈ ഫണ്ട് പൂർണമായും ലഭിക്കും. മാത്രമല്ല, കൂടുതൽ ഫണ്ട് അനായാസം കണ്ടെത്താനും സാധിക്കും.

പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്ന ഫലങ്ങൾ

5 വർഷത്തിനുള്ളിൽ തെരുവുനായ്ക്കളുടെ എണ്ണം 70-90% കുറയ്ക്കാം (ജോർജിയ, ചെന്നൈ, ജയ്പൂർ മോഡലുകളുടെ പാഠം). പേവിഷബാധ പൂർണമായും ഇല്ലാതാക്കാം, വളർത്തു നായകളെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കൽ പൂർണമായും നിർത്താം. തെരുവുനായ്ക്കൾക്ക് വാക്സിനേഷനും വന്ധ്യംകരണവും ഉറപ്പാകും, മൃഗക്ഷേമവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടും. ഏറ്റവും പ്രധാനം, ജനങ്ങൾക്ക് നായഭയം ഇല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാം എന്നതാണ്.

ഇന്ന് കേരളം തെരുവുനായ് ആക്രമണങ്ങളിൽ വലയുകയാണ്. 2025-ൽ മാത്രം 23 പേർക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു. 2.24 ലക്ഷം പേർക്ക് നായ്ക്കളുടെ കടിയേറ്റു. ഇതിന് താൽക്കാലിക പരിഹാരങ്ങളല്ല, ശാസ്ത്രീയവും ശാശ്വതവുമായ പരിഹാരമാണ് വേണ്ടത്. ജോർജിയയിലും ജയ്പ്പൂരിലും ചെന്നൈയിലും സാധ്യമായത് കേരളത്തിൽ അസാധ്യമല്ല.

നമുക്ക് ആവശ്യം ഒരു കർശന നിയമം, ഒരു കേന്ദ്രീകൃത ഡാറ്റാബേസ്, രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തി, ഇത്ര മാത്രം. ഫണ്ടുകൾ ഇല്ലാത്തതല്ല, ഈ ഫണ്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് നായസംരക്ഷണത്തിന് സർക്കാർ വേണ്ടത്ര താല്പര്യം കാണിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോരായ്മ. വരുന്ന നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചർച്ചകളിൽ ഇത് വിഷയമാവണം.

ആളുകൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുവാനും തെരുവുനായകൾ അക്രമം കൂടാതെ ജീവിക്കാനും മൈക്രോചിപ്പിങ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള മേൽ പദ്ധതികൾ കൊണ്ട് സാധിക്കും. ഇത് സാധ്യമാക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ തീരുമാനമാണ്.

മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം : ഒരു നിയമജ്ഞ അല്ലാത്ത സാധാരണക്കാരിയുടെ, വായനകളിലൂടെ രൂപപ്പെടുത്തിയ, അധികവും തൊഴിലാളിപക്ഷത്തു നിന്ന് കൊണ്ടുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങളാണ്.

വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തെ തുടർന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട തൊഴിലിടങ്ങളിൽ അടിമകളെ പോലെ പണിയെടുക്കാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ അനേകകാലത്തെ യാതനകളിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ചെറുത്തു നിൽപ്പുകൾ ആദ്യം ഉയിർക്കൊണ്ടത് യൂറോപ്പിലാണ്, 18 ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനകാലത്തും 19-൦ നൂറ്റാണ്ടിലും ആയിരുന്നു അതു സംഭവിച്ചത്.

തുണിവ്യവസായ മേഖലയിൽ ഹീനമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പണിയെടുത്തിരുന്ന 20000 ത്തോളം കൗമാരക്കാരികളായ കുടിയേറ്റക്കാർ, മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾക്കായി 1909 ൽ ന്യൂയോർക്കിൽ ഐതിഹാസികമായ സമരം നയിച്ചിരുന്നു. തുടർന്നു 1912 ൽ ലോറൻസ്, മസ്സാച്ചുസെറ്റ്‌സിൽ നടന്ന ഇതേ സമരം “റൊട്ടിയും റോസാപ്പൂക്കളും,” എന്നറിയപ്പെട്ടു. കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക് ആഹാരം തേടാനുള്ള സാമ്പത്തികം എന്ന അവകാശത്തെ റൊട്ടിയും മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെ റോസാപ്പൂക്കളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരം വനിതാ സമരങ്ങളോട് ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ് 1917 ലെ റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് മാർച്ച് 08 വിമൻസ് ഡേ ആയി ആചരിക്കുന്നു എന്ന് ലെനിൻ പ്രഖ്യാപിച്ചതും.

കൊളോണിയൽ ഇന്ത്യയിലും സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലും ധാരാളം തൊഴിൽസമരങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. 2026 ജനുവരിയിലാണ് ക്യാപ്പിറ്റലിസ്റ്റ് രാജ്യമായ അമേരിക്കയിലെ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിൽ കുടിയേറ്റക്കാരും അല്ലാത്തവരുമായ, സമൂഹത്തിന്റെ താഴേക്കിടയിലുള്ള സകലവിധ തൊഴിലാളികൾക്കും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച മേയർ ഇലക്ട്, സോഹ്‌റാൻ മമ്ദാനി മേയർ ആയി ചുമതലയേൽക്കാൻ പോകുന്നത്. അതായത് ഉൾക്കൊള്ളലാണ്, തള്ളിക്കളയലല്ല മനുഷ്യത്വം എന്നു ആ 34 കാരൻ ലോകത്തോടു ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത് 21 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ തൊഴിലാളികൾക്കു പകരുന്നത് വലിയ ഊർജ്ജവും പ്രതീക്ഷയുമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ വേണം നമ്മൾ ഇന്ത്യയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട പുതിയ തൊഴിലാളി നിയമസംഹിതകളെ പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടത്.

നിലവിലുള്ള ഈ അനേകം തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ ഒരു കുടക്കീഴിലാക്കി സംയോജിപ്പിക്കുംവിധം നാലു പുതിയ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ ആക്കി ക്രോഡീകരിച്ച്, യൂണിയൻ സർക്കാർ നവംബർ 21, 2025 ൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതു സംബന്ധിച്ചുള്ള വിജ്ഞാപനം ഒന്നരമാസത്തിനകം പുറത്തിറക്കും എന്നു കരുതുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ കുടിയേറ്റ മനഃസ്ഥിതി – colonial mindset – യിൽ നിന്നു തൊഴിലാളികൾക്ക് മോചനം ലഭിക്കാനാണ് ഇവ കൊണ്ടുവരുന്നത് എന്നാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭാഷ്യം.

ഈ നാല് കോഡുകൾ ഇവയാണ്: The Code of Wages (2019); The Industrial Relation Code (2020), The Code on Socail Security (2020); The Occupational Safety, Health and Working Conditions Code (2020).

വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങൾക്കായി നിരവധി പ്രത്യേകം നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന മുൻ ക്രമീകരണത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പ്രധാന വ്യതിയാനമാണിത്. അതായത് ഏതാണ്ട് 1400 നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിടത്ത് ഇപ്പോൾ കഷ്ടിച്ച് 350 നിയമങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഉള്ളത്. 1936 ലെ വേതന പേയ്മെന്റ് ആക്റ്റ്, 1948 ലെ മിനിമം വേതന ആക്റ്റ്, 1965 ലെ ബോണസ് പേയ്മെന്റ് ആക്റ്റ്, 1976 എന്നിവ റദ്ദാക്കിയതോടെയാണ് വേതന കോഡ് (2019) നിലവിൽ വന്നത്. ഇപ്പോൾ വീണ്ടും പരിഷ്‌ക്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിൽ ധാരാളം തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. അവ കാലാകാലങ്ങളിൽ പരിഷ്‌ക്കരിക്കേണ്ടവ തന്നെയാണ് എന്നതിൽ സംശയവുമില്ല. ലളിതവൽക്കരണം തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ അവബോധം വളർത്താനും നിർവ്വഹണം എളുപ്പമാക്കാനും നിയമപാലനം മെച്ചപ്പെടുത്താനും സഹായിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ പുതിയ തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ തൊഴിലാളികൾക്ക് സഹായമാകുമോ എന്നതിനെ കുറിച്ച്‌ ആശങ്ക നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പഴയ തൊഴിലാളി സംഘടനായ All India Trade Union Congress (AITUC) ന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രസിഡണ്ട് ആയ അമർജീത് കൗറിന്റെ സുചിന്തിത അഭിപ്രായം : (The Hindu 28/11/25 നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനത്തിൽ നിന്ന്. 1926 ൽ ഈ സംഘടനയുടെ പ്രസിഡണ്ട്, പിൽക്കാലത്ത് ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ പിന്തുണയോടെ, (മനസ്സാക്ഷി വോട്ട് ഓർമ്മിക്കുമല്ലോ) ഇന്ത്യൻ പ്രസിഡണ്ട് ആയ, പരേതനായ വി വി ഗിരി ആയിരുന്നു.

അമർജിത് കൗർ : 19-൦ നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ ക്ലിപ്തമായ ജോലി സമയം, കൂലി, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ സുരക്ഷിതത്വം, സാമൂഹിക സുരക്ഷിതത്വം എന്നിവയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾക്കായി ഇന്ത്യ പൊരുതിയിട്ടുണ്ട്. 1923 ലെ തൊഴിലാളികളുടെ നഷ്ടപരിഹാര ആക്ട്, 1926 ലെ ട്രേഡ് യൂണിയൻ ആക്ട് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നേടിയെടുത്തത് കടുത്ത തൊഴിൽ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ്. തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിച്ചാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാരോട് പൊരുതി ഇവയെല്ലാം നേടിയത്. വാസ്തവത്തിൽ ഇതിനു മുമ്പ് പൊരുതി നേടിയ അവകാശങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ കോഡുകൾ നിലവിൽ വരുന്നതോടെ ഭരണകൂടം നമ്മെ ഇന്ത്യയുടെ കുടിയേറ്റ കാലത്തിലേക്ക് – കൊളോണിയൽ കാലത്തേക്ക് – തിരികെ കൊണ്ടുപോകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

വാസ്തവത്തിൽ സംസ്ഥാനം നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്ന പതിവു തൊഴിലുകൾ കൂടി യൂണിയൻ സർക്കാരിന്റെ അധികാര പരിധിയിലേക്കു മാറ്റുകയാണ്, ഈ തൊഴിൽ പരിഷ്‌ക്കാരങ്ങൾ. എത്രയോ കാലമായി സ്ഥിരം തൊഴിലിനു വേണ്ടി ആവശ്യപ്പെട്ടു വരികയാണ്. അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിശ്ചിത കാലയളവിലേക്ക് തൊഴിൽ നൽകാനും പിന്നീട് അവരെ പുറത്തു കളയാനുമാണ് ഈ കോഡുകൾ ഉതകുന്നത്. ഒരു ലേബർകമ്മീഷൻ രൂപീകരിക്കണം എന്ന് തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഇപ്പോഴത്തെ കോഡുകൾ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തനം ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും എന്നു തൊഴിൽ ഉടമകൾ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നുമുണ്ട്.

എ ബി വാജ്‌പേയ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് രണ്ടാം ലേബർ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് അനുകൂലമായ നിയമങ്ങളെല്ലാം മാറ്റി തൊഴിലുടമകൾക്ക് അനുകൂലമായ ഭാഗം മാത്രമെടുത്ത് പുതിയ നിയമസംഹിതയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുകയാണ്. 2015 ൽ നടന്ന അവസാന തൊഴിലാളി സമ്മേളനത്തിൽ വച്ച് യൂണിയനുകളോട് ആലോചിക്കാതെ ഒരു നിയമത്തിലും ഭേദഗതി വരുത്തില്ല എന്ന് പ്രധാനമന്ത്രി വാഗ്ദാനം നൽകിയിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നടന്നത് അതിന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ ലംഘനമാണ്.

വിദേശനിക്ഷേപകരെ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കും എന്ന വാദത്തിനോട് യോജിപ്പില്ല. ഇൻഷുറൻസും അതു പോലുള്ള മറ്റു മേഖലകളിലും 100 % വിദേശനിക്ഷേപം നടപ്പിലാക്കിയിട്ട് എന്തു മെച്ചപ്പെടൽ ആണ് നടന്നത്?

സാമൂഹിക സുരക്ഷ – ഇപ്പോൾ നിലവി ലുള്ള രീതിയിൽ സാമൂഹികസുരക്ഷാപദ്ധതികളുടെ വിതരണത്തിന് അതിന്റേതായ സംവിധാനങ്ങളുണ്ട്. അതിൽ സർക്കാർ ഫണ്ടിംഗ് ഉൾപ്പെടുന്നില്ല. തൊഴിലാളികളും തൊഴിൽ ദാതാക്കളുമാണ് അതിലേക്ക് ഫണ്ട് നൽകുന്നത്. പക്ഷെ ഇനി ഇവയെല്ലാം തോഴിലാളി സംഘടനകളോട് ആലോചിക്കാതെ തീരുമാനിക്കുകയാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ വെറും 07 % പേരു മാത്രമാണ് തൊഴിൽ സുരക്ഷാ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ പുതിയ നിയമങ്ങൾ 93 % പേരേയും അതിനു പുറത്തു നിർത്തുന്നു. നിശ്ചിത കാലയളവിലേക്കു മാത്രമുള്ള തൊഴിൽ, വാസ്തവത്തിൽ തൊഴിൽ സുരക്ഷ എന്ന ആശയം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ്.

ഇവ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ്. ഈ നിയമങ്ങൾ തൊഴിലാളി – തൊഴിൽ ദാതാവ് തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ ഉലച്ചിൽ വരുത്തുന്നു, ഇതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യൻ ലേബർ കോൺഫറൻസുകൾ അത്യാവശ്യമാണ് എന്നു പറയുന്നത്. പുതിയ നിയമങ്ങൾ മിനിമം വേതന ഉറപ്പുകൾ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ജീവിക്കാൻ ഉതകുന്ന കുറഞ്ഞ കൂലി ഉറപ്പാക്കുന്നതിനു പകരം അതു നിശ്ചയിക്കുന്നതിനു യൂണിയൻ സർക്കാരിനെ ചുമതലപ്പെടുത്തുകയാണ് പുതിയ നിയമസംഹിത. സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അവരുടെ സ്വന്തമായ നിരക്കുകൾ നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതായത് തൊഴിൽ എടുക്കുന്നവർക്ക്, നിയമങ്ങളുടെ ഉപയോക്താക്കൾക്ക് ഇതിലൊന്നും യാതൊരുവിധ പങ്കും നിർവ്വഹിക്കാനില്ല.

*********

പുതിയ നിയമസംഹിതയുടെ നിർവ്വഹണം എങ്ങനെയാണ്? ഏതൊരു മിനിമം വേതനവ്യവസ്ഥയുടെയും ഒരു പ്രധാന ഭാഗമാണ് അതിന്റെ നിർവ്വഹണം. മുൻകാല സംവിധാനം ലേബർ ഇൻസ്‌പെക്ടർമാർക്ക് ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാനും വേതന രേഖകൾ പരിശോധിക്കാനും തൊഴിലാളികൾക്ക് ശരിയായി വേതനം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാനും അനുവദിച്ചു. എന്നാൽ പുതിയ നിയമപ്രകാരം, ഇത് വെബ് അധിഷ്ഠിത പരിശോധനകളും സ്വയം സർട്ടിഫിക്കേഷനും ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റി സ്ഥാപിച്ചു, അതിൽ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് തൊഴിലുടമകൾ സ്വന്തമായി പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ മാത്രം മതി.
ഇൻസ്‌പെക്ടറുടെ റോൾ ‘ഇൻസ്‌പെക്ടർ-കം ഫെസിലിറ്റേറ്റർ’ എന്നാക്കി മാറ്റി, ഇത് ലംഘനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. പിഴകൾ വർദ്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അനൗപചാരികവും യൂണിയനൈസ് ചെയ്യാത്തതുമായ തൊഴിലാളികൾക്ക് വേതനത്തർക്കങ്ങൾ ഔപചാരിക മാർഗങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.

ഇപ്പോഴും ഇന്ത്യയിലെ 90 % തൊഴിൽ ശക്തിയും അനൗപചാരിക സാമ്പത്തിക മേഖലകളിലാണ് പണി ചെയ്യുന്നത്. അവർ ഇന്ത്യയുടെ ജിഡിപിയ്ക്ക് ഏതാണ്ട് 49 % സംഭാവന ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ 1.2 കോടി ജനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും കാർഷികേതര തൊഴിൽമേഖലകളിലാണ് പണിയെടുക്കുന്നത്. അവരിൽ മിക്കവരും യാതൊരു വിധ തൊഴിൽ സുരക്ഷയും ഇല്ലാതെയാണ് ജോലി ചെയ്തു വരുന്നത്. അതു സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന മാനസിക അരക്ഷിതത്വം എത്രയായിരിക്കും!

സ്ഥിരം നിയമനങ്ങളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന ശമ്പള/പെൻഷൻ ചിലവ് കുറയ്ക്കാൻ, കരസേനയിൽ പോലും താത്ക്കാലിക നിയമനങ്ങൾ അഗ്നിപഥ് എന്ന സ്‌കീമിലൂടെ നടപ്പാക്കിയവരാണ് ഇപ്പോഴത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ. അങ്ങനെയുള്ളവരിൽ നിന്ന് തൊഴിൽ സുരക്ഷയിലൂടെ ആളുകളുടെ മാനസിക അരക്ഷിതാവസ്ഥയക്ക് ശമനം നൽകുക എന്നതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ല.

പുതിയ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ അനേകം തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ നിരാകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ ഡൽഹിയിൽ സംഘടിപ്പിച്ച സമ്മേളനത്തിൽ പ്രതിഷേധം ഇരമ്പിയിരുന്നു. പ്രധാന ഭരണകക്ഷിയുടെ സംഘടനയായ ബിഎംഎസ് പക്ഷേ അതിൽ പങ്കെടുത്തില്ല.

ബില്ലുകൾ എങ്ങനെ പാസ്സാക്കി എടുക്കുന്നു എന്നത് ജനാധിപത്യത്തിലെ പ്രധാന ചോദ്യമാണ്. ഇപ്പോൾ അത് ഏകപക്ഷീയമാണ്. എതിർക്കാൻ പ്രതിപക്ഷമോ ജനങ്ങളോ പോലുമില്ലാത്ത ദുരവസ്ഥയാണ്.

_{കവര്‍: വില്‍സണ്‍ ശാരദ ആനന്ദ്‌}

സമീപവർഷങ്ങളിൽ, അമേരിക്കയിലെ വംശീയസംഘർഷങ്ങൾ മുതൽ യുകെയിലെ കുടിയേറ്റവിരുദ്ധ പ്രതിഷേധങ്ങൾ, യൂറോപ്പിലുടനീളം ഉയർന്നുവരുന്ന ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വരെ, ലോകം അസ്വസ്ഥമായ സാംസ്കാരിക സംഘർഷങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ സംഘർഷങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല; അവ മുന്നറിയിപ്പുകളാണ്. ബൗദ്ധികവും സാംസ്കാരികവുമായ നവോത്ഥാനത്താൽ അനുഗൃഹീതമായ യൂറോപ്പിൽ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് ലോകത്തെ ഏറെ ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. സാമൂഹികമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ അഥവാ ചേർത്തുനിർത്തൽ രീതി സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ സമൂഹങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവ നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നു. നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം എന്ന വാഗ്ദാനത്തിൽ കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു രാഷ്ട്രമായ ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, പാഠം സുവ്യക്തമാണ്: രാഷ്ട്രീയവും സാംസ്കാരികവും സാമുദായികവുമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ആഡംബരമല്ല, അത് ഒരു ആവശ്യകതയാണ്.

യോജിപ്പിന്‍റെ ദുർബലത

ജനാധിപത്യം വിശ്വാസത്തിന്മേലാണ് വളരുന്നത്. മതം, ജാതി, ഭാഷ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രദേശം എന്നിവയാൽ സാമൂഹ്യ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് തങ്ങൾ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നുമ്പോൾ വിശ്വാസം നശിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ ഫലമായി ധ്രുവീകരണം, അപരവൽക്കരണം, ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ദുർബലപ്പെടുത്തൽ എന്നിവ സംഭവിക്കുന്നു. താൽക്കാലിക രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങൾ കാരണം അവയെ അവഗണിക്കുന്നത് അപകടമാണ്. എന്തെന്നാൽ അനേക തരം സ്വത്വങ്ങളുടെ ഒരു കാലിഡോസ്കോപ്പ് ആയ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അത്തരം വിള്ളലുകൾ താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. സമന്വയം എന്നത് യാന്ത്രികമായി സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമല്ല; അത് ബോധപൂർവമായ ഉൾക്കൊള്ളലിലൂടെ ഉറച്ച ഒരു അടിത്തറ പണിയുന്ന പ്രക്രിയയാണ്.

ഒരു പരിചയായി മതേതരത്വം

ഇന്ത്യയുടെ മതേതര സ്വഭാവം അതിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തികളിൽ ഒന്നാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയതയെ കൃത്യമായി നിർവ്വചിക്കുമ്പോൾ ഒരു സമൂഹവും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഇത് ഉറപ്പാക്കുന്നു. എന്നാൽ മതേതരത്വം സ്വയം നിലനിൽക്കുവാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു മാന്ത്രിക ശക്തിയല്ല. വൈവിധ്യത്തെയും ബഹുസ്വരതയെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രാഷ്ട്രീയം, നീതിയുക്തമായ പ്രാതിനിധ്യം, സാംസ്കാരിക ബഹുസ്വരതയോടുള്ള ബഹുമാനം എന്നിവയിലൂടെ അതിന് സജീവമായ സംരക്ഷണം നൽകേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. ഇപ്രകാരമുള്ള ഉൾക്കൊള്ളൽ നടക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, മതേതരത്വം ഒരു ജീവനുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തേക്കാൾ കേവലം പൊള്ളയായ മുദ്രാവാക്യമായി മാറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

ജനാധിപത്യം പ്രാതിനിധ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നു

എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കാനുള്ള കഴിവിലൂടെയാണ് ഒരു ജനാധിപത്യം ശക്തമാകുന്നത്. ഉൾക്കൊള്ളൽ എന്നാൽ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾ, പ്രാദേശിക സ്വത്വങ്ങൾ എന്നിവയോട് സഹിഷ്‌ണുത പുലർത്തുക മാത്രമല്ല, അവയെ ശാക്തീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കുക കൂടിയാണ്. സാമ്പത്തിക അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്ന നയങ്ങൾ, വൈവിധ്യത്തെ സാർത്ഥകമായി തന്നെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പങ്കാളിത്തം, ബഹുസ്വരതയെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിന് പകരം ആഘോഷിക്കുന്ന ആഖ്യാനങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെയാണ് ഇത് നടപ്പിലാകുക.

ആഗോള രംഗത്തെ തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക

ഒഴിവാക്കൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ അപകടങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവയാണ് തുടക്കത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ട പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളിലെ സാംസ്കാരിക സംഘർഷങ്ങൾ. അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള വംശീയ വിഭജനം അധികാര സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾക്ക് അവിശ്വാസം വളർത്തിയിരിക്കുന്നു. ബ്രിട്ടണിൽ, വൻ കുടിയേറ്റത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച സാംസ്കാരിക ആഘാതങ്ങൾ സമൂഹത്തെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. യൂറോപ്പിലുടനീളം, ഇത്തരം വിഭാഗീയ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നത് ബഹുസ്വരതയെ ദുർബലപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യ ഈ മുന്നറിയിപ്പുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക തന്നെ വേണം. ഇന്ത്യയുടെ വിശാലവും ബഹുതലസ്പർശിയുമായ വൈവിധ്യത്തിൻറെ ബലത്താൽ, ഇവിടെ അശാന്തിക്കോ അസ്ഥിരതയ്‌ക്കോ ഒഴിവാക്കൽ ഒരു കാരണമാകില്ല എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്താൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അത് ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയുടെ കൃത്യമായ പ്രയോഗത്തിലൂടെയും ജനാധിപത്യ ഘടനയുടെ ഉറപ്പിലൂടെയും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ്.

മുന്നോട്ടുള്ള പാത

പ്രാദേശിക വൈവിധ്യങ്ങളെ ആസ്തികളായി അംഗീകരിക്കുന്നതിന് ഉതകുന്ന രീതിയിൽ ഫെഡറലിസത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക.
വിദ്യാഭ്യാസം, മാധ്യമങ്ങൾ, പൊതു വ്യവഹാരങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഉൾക്കൊള്ളൽ സംസ്കാരത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഘടകങ്ങൾ ചേർക്കുന്നത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
ജാതീയവും സാമ്പത്തികവുമായ സമത്വം ഉറപ്പാക്കുക വഴി ഒരു സാമൂഹ്യ ഘടകത്തിനും തങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാതെ നോക്കുക.
ജുഡീഷ്യറി, ക്രമസമാധാന പാലനം, പത്രങ്ങൾ, സിവിൽ സമൂഹം എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൻറെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുക.

പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള ആഹ്വാനം

ഇന്ത്യയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള വിധി ഉൾക്കൊള്ളലിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. സമൂഹങ്ങളെ ഇണക്കത്തോടെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പശയാണത്, മതേതരത്വത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന കവചവും ജനാധിപത്യത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന യന്ത്രവുമാണ്. സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്താൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്ത്, വൈവിധ്യം ഒരു ബലഹീനതയല്ല, മറിച്ച് ഒരു ശക്തിയാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ഇന്ത്യയ്ക്ക് അവസരമുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ഇന്നും ഇന്ത്യയ്ക്കാണ് അത് ഏറ്റവും നന്നായി ചെയ്യാനാവുക. ആ അവസരം പാഴാക്കുക എന്നത് ഇന്ത്യ എന്ന ആശയത്തെ തന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുക എന്നതിന് തുല്യമാണ്.

വിഭജിതസമൂഹങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം

ഇനി ഒരു വസ്തുത കൂടി പറഞ്ഞുവയ്ക്കട്ടെ; ഉൾക്കൊള്ളൽ എന്നത് ഒരു ഏകദിശാ പാതയല്ല. രാഷ്ട്രീയ തീവ്രവാദം, വിഭാഗീയ വാചാടോപം അല്ലെങ്കിൽ സാംസ്കാരിക ഒറ്റപ്പെടൽ എന്നിവ മൂലം ഭിന്നിപ്പിക്കുന്നവയായി തോന്നിയേക്കാവുന്ന സാമൂഹ്യഘടകങ്ങളും സാമൂഹിക ഐക്യത്തിനായുള്ള കടമ നിർവ്വഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതായത്, അവയുടെ വേറിട്ട സ്വത്വത്തെ ആയുധമാക്കാതെ, അതിനെ ആഘോഷിക്കാമെന്ന് തിരിച്ചറിയുക എന്നത് അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്- അതിനൊപ്പം നിരന്തരമായി തുറന്ന പരസ്പര സംഭാഷണങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിലൂടെയും, ഒഴിവാക്കലിൽ ഊന്നിയ ആഖ്യാനങ്ങളെ നീതിബോധത്തോടെ നിരാകരിക്കുന്നതിലൂടെയും.

ഇസ്രായേൽ പാലസ്തീൻ വിഷയത്തിൽ തുടങ്ങി ഇന്ത്യാ പാകിസ്താൻ വിഷയത്തിലൂടെയും ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര വിഷയങ്ങളിലൂടെയും ഉള്ള യാത്ര മാത്രമല്ല, അമേരിക്കയിലും ബ്രിട്ടനിലും യൂറോപ്പിന്‍റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സാംസ്കാരിക സംഘർഷങ്ങൾ വരച്ചു കാട്ടുന്ന ചിത്രങ്ങളും നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യമുണ്ട്: “ഇൻക്ളൂസീവ്നെസ്സ്” അഥവാ ഉൾക്കൊള്ളൽ സംസ്കാരം എപ്പോൾ ഇല്ലാതാകുന്നു അതോടെ സമൂഹത്തിന്‍റെ അടിത്തറ ശിഥിലമാകുന്നു, ശാന്തി കേവലം അപ്രാപ്യമായ മരീചിക മാത്രമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണത്.

ഇന്ത്യൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നിരവധി ക്രമക്കേടുകൾ ആണ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി പുറത്തു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന മാനം ഇവയ്ക്ക് ഉണ്ട്.

വോട്ട് മോഷണം (Vote Chori), വോട്ടർ പട്ടികയിൽ നിന്ന് പേരുകൾ തെറ്റായി നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്ന (H Files) പ്രശ്നം, ഒരേ വീടിന്റെ മേൽവിലാസത്തിൽ അനേകം വോട്ടുകൾ ചേർക്കുക, ഒരേ ഫോട്ടോയ്ക്ക് വിവിധ പേരുകൾ നൽകുക, വീട്ടു നമ്പറുകൾ ‘0’ ആയി രേഖപ്പെടുത്തുക, തെറ്റായ വിലാസങ്ങളിൽ വോട്ടർമാരെ ചേർക്കുക കമ്പനികളുടെ പേരിൽ പോലും വോട്ടർമാർ ലിസ്റ്റിൽ ഇടം പിടിക്കുക, ഒരേയാൾക്ക് ഇരട്ടയും അതിലധികവും വോട്ടുകൾ സാധ്യമാക്കുക.

രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ‘വോട്ട് മോഷണം’ സംബന്ധിച്ച പത്രസമ്മേളനങ്ങളിൽ കൃത്യമായ രേഖകളുടെയും സാങ്കേതികത്തെളിവുകളുടെയും പിൻബലത്തിലാണ് ഇവ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് . ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ ആയിക്കഴിഞ്ഞു. സാങ്കേതികമായി വളർന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന് ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരു അപമാനമാണ്.

എന്നിട്ടും ബീഹാറിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ബഹിഷ്കരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത് എന്ന് സൂക്ഷ്മരാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നു ഒറ്റപ്പെട്ട ആഹ്വാനങ്ങൾ ഉണ്ടായി എങ്കിലും അർഹിക്കപ്പെട്ട ഗൗരവത്തോടെ അവ കണക്കിലെടുക്കപ്പെട്ടില്ല. പ്രകടമായ ക്രമക്കേടുകളോടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തുകയും ഫലം പുറത്തുവരികയും ചെയ്തു. അതിനെ തുടർന്ന് വന്ന കണക്കുകളിലെ പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഗുരുതരമായ പിഴവുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം റദ്ദ് ചെയ്യുവാനോ താൽക്കാലികമായി സ്റ്റേ ചെയ്തു. കോടതിയുടെയും ഇതര ഭരണഘടന സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഓഡിറ്റിന് വിധേയമാക്കുകവാനോ നടപടികൾ ഉണ്ടാവേണ്ടതാണ്. കാരണം അസാധാരണമായ ക്രമക്കേടുകൾക്ക് അസാധാരണമായ നടപടികൾ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ബിജെപി മുന്നണി സർക്കാർ രൂപീകരണവുമായി മുന്നോട്ടു പോവുകയാണ്. നിരീക്ഷകരിൽ ഒരു വിഭാഗവും മാധ്യമങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിജയം പതിവുപോലെ ജാതി സമവാക്യങ്ങളിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളിലും ചാർത്തിക്കൊടുത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലത്തിന് സാധുത നൽകുകയാണ്.

ഫലമോ? അതേ തന്ത്രം കേരളം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നടപ്പിലാക്കുവാൻ ഉള്ള നടപടിയുമായി ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷൻ നീങ്ങുകയാണ്.. വോട്ടേഴ്സ് ലിസ്റ്റ് കുറ്റമറ്റതലത്തിൽ കാലാകാലങ്ങളിൽ പരിഷ്കരിക്കണമെന്നതിന് ആർക്കും വിയോജിപ്പ് ഉണ്ടാവാൻ ഇടയില്ല. പക്ഷേ അത് ഒരിക്കലും ഒരു തീവ്രയത്നപദ്ധതിയായി , വളരെ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, നിവർത്തിച്ചെടുക്കേണ്ട അടിയന്തര പരിപാടിയല്ല. കേരളം പെട്ടെന്ന് തന്നെ അതിനു വഴങ്ങിയതും എല്ലാ കോണിൽ നിന്നും വിമർശനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന രീതിയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതും തികച്ചും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായ നടപടിയാണ്. ഒരുപക്ഷേ മറ്റെല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഉപരിയായി ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർക്കുന്ന ഈ ഫാസിസ്റ്റു നടപടിക്കെതിരെ ശക്തമായി നിലകൊള്ളേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം കേരളത്തിനുണ്ട്. CEC ക്ക് SIR നടത്താൻ നിയമപരമായ അധികാരം ഉണ്ടോ എന്ന അടിസ്ഥാന പരിശോധനയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി നിയമപരമായിത്തന്നെ നീങ്ങുവാൻ സംസ്ഥാനത്തിന് കഴിയും.

ആധാർ, ജനന-മരണ രജിസ്റ്ററുകൾ, ബാങ്ക് ഡാറ്റാബേസുകൾ, പാൻ കാർഡ്‌ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന വിവരശേഖരങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ഇന്ത്യ, നിലവിലെ രീതികൾ പരിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട് 100% കൃത്യതയുള്ള ഒരു വോട്ടർ പട്ടിക നിർമ്മിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു ‘ഇൻ്റലിജൻ്റ് സിസ്റ്റം’ ഉടൻ സ്ഥാപിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.. അതിലേക്കായി ചില നടപടിക്രമങ്ങൾ നിർദേശിക്കുകയാണ് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം.

ഏകീകൃതവും കുറ്റമറ്റതും തത്സമയം update ചെയ്യപ്പെടുന്നതും ആയ ഡാറ്റാബേസ് (The National Unified Electoral Register – NUER) ഉണ്ടാക്കുക. വോട്ടർപട്ടിക സംബന്ധിച്ച പ്രശ്നങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന കാരണം വിഘടിച്ച ഡാറ്റാശേഖരണമാണ്. നിലവിൽ കേന്ദ്രത്തിനും സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും പ്രത്യേക വോട്ടർപട്ടികകൾ ആണുള്ളത്. ഇതിന് പരിഹാരമായി, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ (ECI) മുൻകൈയെടുത്ത് ‘ദേശീയ ഏകീകൃത വോട്ടർ രജിസ്റ്റർ’ (NUER) ഉണ്ടാക്കണം. ലോക്‌സഭ, നിയമസഭ, തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു തലത്തിലുമുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്ക് ഒരേ വോട്ടർ പട്ടിക ഉപയോഗിക്കണം. അത് സമ്മതിദാനപ്രക്രിയയെ ആധികാരികവും സമ്പൂർണവും ആക്കും. മാത്രമല്ല, സമയനഷ്ടം, ചെലവ് വർദ്ധന എന്നിവ ഒഴിവാക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.

തത്സമയ അപ്‌ഡേഷൻ (Real-time Updation):

പൗരന്റെ നിലവിലെ അവസ്ഥ സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾ ആധാർ, ജനന-മരണ രജിസ്റ്റർ, ഇമിഗ്രേഷൻ ഡാറ്റാബേസ് തുടങ്ങിയ സർക്കാർ വിവരസമാഹരണ രേഖകളിൽ നിന്ന് സുരക്ഷിതമായ എൻക്രിപ്ഷൻ വഴി സ്വീകരിച്ച് NUER സ്വയമേവ updated ആവണം. ഇതിന് ചില മാതൃകകൾ രാജ്യത്തിനു മുൻപിലുണ്ട്.
കാനഡയിൽ (National Register of Electors – NRE) വിവിധ സർക്കാർ ഏജൻസികളിൽ നിന്നുള്ള ഡാറ്റ സംയോജിപ്പിച്ച് വോട്ടർ പട്ടിക തുടർച്ചയായി അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ബെൽജിയത്തിൽ, മുനിസിപ്പാലിറ്റികൾ ദേശീയ രജിസ്റ്ററിലെ വിവരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വോട്ടർമാരുടെ പട്ടിക സ്വയമേവ തയ്യാറാക്കുന്നു.

ചർച്ചയും പരിശീലനവും:

ഇപ്പോൾ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നടക്കുന്ന തീവ്ര വോട്ടർലിസ്റ്റ് പരിഷ്കരണം തിടുക്കവും രാഷ്ട്രീയ സമവായത്തിൻ്റെ അഭാവവും മൂലം പൂർണ വിജയം കാണാതെ പോവുകയാണ്. ഇതിന് പ്രധാനകാരണം, സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്കും ബന്ധപ്പെട്ട ഏജൻസികൾക്കും വോട്ടർ മാർക്കും വിഷയം പഠിക്കുവാനോ പിഴവില്ലാത്ത രീതികൾ ആവിഷ്കരിക്കാനോ വേണ്ടത്ര സമയം നൽകിയില്ല എന്നതാണ്. പട്ടികപുതുക്കൽ നടപടികളെക്കുറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുമായി മുൻകൂട്ടി വ്യക്തമായ ചർച്ചകൾ നടത്താത്തത്, നടപടികളിൽ അവിശ്വാസം ഉണ്ടാക്കുകയും ‘H ഫയലുകൾ’ പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന ആരോപണങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുകയും ചെയ്തു.അവ അ സ്ഥാനത്തല്ലെന്നു ബീഹാർ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മാറിമായങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. വിവരശേഖരണത്തിനു കൃത്യമായ പരിശീലനത്തോടെ മുഴുവൻ സമയ പ്രവർത്തകരെ നിയോഗിക്കണം.

സമയപരിമിതി ഒരു കെണി:

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തുവരുമ്പോൾ, പരിമിത സമയത്തിൽ, തിടുക്കത്തിൽ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നത് ഡാറ്റയുടെ കൃത്യതയെ ബാധിക്കാനിടയുണ്ട്. സമയക്കുറവ് കാരണം ബൂത്ത്‌ ലെവൽ ഓഫീസർമാർ വീടുകൾ കയറിയിറങ്ങി നടത്തുന്ന പരിശോധനകൾ പലപ്പോഴും അപൂർണ്ണമായിത്തീരുന്നു.ഇത് വോട്ടർ പട്ടികയുടെ കൃത്യതയെ ബാധിക്കുക സ്വഭാവികമാണ്. കേരളം ലോക്കൽ ബോഡി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തിരക്കിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സമയം ഇതിന് ഒട്ടും അനുയോജ്യമല്ല.

വോട്ട് സുരക്ഷാ കവചം:

H ഫയലുകൾക്കും ഡ്യൂപ്ലിക്കേഷനും പരിഹാരമായി,വോട്ടർ പട്ടികയിൽ നിന്ന് പേര് നീക്കം ചെയ്യലും ചേർക്കലും പൂർണ്ണമായും സാങ്കേതികവൽക്കരിക്കണം. ഭാവിയിൽ യന്ത്രനിയന്ത്രിതമായി, പേരുചേർക്കലും നീക്കലും നടക്കുന്ന രീതി (ഓട്ടോമാറ്റിക് എൻറോൾമെൻ്റ്/ഡിലീഷൻ) നടപ്പിൽ വരുത്തുവാൻ ആണിത്. ഇതിനായി ജനന മരണ രെജിസ്ട്രേഷൻ കൃത്യമായി നടക്കുകയും ജനന-മരണ രജിസ്റ്ററുമായി NUER നെ ബന്ധിപ്പിക്കുകയും വേണം. ഒരു മരണം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഉടൻ തന്നെ പട്ടികയിൽ നിന്ന് ആ പേര് ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയും ആ വിവരം വോട്ടറുടെ കുടുംബത്തിനെ അറിയിക്കുകയും വേണം.

18 വയസ്സ് തികയുന്ന പൗരന്മാർക്ക് അവശ്യരേഖകളോടെ പട്ടികയിൽ പേര് ചേർക്കാൻ സംവിധാനം ഉണ്ടാവണം. പേരുകൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനും ഉണ്ടായാൽ തടയാനും ആധാർ സ്ഥിരീകരണം നിർബന്ധമാക്കണം. ഒന്നിലധികം വോട്ടർ ഐഡികളുമായി ലിസ്റ്റിൽ ഇടം നേടിയവരെ ആധാർ ബയോമെട്രിക് ഉപയോഗിച്ച് നിജപ്പെടുത്തണം. ഇത് കൃത്യമായി നടപ്പിലാക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനിൽ ഉറപ്പിക്കണം.

തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, വിവാഹം തുടങ്ങി പല കാരണങ്ങളാൽ സ്വദേശം വിട്ടു താമസിക്കേണ്ടി വരുന്ന പൗരന്മാരെ, റേഷൻ കാർഡ്, ബാങ്ക് അക്കൗണ്ട് എന്നിവയിലെ വിലാസങ്ങൾ താരതമ്യം ചെയ്ത് സ്ഥലംമാറ്റം മൂലം സംഭവിക്കുന്ന പിഴവുകൾ പരിഹരിക്കാം. അവർ കൂട്ടത്തോടെ പട്ടികയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടാൻ സംഗതിവരരുത്. ആധാർ കാർഡ്, റേഷൻ കാർഡ് എന്നിവയിലെ വിലാസം മാറ്റുമ്പോൾ പഴയ വിലാസം സ്വയമേവ നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. ഒരു വോട്ടറുടെ പേര് നീക്കം ചെയ്യണമെങ്കിൽ, അതത് പൗരന്മാർക്ക് എസ്.എം.എസ്/ഇമെയിൽ അലേർട്ടുകൾ നൽകാനുള്ള സംവിധാനവും നിർബന്ധമായും നടപ്പിൽ വരുത്തേണ്ടതാണ്. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് അന്യ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ തൊഴിൽ തേടുന്നവരുടെ വിലാസം പലപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഈ ഡാറ്റാമാറ്റങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ റേഷൻ കാർഡ് വിവരങ്ങളും, ജൻ ധൻ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലെ സ്ഥിരം വിലാസവും ഉപയോഗിക്കുന്നത് വളരെ സഹായകമാകും.

സൈബർ സുരക്ഷയും ഡാറ്റാ സ്വകാര്യതയും:

ഈ ഡാറ്റാ രജിസ്റ്റർ നിർമ്മിക്കുകയും നിരന്തരമായി പുതുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, സൈബർ സുരക്ഷയും സ്വകാര്യതയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. വ്യക്തിഗത വിവരസംരക്ഷണ നിയമങ്ങളെ (Data Protection Laws) ലംഘിക്കാതെ, ഡാറ്റാ കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്നതിനായി പാർലമെൻ്റ് നിയമം പാസാക്കണം.
സർക്കാർ ഏജൻസികൾക്കിടയിൽ ഡാറ്റ കൈമാറുമ്പോൾ എൻഡ്-ടു-എൻഡ് എൻക്രിപ്ഷൻ ഉപയോഗിക്കണം. ECI-ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഡാറ്റ സുരക്ഷിത സെർവറുകളിൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കണം.
NUER ഡാറ്റാബേസിൽ അനധികൃതമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ, പ്രമുഖ സൈബർ സുരക്ഷാ ഏജൻസികളുടെ തുടർച്ചയായ ഓഡിറ്റ് ആവശ്യമാണ്.

രാഷ്ട്രീയ സമവായം:

ഈ ഇൻ്റലിജൻ്റ് സിസ്റ്റം നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ, സാങ്കേതിക പരിഷ്കരണത്തിനൊപ്പം രാഷ്ട്രീയ സമവായവും സുതാര്യതയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണ്.

സോഷ്യൽ ഓഡിറ്റ്:

പൂർത്തീകരിച്ച പട്ടികകൾ വാർഡ്/ പഞ്ചായത്ത്‌ തലത്തിൽ സോഷ്യൽ ഓഡിറ്റിനു വിധേയമാക്കിയതിനു ശേഷം മാത്രമേ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കാവൂ. 2003 ൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ആയിരുന്ന ജെ എം ലിങ്ദോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്കു പോകുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ വോട്ടർ ലിസ്റ്റുകൾ വികേന്ദ്രീകൃത ഓഡിറ്റു ചെയ്യണമെന്ന് നിർദേശിച്ചത് നമുക്ക് മുൻപിൽ ഉണ്ട്.

ഇത്തരത്തിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പരിശോധനയും സുരക്ഷിതത്വവും പാലിച്ചു കൊണ്ടുള്ള നവീകരണം ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന് ഒരു സുരക്ഷാ കവചം തീർക്കുകയും, ലോകത്തിനു മുന്നിൽ കുറ്റമറ്റ ഒരു ‘ഡിജിറ്റൽ ജനാധിപത്യ മാതൃക’ അവതരിപ്പിക്കാൻ രാജ്യത്തിനു അവസരം നൽകുകയും ചെയ്യും.