Why was I made
a synonym of perfidy? –
Chandrika asked.
River didn’t reply.
Instead, stopping its flow,
showed her in it
her lovely face.
That face came and hit her
like a lightning bolt.
She fell, mumbling –
Cheat! Again, you tricked me.
Couldn’t you’ve spared my life? –
From another ghat,
Ramanan asked.
River,
without speaking
began to flow fast.
Once more he felt
the sharp pull of the rope
around his snapping neck.
Hangman!
Again, you killed me –
saying this
he too fell.
Bhanumathee…
River called.
She sat like a portrait
sketched in some forgotten time.
Only the callus in her palm,
earned by sweeping and scrubbing
Chandrika’s mansion,
twitched at that call.
Madanan said to River –
I wanted to finish
Chandrika forever.
So did I pen this prologue
for Ramanan’s death:
‘Remorseless frivolity!
I call you woman on earth.’ –
To remove the blood stain
he washed his hands in the river.
River didn’t realize that
the one who, like a broken timbrel,
came in the morning to bath,
was from the singers’ troop, although
someone had swept into river
shards of their song
shattered on rocks.
Night came.
Like a tumbled kerosene lamp
drunken moon collapsed in the sky.
Clouds flared up as if
huge cotton balls were on fire.
Just then
the forty fifth river of Malayalam
stood up.
Water shimmered
like a snow-white Juba,
framed over eyes
thick round glasses.
Brightly glowed the silhouette
like the glass idol
Narayana Guru installed.
Sneaking in,
looking its face in that,
Malayalam read –
‘In one half of prajna
shade and full moonlight,
in the other half of prajna
eerie dark.’
Prajna: higher or transcendental understanding or awareness
Translated by Manoharan VP
മൂല കവിത
‘ചങ്ങമ്പുഴ’
പി എന് ഗോപീകൃഷ്ണന്
എന്നെ ഏന്തിനാണ്
ചതിയുടെ പര്യായമാക്കിയത്?
ചന്ദ്രിക ചോദിച്ചു.
പുഴ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം ഒഴുക്ക് നിര്ത്തി
അവളുടെ സുന്ദരമായ മുഖം
അവള്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
ഇടിമിന്നല് പോലെ ആ മുഖം
അവളില് വന്നിടിച്ചു.
ചതിയാ
വീണ്ടും നീയെന്നെ പറ്റിച്ചു
എന്ന് പറഞ്ഞ്
അവള് വീണു.
എന്നെ കൊല്ലാതെ വിടാമായിരുന്നില്ലേ?
മറ്റൊരു കടവില് വന്ന്
രമണന് ചോദിച്ചു.
പുഴ
ഒന്നും പറയാതെ
പാഞ്ഞൊഴുകാന് തുടങ്ങി.
കഴുത്തില് കുരുക്കിട്ടവന്
താഴേയ്ക്ക് പതിക്കുന്ന
കയറിന്റെ വേഗം
അയാള് വീണ്ടും അനുഭവിച്ചു.
ആരാച്ചാരേ
നീ വീണ്ടുമെന്നെ കൊന്നു.
എന്ന് പറഞ്ഞ്
അവനും വീണു.
ഭാനുമതീ
പുഴ വിളിച്ചു.
മറവി വരച്ച ഒരു ചിത്രം മാത്രമായ്
അവര് അനങ്ങാതിരുന്നു
ചന്ദ്രികയുടെ വലിയ വീട്
അടിച്ചുവാരിയടിച്ചുവാരി കിട്ടിയ
കൈവെള്ളയിലെ തഴമ്പ് മാത്രം
ആ വിളിയില് തുടിച്ചു.
മദനന് പുഴയോട്
പറഞ്ഞു.
എനിക്ക് ചന്ദ്രികയെ
എന്നന്നേയ്ക്കും കൊല്ലണമായിരുന്നു.
അതിനാല്
ഞാനവന്റെ മരണത്തിന് ഒരു അവതാരികയെഴുതി.
“അങ്കുശമില്ലാത്ത ചാപല്യമേ
മന്നിലംഗനയെന്നു വിളിക്കുന്നു നിന്നെ ഞാന്.”
രക്തക്കറ മായ്ക്കാന്
അയാള് പുഴയില് കൈ കഴുകി.
പൊളിഞ്ഞ ഒരു തപ്പ് പോലെ
കുളിക്കാന് വന്നവന്
ഗായകസംഘത്തില് പെട്ടവനെന്ന്
പുഴയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
നിലത്ത് വീണ് തകര്ന്ന
അവരുടെ ഗാനത്തെ
ആരോ അടിച്ചുവാരി
പുഴയിലിട്ടിട്ടും.
രാത്രിയായി.
മറിഞ്ഞ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് പോലെ
കുടിയന് ചന്ദ്രന്
ആകാശത്ത്
ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീണു.
പഞ്ഞിക്കിടക്ക പോലെ
മേഘങ്ങള് ആളിക്കത്താന് തുടങ്ങി.
അപ്പോള്
മലയാളത്തിലെ നാല്പ്പത്തി അഞ്ചാമത്തെ ആ പുഴ
എണീറ്റു നിന്നു.
ജലം വെളുത്ത ജുബ്ബ പോലെ തിളങ്ങി.
കണ്ണുകളെ വട്ടം ചുറ്റി
വട്ടക്കണ്ണടയുണ്ടാക്കി.
നാരായണഗുരു സ്ഥാപിച്ച
കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠ പോലെ
അത് ഗഹനമായി തിളങ്ങി.
കേരളം പമ്മിപമ്മി വന്ന്
അതില്
മുഖം നോക്കി വായിച്ചു.
“ഒരു പകുതി പ്രജ്ഞയില്
നിഴലും നിലാവും
മറുപകുതി പ്രജ്ഞയില്
കരിപൂശിയ വാവും.”
(സമകാലിക മലയാളം വാരിക – 24 ഫെബ്രുവരി 2023.)
കവര്: എം എ സുധീര്
