കവിത

വേലിത്തണുപ്പിലെ
കുസൃതികൾ മറന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ
മുഖം കുനിച്ചങ്ങനെ നിൽക്കും

വസന്തം കനക്കുമ്പോൾ
തുമ്പിച്ചിറകിന്റെ
പരുക്കൻ കഥകളിലൊളിച്ചും

നിശബ്ദരാശികളിൽ
പരാഗണമന്ത്രങ്ങൾ
തെറ്റിയുരുവിട്ടും

പ്രണയഹാരത്തിലെ
നിറം പിടിയ്ക്കാത്ത മൊട്ടിൽ
നിഴൽ വീഴ്ത്തിയുമങ്ങനെ…

ഇപ്പോൾ
നീയൊന്നും പറയാറില്ല.
വിമർശനങ്ങളുമില്ല…

മറുപടി: അതിനിപ്പൊ എന്താ ഒരു കുറവ്?

കടൽഭിത്തിയോട് ചാരി നിന്നപ്പോൾ
ഫ്രെയ്മിനകത്തേയ്ക്ക്
ചുവട്ടിൽ
നാമിരിക്കാറുള്ള
ബദാംമരത്തെക്കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന്
നീ നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു

അപരിചിതൻ അക്ഷമയോടെ
നമ്മെ പകർത്തുന്നതിനിടയിൽ
അപ്പോൾ പറന്നുവന്ന ദേശാടനക്കിളികൾ
പശ്ചാത്തലം കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി

ഫോട്ടോയിലെ കടലിൽ കാണുന്ന കുഞ്ഞുവര
ഒന്നിച്ചു നാം കണ്ട തോണിയുടേതാണെന്ന്
നമുക്കേ അറിയൂ

വീശിയടിച്ചൊരു ഉപ്പു കാറ്റിൽ
നാം വേറേ വേറേ ഫ്രെയ്മുകളിലേക്കും
ഗ്രൂപ്പു ഫോട്ടോകളിലേയ്ക്കും
ചേക്കേറിയപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ലാമിനേറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട പഴയഫോട്ടോ
ഇടയ്ക്കെടുത്ത്
നോക്കാറുണ്ട്

ഇപ്പോഴാക്കടൽപ്പാലം
തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ടാവും
ബദാം മരവും ആരോ
മുറിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കും

അന്ന് വിചാരിക്കാതെ
ഫ്രെയ്മിൽ കടന്നു വന്ന ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ
ആ കാലത്തിപ്പോഴും
അതിലേ കടന്നു പോകുന്നുണ്ടാവാം

തിരയും താളവും
ഒഴുക്കിന്റെ
തിരിച്ചുപോക്കാവുന്നതും

കൈവഴികൾ ഒന്നൊന്നായി പിരിഞ്ഞകലുന്നതും

നിറവും ആഴവും എക്കലായി
ചുഴികൾ തീർക്കുന്നതും

അടിവയറ്റിലൊളിപ്പിച്ച
അത്ഭുതങ്ങൾ
വെള്ളാരം കല്ലായി
പഞ്ചാരമണലായി
അലസിത്തൂവുന്നതും

ഉറവ എന്നൊരിടത്ത്
ഉപ്പും ഊറ്റവും
നഷ്ടപ്പെട്ട്
ഒളിവുകളുടെ
മണ്ണടരുകളിൽ
എവിടെയോ
ഞാൻ ഞാൻ എന്ന്
ഒറ്റത്തുള്ളിയായി
ഒടുങ്ങുന്ന
ഒരു കടലിനെ
അതിന്റെ
വേലിയേറ്റങ്ങളെ

സങ്കല്പിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ ?

മൂന്നിലൊന്നു മാത്രമുള്ള
കരയിലിരുന്ന്
അതോർത്താൽ
കണ്ണിലൊരു
കൈവഴി തിരിച്ച്
കാലത്തിലേക്ക്
തിരിച്ചുവിടാൻ
തോന്നും

തോന്നുന്ന
നിമിഷം തന്നെ
തിര വന്നു മായ്ച്ചിട്ടുണ്ടാവും
കൺതടങ്ങളിൽ
കറുപ്പുകൊണ്ടെഴുതിയ
“കള്ളീ” എന്ന കളിയെഴുത്തിനെ