മുരളി മീങ്ങോത്ത്

2025 ലും മലയാളസിനിമയുടെ ഗ്രാഫ് മുന്നിട്ട് നിന്നു. പരീക്ഷണചിത്രങ്ങളും വാണിജ്യവിജയങ്ങളുമായി തിളങ്ങി. 2025 ൽ കാണാൻ പറ്റിയതിൽ വെച്ച് ഇഷ്ടപ്പെട്ട അഞ്ച് സിനിമകൾ താഴെ.

EKO

ഒരു സിനിമയുടെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും മികച്ചു നിൽക്കുന്നു എന്നതാണ് EKO യുടെ പ്രത്യേകത. ബാഹുൽ രമേശ് കഥയും തിരക്കഥയുമെഴുതി ക്യാമറ ചലിപ്പിച്ച,ദിൻജിത് അയ്യത്താൻ സംവിധാനം ചെയ്ത സിനിമ തികച്ചും അപരിചിതമായ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്കും കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്കുമാണ് നമ്മളെ നയിക്കുന്നത്. വിനീത് , നരേൻ, അശോകൻ, ബിനു പപ്പു, സഹീർ മുഹമ്മദ്‌ തുടങ്ങിയവർ കഥാപാത്രങ്ങളായി തിളങ്ങുന്നു. മ്ലാത്തി ചേട്ടത്തിയായി ബിയാന മോമിനും, പീയുസ് ആയി സന്ദീപും ശ്രദ്ധേയമായ അഭിനയം കാഴ്ച്ചവെയ്ക്കുന്നു. കുര്യച്ചൻ ആയ സൗരവ് സച്ച്ദേവ് കുറച്ചു പിറകിൽ ആയി. മുജീബ് ജീദിന്റെ സംഗീതം നിഗൂഢതയ്ക്കും വന്യതയ്ക്കും ആക്കം കൂട്ടി. സംരക്ഷണം നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് വഴുതിമാറുന്ന അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയുന്ന മനുഷ്യർ. ആ പ്രശ്നങ്ങളെ നിർദ്ധാരണം ചെയ്യാൻ പ്രേക്ഷകർ കൂടി ചേരുമ്പോഴേ സിനിമ പൂർണ്ണമാകുന്നുള്ളു. പട്ടികളെ ഇത്രയും സൂക്ഷ്മമായി അഭിനയിപ്പിക്കുന്നതിൽ സംവിധായകന്റെ മിടുക്ക് അഭിനന്ദനീയം. നിഗൂഢതയുടെ കുന്നിറങ്ങി വരാൻ പ്രേക്ഷകനും എളുപ്പമല്ല. അങ്ങനെയൊരു സിനിമാറ്റിക് അനുഭവമാണ് EKO.

റോന്ത്

പൊലീസുകാരെ കുറിച്ച് ചില തുറന്നെഴുത്തുകൾ നടത്തിയ ചിത്രങ്ങളായ ജോസഫ്, നായാട്ട്, ഇലവീഴാപ്പൂഞ്ചിറ എന്നീ സിനിമകളുടെ തിരക്കഥാകൃത്ത് ഷാഹി കബീർ തിരക്കഥയെഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത സിനിമയാണ് റോന്ത്. പൊലീസ് ഓഫീസറായ യോഹന്നാന്റെയും പൊലീസ് ഡ്രൈവറായ ദിൻജിത്തിന്റെയും ഒരു രാത്രിയിലെ റോന്ത് ആണ് ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം. ആ റോന്തിൽ പ്രേക്ഷകരെക്കൂടി ഒപ്പം കൂട്ടുന്നു. സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിനും ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിനും ഇടയിലുള്ള സമ്മർദ്ദം യാഥാർത്ഥ്യ ബോധത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. രാത്രിയിലെ പല അപ്രിയ കാഴ്ചകളും ഇതിൽ കാണാം. മനേഷ് മാധവന്റെ ക്യാമറ കാഴ്ചകൾ മികച്ചു നിന്നു. യോഹന്നാനായി ദിലീഷ് പോത്തന്റെ പ്രകടനം എടുത്ത് പറയേണ്ടതാണ്. ദിൻജിത്ത് ആയി റോഷനും നന്നായി.

പൊന്മാൻ

ഇന്ദുഗോപന്റെ നാലഞ്ച് ചെറുപ്പക്കാർ എന്ന നോവലിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ജ്യോതിഷ് ശങ്കർ സംവിധാനം ചെയ്ത സിനിമയാണ് പൊന്മാൻ. ഇന്ദുഗോപന്റെ മുൻ നോവലുകളും സിനിമ ആയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ ലെവലിൽ വന്നിട്ടില്ല. തിരക്കഥയിൽ രചനയിൽ ഇന്ദുഗോപനോപ്പം ജസ്റ്റിൻ മാത്യുവുമുണ്ട്. കൊല്ലത്തെ തീര പ്രദേശങ്ങളെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ബേസിലിന്റെ കരിയർ ബെസ്റ്റ് പ്രകടനം ആയ ‘അജേഷ് ‘തരുന്ന മോട്ടിവേഷൻ ഒരാളും ഇതുവരെ തന്നിട്ടില്ല. ചുറ്റിലും പ്രതിസന്ധികളുടെ ചെളി നിറഞ്ഞാലും അതിനെയെല്ലാം മറികടക്കാനുള്ള ആത്മ വിശ്വാസം . ഒപ്പം സജി ഗോപൻ, ലിജോ മോൾ, ആനന്ദ് മന്മഥൻ എന്നിവരുടെ പ്രകടനങ്ങളും സിനിമയോട് ചേർന്നു നിന്നു.

ലോക

ഡൊമിനിക് അരുൺ സംവിധാനം ചെയ്ത ലോക- ചാപ്റ്റർ 1 ചന്ദ്ര, ബോക്സ് ഓഫീസിൽ റെക്കോർഡ് നേടിയ സിനിമയാണ്. കല്യാണി പ്രിയദർശൻ ചന്ദ്രയായി വേഷമിട്ട സിനിമയിൽ സാങ്കേതിക ഘടകങ്ങളെല്ലാം മികച്ചു നിന്നു. നിമിഷ് രവിയുടെ ഛായാഗ്രഹണവും ജേക്സ് ബിജോയുടെ സംഗീതവും സിനിമയ്ക്ക് നല്ല പിന്തുണ നൽകി. വി എഫ് എക്സ് വർക്കുകളും നന്നായി. നസ്ലൻ, ചന്തു, സാൻഡി, അരുൺ കുര്യൻ എന്നിവരും കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യരായിരുന്നു. കള്ളിയങ്കാട്ട് നീലിയുടെ മിത്ത് സന്നിവേശിപ്പിച്ച രീതി മികച്ചതായി.

തുടരും

ഓപ്പറേഷൻ ജാവ, സൗദി വെള്ളയ്ക്ക എന്നീ സിനിമകൾ കണ്ട് തരുൺ മൂർത്തിയിൽ ഏറെ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. ഇതൊരു പക്കാ ലാലേട്ടൻ ഫാൻ മേഡ് ത്രില്ലർ ആണ്. ഷാജി കുമാറിന്റെ റാന്നിയിലെ ക്യാമറ കാഴ്ചകൾ ഗംഭീരമാണ്. മോഹൻ ലാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിയമ വ്യവസ്ഥയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഷണ്മുഖനെ ഗംഭീരമാക്കി. ജോർജ് സാറായി പ്രകാശ് വർമ്മ കസറി.കീരിക്കാടൻ റേഞ്ചിൽ എത്തിയ വില്ലൻ. സ്ഫുടം ചെയ്ത സംഭാഷണങ്ങൾ. ശോഭനയും തികച്ചും അനുയോജ്യയായി. ജേക്സ് ബിജോയുടെ പാട്ടുകൾ നന്നായിരുന്നു. പശ്ചാത്തല സംഗീതം വളരെ ഉച്ചത്തിൽ ആയി തോന്നി. രണ്ടാം പകുതി മുഴുവൻ വയലൻസ് ആയിരുന്നു. ബിനോ പപ്പുവിന്റേതും നല്ല പ്രകടനം. ഒരിടവേളയ്ക്ക് ശേഷം ബോക്സ് ഓഫിസിൽ മോഹൻലാൽ മാജിക് തീർത്തു. ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾ ഒക്കെ അനായാസമായി ചെയ്തു. തരുൺ മൂർത്തി ജന പ്രിയ ചേരുവകളിൽ പിടിച്ചു. അത് കൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌ അല്ല മാസ് ആണ് പടം. മാതൃഭൂമി ഓൺലൈനിൽ സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്റർ ത്യാഗരജന്റെ ആത്മകഥ ആവേശപൂർവ്വം വായിക്കാറുണ്ട്. ഇതിൽ അങ്ങനെയൊരു റെഫറൻസ് ഉണ്ട്‌. അതിൽ മറ്റൊരു സിനിമയ്ക്ക് സാധ്യതയുമുണ്ട്.

പടക്കളം, രേഖാചിത്രം, വ്യസനസമേതം ബന്ധു മിത്രാദികൾ, നാരായണന്റെ മൂന്നാണ്മക്കൾ, സർക്കീട്ട്, നരിവേട്ട എന്നീ സിനിമകളും ഭേദപ്പെട്ട സിനിമകളായിരുന്നു.

മലയാള സിനിമയിലെ സറ്റയർ സ്റ്റാറായ ശ്രീനിവാസന്റെ വേർപാട് തീരാനഷ്ടമാണ്. തിരക്കഥ, സംവിധാനം , അഭിനയം എന്നീ മേഖലകളിൽ തിളങ്ങിയ അപൂർവ്വ പ്രതിഭ വിടവാങ്ങിയതും 2025 ന്റെ അവസാനമാണ്.

കവർ : സുധീർ Ma

“അല്ലോഹലൻ” എന്ന നോവലിനെക്കുറിച്ച് അംബികാസുതൻ മാങ്ങാടുമായി മുരളി മീങ്ങോത്ത് നടത്തുന്ന സംഭാഷണം :

അഭിമുഖത്തിന്റെ ലിഖിതരൂപം താഴെ വായിക്കാം :

ചോദ്യം : നമസ്കാരം, മിത്തുകൾ എന്നും പുഷ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ വേരുകളിലാണ് എന്ന് “മരക്കാപ്പിലെ തെയ്യങ്ങൾ” എന്ന നോവലിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. അല്ലോഹലൻ എന്ന പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കഥ- അതിന്റെ ഒരു ആരംഭഘട്ടം എങ്ങനെയായിരുന്നു? മടിയൻ കോലോത്തെ സ്വരൂപാചാരം വായിച്ച് തുടങ്ങിയത് കൊണ്ടാണോ അങ്ങനെ ഒരു ആലോചന ഉണ്ടായത് തുടക്കം ഒന്ന് പറയാമോ?

ഉത്തരം : അല്ലോഹലൻ എന്ന നോവൽ 1980കളുടെ അവസാനവർഷങ്ങളിലാണ് മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത്. മാങ്ങാട് നിന്നും കാഞ്ഞങ്ങാട് നഗർ കോളേജിലേക്ക് ബസ്സിൽ യാത്രചെയ്യുന്ന സമയത്ത് മടിയൻകോലം എന്ന വലിയ പേര് റോഡരികിൽ കാണുമായിരുന്നു. തെയ്യങ്ങൾ നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തൊക്കെ പോകുന്ന സ്വഭാവമുള്ളതുകൊണ്ട്, ധാരാളം ഫീച്ചറുകൾ ഒക്കെ എഴുതുന്ന സ്വഭാവം ചെറുപ്പകാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, സ്വാഭാവികമായിട്ടും മടിയൻ കോലോത്ത് എത്തുകയും അല്ലോഹലനെ കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്തു. അല്ലോഹലൻ ചതിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നും. ഇപ്പോൾ ഉള്ള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുമ്പിൽ കിഴക്ക് വലിയ കുളമുണ്ട്. വടക്കുവശത്ത് അത്ര വലുതല്ലാത്ത ഒരു കുളവുമുണ്ട്. മടിയൻ കോലോം അല്ലോ ഹലനെ കൊന്ന് വടക്കുവശത്തുള്ള കുളത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ കിണറിലേക്ക് താഴ്ത്തി എന്നാണ് നാട്ടുകാർ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു കഥ. തലമുറ തലമുറയായിട്ട് അവർക്ക് കൈമാറി കിട്ടിയതായിരിക്കും. അത് എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ ക്ഷേത്രപാലകൻ ദൈവം മടിയൻകോലോത്ത് എത്തുകയും കാളരാത്രി ദേവിക്ക് വേണ്ടി ചുടുന്ന നെയ്യപ്പത്തിന്റെ മണം കേട്ട് യാത്ര തുടരാതെ അവിടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു എന്നും ഐതിഹ്യമുണ്ട്. ഇതൊക്കെയാണ് ആദ്യകാലത്ത് ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ കയറിപ്പറ്റുകയും വേര് പിടിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും 2005 കാലത്താണ് ‘സ്വരൂപ ആചാരം’ ഞാൻ വായിക്കുന്നത്ഡോ.ഡോക്ടർ ശ്രീ ബാലൻ എഡിറ്റ് ചെയ്ത അജനൂർ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെ ചരിത്രം ഐതിഹ്യം, കൃഷി തുടങ്ങിയിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ് ഇത്. അതിൽ അനുബന്ധമായിട്ട് സ്വരൂപാചാരം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിലും അലോഹലന്റെ കഥയുണ്ട്.കൂടാതെ മറ്റൊരു അനുബന്ധമായി കൊടുത്തിട്ടുള്ള ദേർമൻ നായർ എഴുതിയ ചരിത്രത്തിലും അല്ലോഹലന്റെ കഥ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. തോറ്റത്തിലും ദേർമൻ നായർ എഴുതിയ ചരിത്രത്തിലും തെയ്യങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ചില പുസ്തകങ്ങളിലും അല്ലോഹലന്റെ കഥയുണ്ട്.അവിടെയൊക്കെ അല്ലോ ഹലൻ ഒരു ദുഷ്ടനായിട്ടാണ് വരുന്നത്. എവിടെയും അയാൾ ഒരു നല്ല ആളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ കൂടുതൽ പഠിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നോവലിൽ അല്ലോഹലനെ കുറിച്ച് അങ്ങനെ എഴുതണമെന്ന് തോന്നി. ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി, ദളിതർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും പ്രകൃതിക്കും വേണ്ടി നിൽക്കുന്ന, നന്മയുള്ള, കരുണയുള്ള നീതിയുള്ള, ബൗദ്ധ മതത്തോടും മറ്റും തുല്യതയോടെ പെരുമാറുന്ന, അവർക്ക് രക്ഷ കൊടുക്കുന്ന ഒരു നാടുവാഴിയായിട്ടാണ് എനിക്ക് എഴുതാൻ തോന്നിയത്. അങ്ങനെയാണ് എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നത്. 2004 2005 കാലഘട്ടത്തിൽ ഒക്കെ ആലോചനകൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും 2006 ‘എൻമകജെ’ നോവലിലേക്ക് കടക്കേണ്ടി വന്നു. എൻമകജെ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിട്ട് അല്ലോ ഫലന്റെ രചനയിലേക്ക് കടക്കാം എന്നാണ് വിചാരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ എന്മകജെ നോവൽ എഴുതി കഴിഞ്ഞതോട്കൂടി ഞാൻ മാനസികമായി വല്ലാതെ തളരുകയും ഇനി ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നോവൽ എഴുതില്ല എന്ന് പ്രതിജ്ഞ എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം എന്മകജെ നോവലിൽ വരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളും അമ്മമാരും ഒക്കെ കഥാപാത്രങ്ങൾ അല്ല. ശരിക്കും എനിക്ക് നേരിട്ട് അറിയാവുന്ന മനുഷ്യരാണ്. വല്ലാതെ ജീവിതം ബുദ്ധിമുട്ടിച്ച കഷ്ടപ്പെട്ട, ഇരകളാക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരാണ്. അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ വല്ലാതെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് 10 വർഷത്തോളം ഞാൻ നോവൽ എഴുതുന്നതിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുകപോലും ചെയ്തില്ല. 10 വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നോവൽ എഴുതേണ്ടതുണ്ട് എന്നും എഴുതാതിരിക്കുന്നതെന്തിനാണെന്നും തോന്നുകയും, ‘മാക്കം എന്ന പെൺ തെയ്യം’ എന്ന നോവൽ എഴുതുകയും ചെയ്തത്. അത് 17 ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ കഥയാണ്. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. അത് എഴുതി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി വരിക കുറച്ചുകൂടി എളുപ്പമായി. അങ്ങനെയാണ് ഉടനെ ‘അല്ലോഹലൻ’ പുറത്തുവരുന്നത്. ഈ നോവൽ എഴുതാനാണ് ഞാൻ ഏറ്റവും കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. രണ്ടുമൂന്നു വർഷത്തെ കഠിനമായ അധ്വാനം ആ പുസ്തകത്തിന് പിന്നിലുണ്ട്.

ചോദ്യം : ഈ നോവൽ ചീമ്പോളു, പൊന്നിയമ്മ തെയ്യം, പങ്കപിള്ള, തങ്കച്ചി തുടങ്ങിയ വളരെ ശക്തരായ സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു കഥ പറയുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാവണം എന്ന് പ്രത്യേകിച്ചുള്ള ഒരു പദ്ധതി ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതോ അത് സ്വാഭാവികമായി വന്നു ചേർന്നതാണോ?

ഉത്തരം : നോവൽ എഴുതുന്ന സമയത്ത് അങ്ങനെ വളരെ തന്റേടികളായ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളെ കൊണ്ടുവരണമെന്ന് ഒന്നും ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഒന്നാമത്തെ അദ്ധ്യായം തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ ചെമ്പിളു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയാണ്‌. അതെന്റെ ഭാവനയിലുള്ള കഥാപാത്രമാണ്, ചരിത്രത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരു കഥാപാത്രമില്ല- ചേമ്പുളു ധീരമായി പോരാടുന്ന ഒരു ദൃശ്യത്തോട് കൂടിയാണല്ലോ നോവൽ തുടങ്ങുന്നത്. അല്ലോഹലൻ സ്വന്തം ഉടവാൾ അവൾക്ക് കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദളിതരായ പെൺകുട്ടികളെ അപമാനിക്കുന്ന മേൽ ജാതിക്കാരായ പുരുഷന്മാരെ കൊന്നുകളയാനാണ് അല്ലോഹലൻ അവൾക്ക് ആ വാൾ സമ്മാനിക്കുന്നത്. പൊന്നിയമ്മ തെയ്യവും നോവലാലോചിക്കുന്ന സമയത്ത് കയറിവന്ന ഒരു ചെറിയ കഥാപാത്രമാണെങ്കിലും എഴുതി വന്നപ്പോൾ എന്നെ തന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമായി മാറുകയാണ് ഉണ്ടായത്. അവസാനം വരെ അവൾ വായനക്കരെ പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ദേഹത്തിൽ ആകമാനം പാമ്പുകളെ വളർത്തി അവൾ. ഒരിക്കൽ മാനഭംഗപ്പെട്ട ആ പെൺകുട്ടി പിന്നീട് പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നും തന്റെ ശരീരത്തെ കാത്തുരക്ഷിക്കാനും തന്നെ മാനഭംഗം ചെയ്ത പുരുഷനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനും ആയിട്ടാണ് വാളും ശരീരം മുഴുവൻ പാമ്പുകളുമായിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുന്നത്. പക്ഷെ അവളുടെ മരണം വളരെ സങ്കടകരമായ ഒരു അനുഭവം ആണ്. അല്ലോഹലനെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് അതിനു സാധിച്ചില്ല. അതുപോലെതന്നെ പങ്കിപ്പിള്ളയാതിരിയും തങ്കച്ചിയും തന്റേടമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾ ആയിട്ടാണ് വരുന്നത്. അത് മനഃപൂർവം ചെയ്യുന്നതല്ല. നോവൽ എഴുതുന്ന സമയത്ത് പരിസ്ഥിതി അങ്ങനെ കൊണ്ടുവരേണ്ടതില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും എഴുതി വന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളൊക്കെ തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് പരിസ്ഥിതി കുറേക്കൂടി വിശദമായിട്ട് ഉടനീളം കടന്നു വരുന്നുണ്ട്. എന്റെ എഴുത്തിന്റെ ആദ്യകാലംമുതലേ സ്ത്രീ – പരിസ്ഥിതി-ദളിത്‌ വിഷയങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു കടന്നുവരുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ സ്വാഭാവികമായിട്ട് സ്ത്രീപക്ഷ രചനകൾ ധാരാളമായി എഴുതിയിട്ടുള്ള ആളെന്ന നിലയിൽ ഈ നോവലിലും സ്ത്രീകൾ വളരെ തന്റേടികൾ ആയിട്ട് കടന്നുവരുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. അതായത് മനപ്പൂർവ്വം സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങൾ അല്ല. സ്വാഭാവികമായി തന്റേടികൾ ആയി കടന്നുവന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാണ് ഇവരെല്ലാം.

ചോദ്യം : കാസർഗോഡൻ പദങ്ങൾ വളരെ സമൃദ്ധമായി ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാധാരണമല്ലാത്ത പ്രയോഗങ്ങൾ, അധികം കാണപ്പെടാത്ത അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ പഴയകാലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്ന അനേകം പദങ്ങൾ നോവലിൽ കാണാം. ചിലത് പറയാണെങ്കിൽ അണയഭാരം, വായ്ക്കിട്, ഏശാകൃതി, ദമ്മയ്യ, ദക്കയ്യ, പർദി, ചൊക്ക്, പൂതപ്പാനി .. അതിനായി അക്കാലത്തെ കാസർഗോഡൻ പദങ്ങളെയും പ്രയോഗങ്ങളെയും കുറിച്ച് ഒരു അന്വേഷണം ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ഉത്തരം : എന്റെ മറ്റു കൃതികളിൽ എന്നപോലെ കാസർകോട്ടിലെ നാട്ടുഭാഷാ പദങ്ങൾ ധാരാളമായിട്ട് അലോഹലൻ എന്ന നോവലിൽ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കഥ പറയുമ്പോൾ നമുക്ക് പഴയ പദങ്ങൾ തേടി പോകേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ എവിടെയും ഞാൻ തേടി പോയിട്ടില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെ എഴുതുമ്പോൾ വരുന്ന പദങ്ങളാണ്. ‘അണയഭാരം, തുപ്പുന്ന’ പോലുള്ള പദങ്ങളൊക്കെ എത്രയോ കാലമായിട്ട് മനസ്സിലുള്ളതാണ്. ‘പൊഞ്ഞാറ്’ എന്ന് പറയുന്നത് നാട്ടുഭാഷാനിഘണ്ടു ഞാൻ എഡിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, 2004 ൽ. അത് മലയാളത്തിലെന്നല്ല ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ തന്നെ ആദ്യത്തെ നാട്ടുഭാഷാ നിഘണ്ടുവാണ്. അതിൽ രണ്ടായിരത്തിലധികം കാസർകോട്ടെ നാട്ടുഭാഷ വാക്കുകൾ ശേഖരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാസർകോട്ട് നാട്ടുഭാഷ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു രത്നഖനിയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന നാട്ടുഭാഷാ പദങ്ങൾ എത്രയോ ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഉപയോഗിക്കാതെ അത് മുഴുവൻ നിറംകെട്ടുപോകുന്ന ഒരു സാഹചര്യവും ഉണ്ട്. നമ്മൾ അത്തരം നാട്ടുഭാഷാപദങ്ങൾ മുഴുവൻ തിരിച്ചുപിടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നാട്ടുഭാഷാ പദങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യം കൃതികൾക്കും വലിയ ശോഭ കൊടുക്കും. സ്വാഭാവികമായ സംഭാഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനും ഒക്കെ നാട്ടുഭാഷാ ആവശ്യമാണ്‌. ആദ്യകാലം മുതലേ ഞാൻ നോവലുകളിലും എല്ലാ കഥകളിലും നാട്ടുഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യത്തോടുകൂടിയിട്ടാണ്. ഒരു പ്രതിരോധം എന്നുള്ള നിലയിലാണ്. കാരണം നാട്ടുഭാഷ എന്നുള്ളത് മാനക ഭാഷയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി നമ്മുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ ഒരു നാരായവേരാണ്. ഗ്ലോബലൈസേഷന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ പുത്തൻ ലോകക്രമത്തിൽ അതിരുകളെല്ലാം മായുന്ന ഒരു ലോകജീവിതം സംജാതമാകുന്ന ഘട്ടത്തിൽ നമ്മുടേതായിട്ടുള്ള ഒരു സംസ്കാരമാണ് നാട്ടുഭാഷ. നമ്മുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ആ നാട്ടുഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നുള്ളത്, അതുവഴി നമ്മുടെ സ്വത്വം കാത്തുരക്ഷിക്കുക എന്നു പറയുന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാണ്. കാസർകോട്ടേ നാട്ടുഭാഷ ശ്രേഷ്ഠമാണ് എന്ന് ഫിക്ഷനിലൂടെ ആദ്യം നമുക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത് ബാലകൃഷ്ണൻ മാങ്ങാടാണ്. എന്റെ ജ്യേഷ്ഠ സഹോദരനായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകളിലും കഥകളിലും ഒക്കെ നാട്ടുഭാഷ ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് ആ കാലത്ത് ഈ കാസർകോട്ട് നാട്ടുഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പരിഹസിക്കപ്പെട്ട ഒരു എഴുത്തുകാരനും കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന ഞങ്ങളൊക്കെ നാട്ടുഭാഷ ധാരാളമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി . പിൽക്കാലത്ത് സിനിമയിൽ കാസർകോടൻഭാഷ വന്നപ്പോൾ അത് മികച്ചതാണ് എന്നും ശ്രേഷ്ഠമാണ് എന്നുമുള്ള നിലയിലും ഒക്കെ ആളുകൾ വലിയ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ അതിന്റെയൊക്കെ തുടക്കം കഥയിലും നോവലിലും ആണ് ആദ്യം ഉണ്ടായത് എന്നുള്ളത് പലരും മറന്നുപോകുന്നുണ്ട്.

അംബികാസുതൻ മാങ്ങാട്

ചോദ്യം : കാസർഗോഡൻ വാമൊഴി ഉപയോഗിച്ചത് പോലെതന്നെ കാസർകോടൻ ആചാരങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് മറ്റു ദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവ, പൊലിയന്ത്രൻ പാല, മർത്ത് കളി, ബന്ത്ര്‌ കോലപ്പൻ തുടങ്ങിയവ… ഇവയെ കുറിച്ചുള്ള വിവരശേഖരണം എങ്ങനെയായിരുന്നു?

ഉത്തരം : അല്ലോഹലൻ എന്ന നോവലിൽ കാസർഗോഡിന്റെ, തുളുനാടിന്റെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ധാരാളമായി കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. കാരണം ഈ ആചാരങ്ങളുടെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും എല്ലാം ജാതിയിൽ ബന്ധിതമാണ്എല്ലാം. അതുകൊണ്ട് ജാതിയെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന ഒരു നോവലിൽ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ഉറപ്പായിട്ടും വേണ്ടതാണ്. മറ്റ് നാടുകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായിട്ട് തുളുനാടിന് പ്രത്യേകമായ ഒരു സംസ്കൃതി ഉണ്ട്. ഇവിടെ സുഗ്രീവൻ അല്ല ബാലിയാണ് ദൈവമായിട്ട് ആരാധിക്കപ്പെടുന്നത് തെയ്യത്തിൽ. ശ്രീരാമന്റെ സുഹൃത്തായ സുഗ്രീവൻ അല്ല ശത്രുവായ ബാലിയാണ് ഇവിടെ ദൈവത്തെ പോലെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുപോലെ പുലിയന്ത്രം എന്ന ചടങ്ങിൽ വാമനൻ അല്ല, മഹാബലിയാണ് ദൈവത്തെ പോലെ ഇവിടെ പൂജിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതിനൊക്കെ ഗവേഷണം വേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ തന്നെ ഇതൊക്കെ പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിലും ലേഖനങ്ങളിലും കഥകളിലും നോവലുകളിലും ഒക്കെ എഴുതിയിട്ടുള്ള ഒരാൾ എന്ന നിലയിലും എനിക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. അതിനു വേണ്ടിയിട്ട് പ്രത്യേകമായി പഠിച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് പുലിയന്ത്രം എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ചടങ്ങ് ബലി ആരാധനയാണ്. ഞങ്ങടെ ഒക്കെ വീടുകളിൽ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ ചടങ്ങ്. ഇപ്പോഴും ഒരുപാട് വീടുകളിൽ അതുപോലെ ശാസ്താവിന്റെ അമ്പലങ്ങളിൽ, നൂറുകണക്കിനാളുകൾ പങ്കെടുക്കുന്ന വലിയ ആഘോഷമായി ഇപ്പോഴും ഈ ബലിപൂജ നടക്കുന്നുണ്ട്. പാലമരത്തിന്റെ കൊമ്പിൽ വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ട് ദീപാവലി ദിവസം മഹാബലിയെ ക്ഷണിക്കുന്ന ചടങ്ങാണ്. ‘പുലിയന്ത്രാ പുലിയന്ത്ര ഹരി ഓം’ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടാണ് ക്ഷണിക്കുന്നത്. പക്ഷേ പുലിയന്ത്രൻ ബലീന്ദ്രനാണെന്നോ ഇത് മഹാബലി പൂജയാണോ എന്നോ ഈ പ്രദേശത്തുള്ള ആർക്കും അറിയില്ല എന്നുള്ളതായിരുന്നു ഏറ്റവും രസകരമായ വസ്തുത. ഗവേഷണം ചെയ്തിട്ട് 2002ലാണ് ഞാൻ ആദ്യത്തെ ലേഖനം മലയാള മനോരമയിൽ എഴുതുന്നത്. 2003ൽ ഞാനിതിനെ കുറിച്ച് ഒരു ദീർഘമായ ലേഖനം മാതൃഭൂമി സപ്ലിമെന്റിൽ എഴുതുന്നുണ്ട്. പിന്നീട് പലയിടങ്ങളിലായി ലേഖനങ്ങൾ എഴുതുകയും 2018ൽ ഇ തിനെക്കുറിച്ചു ഡോക്യുമെന്ററി എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. 2002ൽ ഈ ഒരു തിയറി ഞാൻ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ വലിയ പരിഹാസങ്ങൾ എനിക്ക് ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില മാധ്യമ സുഹൃത്തുക്കളും ചരിത്ര അധ്യാപകരും ഒക്കെ എന്നെ പരിഹസിച്ച കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ നൂറ്റാണ്ട് കഴിയുമ്പോ ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങളെല്ലാം മഹാബലി പൂജയാണ് എന്നുള്ള നിലയിലാണ് ദീപാവലി ദിവസം നടക്കുന്ന ഈ ചടങ്ങിനെ വിവരിക്കുന്നത്. അതുപോലെ വിമർശിച്ച ചരിത്ര അധ്യാപകരും ഇത്‌ ശരിയാണ് എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ട്. പുലിയന്ത്രം എന്ന വാക്ക് ഞാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ആരും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. ആരും കുറിപ്പുകളോ ലേഖനങ്ങളും ഗവേഷണമോ ചെയ്തിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതുവാൻ എനിക്കാണ് ഏറ്റവും പറ്റുക. അത് എൻമകജെ നോവലിൽ ഞാൻ ചെറുതായി സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ നോവലിൽ ഒരു ചാപ്റ്റർ ആയിട്ടു തന്നെ പുലിയന്ത്രത്തിനെകൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. അത് കൊണ്ടുവരാൻ കാരണം,പുലിയന്ത്ര ചടങ്ങിൽ പലപല ജാതിയിൽപ്പെട്ട ആളുകൾക്ക് ഓരോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവരൊക്കെ ചേർന്നാണ് ഇത് നടത്തുന്നത്. അപ്പോൾ ജാതിയുടെ കുടിച്ചേലുകളും വഴിമാറലുകളും ഒക്കെ പറയുന്ന ഒരു നോവലിൽ ഇത്തരം അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ പറയേണ്ടതുണ്ട്.

ചോദ്യം : ഇതിൽ സുശംബരൻ വളരെ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്, അധികാരികളുടെ പാദസേവ ചെയ്യുന്നവർക്ക് സ്ഥാനമാനങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും മറ്റും എപ്പോഴും ലഭ്യമാകും. മറ്റുള്ളവർ അപമാനിക്കപ്പെടുകയും പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും ആണ്. ഈ ഒരു പ്രസ്താവന സമകാലീന സമയത്തും വളരെ പ്രസക്തമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ വടംവലി -അല്ലെങ്കിൽ മറ്റുള്ളവരെ പുറന്തള്ളുക, തനിക്ക് പ്രിയമായത് മാത്രം നടപ്പിൽ വരുത്തുക എന്നത്- 14ആം നൂറ്റാണ്ടിലും ഈ 21ആം നൂറ്റാണ്ടിലും ഒരുപോലെയാണ്, അല്ലേ?

ഉത്തരം : സുശംബരൻ പറയുന്നത് വളരെ കൃത്യമാണ് എന്ന് ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന ആർക്കും മനസ്സിലാവും. എല്ലാകാലത്തും അങ്ങനെയാണല്ലോ. കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ വളരെ പരിഹാസസ്വരത്തിൽ അത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രവും പരിശോധിച്ചാൽ ഇത് വ്യക്തമാകും. മൈക്കൽആഞ്ചലോയും റാഫേലും വരുന്ന രണ്ട് കഥകൾ ഞാൻ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവയിലും ഞാൻ പറയുന്ന കാര്യം ഇത് തന്നെയാണ്. മൈക്കലാഞ്ചലോ അസാമാന്യപ്രതിഭ ഉള്ള ഒരാളാണ്. അദ്ദേഹം ആരുടെ മുമ്പിലും നട്ടെല്ല് കുനിക്കാനോ പാദസേവ ചെയ്യാനോ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ റാഫേൽ തിരിച്ചായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വലിയ അംഗീകാരങ്ങൾ അന്ന് കിട്ടി. പക്ഷേ നമുക്ക് ഇന്ന് അറിയാം കൂടുതൽ പ്രതിഭാസമ്പന്നൻ ആരാണ് എന്നുള്ളത്. ഏത് കാലത്തായാലും അധികാരത്തെ സേവ ചെയ്യുന്നവർക്ക് വലിയ ആനുകൂല്യങ്ങൾ കിട്ടുകയും അധികാരത്തിന്റെ കൂടെ നിൽക്കാത്തവർ പ്രതിപക്ഷത്താവുകയും അവഗണിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ഥിതി വിശേഷം ഉണ്ട്. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആയാലും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലായാലും അതിന് വലിയ വ്യത്യാസം ഇല്ല എന്ന് തന്നെയാണ് ഞാനും കരുതുന്നത്.

ചോദ്യം : ഇതിൽ തൊണ്ടച്ചൻ തെയ്യം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം പരിസ്ഥിതിക പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു പ്രസ്താവനയാണ്. “ഒരു കുന്നന്നെ നായാടല്ലേ” എന്ന്. ഗാന്ധിജിയും പറയുന്നുണ്ടല്ലോ, നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം പ്രകൃതിയിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷേ നമ്മുടെ ആവശ്യത്തിനപ്പുറം നമ്മുടെതൊന്നും പ്രകൃതിയിൽ ഇല്ല എന്ന്. നോവലിൽ ഈ ആശയം കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ പരിസ്ഥിതിയേയും ആ സമയത്തുള്ള സസ്യജീവിജാലങ്ങളെയും എല്ലാം വളരെ സൂക്ഷ്മമായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ രീതിയിൽ ഒരു പാരിസ്ഥിതിക അന്വേഷണം നടന്നിരുന്നോ?

ഉത്തരം : അല്ലോഹലൻ എഴുതാൻ ആലോചിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ ഈ നോവലിൽ പരിസ്ഥിതി അങ്ങനെ കടന്നു വരേണ്ടതില്ല എന്ന് നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. കാരണം നോവലൊന്ന് വ്യത്യസ്തമാവണം എന്നുള്ള ചിന്ത കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ പല പഴുതുകളിലൂടെയും പരിസ്ഥിതി കൂടുതലായിട്ട് എഴുത്തിൽ കടന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പരിസ്ഥിതി എഴുതുമ്പോൾ അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് അന്വേഷണങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടതില്ല. കാരണം പരിസ്ഥിതികഥകളും നോവലുകളും മലയാളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എഴുതുന്ന ഒരാൾ എന്ന നിലയിൽ സ്വാഭാവികമായിട്ടും അത് വന്നു ചേരുന്നതാണ്. തൊണ്ടച്ചൻ തെയ്യത്തിന്റെ ഉരിയാട്ടത്തിൽ ശരിക്കും ഉള്ളതാണ് ‘ ഒരു കുന്നിൽ നിന്നു തന്നെ നായാടല്ലേ’ എന്നത്. നായാട്ടുകാർ പല കുന്നുകളിലേക്ക് മാറിമാറി പോകണം. ഗോത്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ കാലത്ത് നായാട്ട് നിഷിദ്ധമായിരുന്നില്ല. അത് ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം. അപ്പോൾ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് വലിയ നഷ്ടമുണ്ടാവില്ല. വംശനാശം ഉണ്ടാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് മാറിമാറി ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ പോകണം എന്ന് പറയുന്നത്. ഞാൻ എഴുതിയ’ ജപ്പാൻ വിശേഷങ്ങൾ’ എന്ന യാത്രാവിവരണത്തിൽ ജപ്പാനിലെ ഒസാക്ക നഗരത്തിലെ ഒരു തടാകത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ കക്ക വാരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.’ എല്ലാ ദിവസവും കക്ക വാരാൻ അവിടെ വരില്ല. വലയിട്ട് പിടിക്കില്ല. ചില ദിവസങ്ങളിലേ വരുള്ളൂ. വരുമ്പോൾ തന്നെ മാറിമാറി ദൂരെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നായിരിക്കും വലയിട്ട് കക്ക കോരിയെടുക്കുക. അത് കക്കയുടെ വംശത്തിന് നാശം വരാതിരിക്കാൻ ആണ്. അതൊരു വലിയ മുൻകരുതലാണ്. തൊണ്ടച്ചൻ തെയ്യത്തിന്റെ ഉരിയാട്ടത്തിൽ തന്നെ മറ്റൊരു വാക്യം ഉള്ളത് ഞാൻ എപ്പോഴും പറയാറുള്ളതാണ്. “അരിഞ്ഞു കുടിക്കല്ലേ, കറന്നു കുടിക്കേ”.. എന്നുവച്ചാൽ കറന്നു കുടിക്കാം. പശുവിന്റെ അകിട്ടിൽ പാലുണ്ട്. എന്നാൽ പാല് ഒരുമിച്ച് കിട്ടാൻ പശുവിന്റെ അകിട് അരിഞ്ഞാലോ? ചോര മാത്രമേ കിട്ടൂ. ഇത് തന്നെയാണ് ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞത്. നമ്മുടെ ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടതുണ്ട്, പക്ഷെ മനുഷ്യന്റെ അത്യാർത്തിക്ക് വേണ്ടതില്ല എന്ന്. മാർക്സും ഏൻഗൽസും പറഞ്ഞ കാര്യം തന്നെയാണ്, അതിനും മുമ്പ് സിയാറ്റിൽ മൂപ്പൻ പറഞ്ഞ കാര്യം തന്നെയാണ് അതിനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് വയനാട്ട് കുലവൻ എന്ന എന്ന തൊണ്ടച്ചൻ തെയ്യം നമുക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നത്.

മുരളി മീങ്ങോത്ത് നോവലിസ്റ്റിനൊപ്പം

ചോദ്യം : അല്ലോഹലൻ എന്ന നോവൽ വളരെ ശക്തമായിട്ട് പ്രതിപാദിക്കുന്നത് ജാതിവിഷയത്തെക്കുറിച്ച് തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പൊട്ടൻ തെയ്യത്തിന്റെ ‘നിങ്കളെ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ ചൊവ്വറെ, നാങ്കളെ കൊത്തിയാലും ചോരയല്ലേ ചൊവ്വറെ? എന്ന ചോദ്യം ഈ നോവലിന്റെ ആപ്തവാക്യമായി എടുക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കിയ അല്ലോഹലനിലൂടെ പറഞ്ഞുവെച്ച ജാതീയതയും അതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ട്, ഒന്ന് വിശദമാക്കുമോ?

ഉത്തരം : അല്ലോഹലൻ എന്ന നോവൽ 14 ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ അല്ലടം എന്ന പ്രദേശം ഭരിച്ചിരുന്ന നാട്ടുരാജാവിന്റെ കഥയാണ് എന്ന് വായനക്കാർക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നാം. എന്നാൽ സൂക്ഷ്മവായനയിൽ അത് രാജാവിന്റെ കഥ എന്നതിനപ്പുറം ജാതി എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നോവലാണ്. നമുക്ക് അറിയാവുന്നതുപോലെ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവും പുരോഗമന മുന്നേറ്റങ്ങളും നവോത്ഥാന നായകന്മാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും കൊണ്ട് ജാതീയത നമ്മൾ നിർമാർജനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അത് സ്ഥൂലതലത്തിലാണ്. സിനിമതിയേറ്ററിൽ ഒന്നിച്ചിരിക്കാം ചായക്കടയിലും സ്കൂളിലും ഒരുമിച്ചിരിക്കാം എന്നുള്ള നിലയിൽ സ്ഥൂലതലത്തിൽ നിർമാർജനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സൂക്ഷ്മതലത്തിൽ ജാതി അതിശക്തമായിട്ട് ഇന്നും തുടരുന്നുണ്ട്. ജാതി അതിന്റെ എല്ലാ നൃശംസതയോടുംകൂടി വിഷഫണം വിരിച്ചു നിൽപ്പുണ്ട് എന്ന് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കിയാൽ നമുക്ക് മനസ്സിലാകും. ഒരു വീട്ടിൽ ഒരു കല്യാണമോ മരണമോ സംഭവിച്ചാൽ ഉടൻ പടമുയർത്തി എഴുന്നേൽക്കുന്നത് ജാതിയുടെ വിഷസർപ്പമാണ്. ജാതിയെ നമുക്ക് ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. ധാരാളം ദുരഭിമാനക്കൊലകൾ ഇപ്പോഴും നടക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ‘കുതിര ‘എന്ന കഥയിലും ജാതിവിഷയം ചർച്ച ചെയ്യുകയും അതിന്റെ ഭാഗമായി വരുന്ന ദുരഭിമാനക്കൊലയെക്കുറിച്ച് പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ സ്ഥൂലതലത്തിൽ നിർമാർജനം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും സൂക്ഷ്മതലത്തിൽ തുടരുന്ന ജാതിയെ എങ്ങനെ തുറന്നുകാണിക്കാം, എങ്ങനെ അതിനെതിരായിട്ട് പ്രതിരോധാത്മകമായി എഴുതാം, എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരാണ് എന്ന ഒരു സങ്കല്പത്തെ എങ്ങനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാം, എങ്ങനെ ഒരു സമര പ്രവർത്തനം ആക്കി എഴുത്തിനെ മാറ്റാം എന്നുള്ള ചിന്തയിലാണ് അല്ലോഹലൻ രചിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഓഡിയോ മിക്സിങ് & കവർ ഡിസൈൻ : ജ്യോതിസ് പരവൂർ

വി എം മൃദുലിന്‍റെ ആദ്യ കഥാസമാഹരമായ ‘ കുളെ ’ യിലെ കഥകൾ പ്രമേയത്തിലും ആഖ്യാനത്തിലും വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു.

‘ മരിച്ച വീട്ടിലെ മൂന്നുപേർ ’ എന്ന കഥയിൽ നമ്മുടെ സദാചാരബോധത്തെ പൊളിച്ചടുക്കുന്നു.

“ഗന്ധപ്പുല്ലുകളുടെ പച്ചമണം അവിടമാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കസേരയും ടാർപോളിനുമൊക്കെയായി.വണ്ടി പിന്നെയും ഇറങ്ങിവന്നു. മൂന്നു കാമുകന്മാരും ഉത്സാഹത്തോടെ അതെല്ലാമിറക്കി, പന്തല് കെട്ടാൻ ഡിന്നർ സെറ്റുകാരനെ സഹായിച്ചു. അകത്തെ ജനാല തുറന്ന് ഭർത്താവ് അവരെ നോക്കിനിന്നു. കസേരകൾ അവിടവിടെയായി നിരത്തിയിട്ട് അവർ മറ്റുകാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു ചെയ്യുകയാണ്. ജനൽക്കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് അങ്ങനെ നിന്നപ്പോൾ അയാളിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി പൊടിഞ്ഞു. ഇക്കാലമത്രയും അവർ നേരിൽ കാണാത്ത,. മിണ്ടാത്ത എന്നോ അവളുടേതായ കാമുകന്മാർ.“

ശാസ്താവ് വിഗ്രഹം കല്ലളൻ ആകുന്ന മാറ്റത്തെ കൃഷ്ണൻ കുട്ടി രോഗകിടക്കയിലായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിദഗ്ധമായി പറയുന്ന കഥയാണ് ‘ജലശയ്യയിൽ കുളിരമ്പിളി ’ അയ്യപ്പൻ എച്ച് എഴുതിയ കവിതാ ശകലത്തോടെയാണ് ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നത് എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ധ്വന്യാത്മകസൗന്ദര്യം ഈ കഥയിൽ ദർശിക്കാം. ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് ഡയരക്ടരുടെ ആകുലതകൾ ‘എ ഡി ’ എന്ന കഥയിൽ കാണാം.

ജാതിരാഷ്ട്രീയം അന്തർലീനമായി വരുന്ന കഥയാണ് “ കുളെ ‘ (തുളു ഭാഷയിൽ പ്രേതം, ആത്മാവ് എന്നൊക്കെ അർത്ഥം ആണ് ഈ പദത്തിന്.മരിച്ചുപോയ രാജീവന്, പ്രേതക്കല്യാണത്തിന് സ്വജാതിയിൽനിന്ന് പെണ്ണ് കിട്ടാതെ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ഉള്ള ബീനയുമായുള്ള കല്യാണച്ചടങ്ങാണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു. പ്രേതഊട്ട് പ്രധാന ചടങ്ങായിട്ടും അവിടെ നിന്ന് ആഹാരം കഴിക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ നിൽക്കുന്ന സഹോദരൻ സജീവനും കൂട്ടരെയും അമ്മ സത്യഭാമ തോൽപ്പിക്കുന്നു.

’സത്യഭാമ അന്നേരം കസേര വലിച്ചിട്ട് ടേബിളിലേക്ക് കൈ കുത്തിയിരുന്നു.
സരോജിനീ … എനിക്ക് എല ഇട്ടോ. അവരെ നോക്കണ്ട. എന്‍റെ മോന്‍റെ കല്യാണമല്ലേ. എനക്ക് വെല്യ സന്തോഷായി ‘ പോകുന്ന നേരം സത്യഭാമയുടെ ആവശ്യം ഇങ്ങനെ:
’സരോജിനി, ആ അമ്പിളിപ്പൂവിന്‍റെ ഏല്, ഒന്ന് എനക്കും പൊട്ടിച്ചു തരുവോ?”

ഏലുകൾ പോലെ തളിർത്ത വിരലുകൾ നീട്ടി പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ബീന അവരെ സ്നേഹത്തോടെ തൊടാനാഞ്ഞു. ഈ പരിണാമമാണ് ഈ കഥയെ വേറിട്ട് നിർത്തുന്നത്.

‘നീല നഖ’വും ‘ശ്രീവിദ്യയുടെ വര’വും ബിംബങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാതെ സംവദിക്കുന്ന കഥകളാണ്. വാർദ്ധക്യത്തിന്‍റെ ഏകാന്തതയിൽ സാന്ത്വനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരുടെ കഥയാണ് ‘മുല്ലമൊട്ട് വിരിഞ്ഞെന്ന് ചൊ ന്നതാരെന്‍റെ കൺമണി ’ പരസ്യം വായിച്ച് തെറ്റി വിരുന്നിനു വിളിച്ചതാണെങ്കിലും അവരെ നിരാശപ്പെടുത്താത്ത ഹരിയുടെ കുടുംബം. ഇങ്ങനെ നന്മയുടെ മണികളും അമ്പിളിപ്പൂവിന്‍റെ സുഗന്ധവും ഈ കഥകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

നിരൂപകൻ ഇ.പി രാജഗോപാലിന്‍റെ നിരീക്ഷണം കൃത്യമാണ്.
“പ്രകടനപരതയില്ല. ജീവിതത്തിന്‍റെ, നാഗരികതയുടെ നില്പിനെയും, നീക്കത്തെയും നോക്കുന്നുണ്ട്. അവയുടെ തത്വങ്ങളറിയുന്നുണ്ട്. മാറുന്നുണ്ട് കാലവും ലോകവും എന്നുറപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ,ആ ആഘോഷത്തിൽ പങ്കാളിയല്ല.ഉള്ളിലിരിക്കു മ്പോഴും ഒരർത്ഥത്തിൽ പുറത്താണ്. സാക്ഷിനിലയും പ്രധാനമാണ് എന്നറിയുന്നയാളാണ്. ഇയാൾക്ക് മൃദുൽ എന്ന് പേരിട്ടതാരാണ് ? അറിയില്ല. ആ പേരിന്‍റെ അർത്ഥത്തിനൊത്താണോ കഥാജീവിതം ? അതെ – അതറിയാം.”

_{കവര്‍: സുധീർ എം എ}

എന്നും മനുഷ്യപക്ഷത്തു നിൽക്കുന്നവയാണ് അംബികാസുതൻ മാങ്ങാടിന്‍റെ ചെറുകഥകൾ. മാതൃഭൂമി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘ തൊട്ടുങ്കരപ്പോതി ‘ എന്ന കഥാ സമാഹാരത്തിലെ കഥകളും ഈ പ്രസ്താവനയ്ക്ക് ശക്തി പകരുന്നു.

യാതൊരു ഉപാധികളും ഇല്ലാതെ സാധാരണക്കാരുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ദൈവമാണ് തെയ്യം. ‘തൊട്ടുങ്കരപ്പോതി’ എന്ന കഥ ദിനകരൻ – ഊർമ്മിള ദമ്പതികളുടെ പൊരുത്തക്കേടിന്‍റെ കഥയാണെങ്കിലും അത് ശക്തമായ ഒരു സ്ത്രീപക്ഷ കഥയാണ്. ഈ കഥയിൽ സറിയിലസ്റ്റിക് സംഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ സംഘർഷങ്ങൾ വെളിപ്പെടുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്ത ദമ്പതികളാണ്. മുമ്പ് ഊർമ്മിളയുടെ കവിതകൾ ദിനകരൻ കത്തിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. തന്‍റെ സൃഷ്ടികളെ കത്തിച്ച നൊമ്പരത്തിൽ നിന്ന് ‘തൊട്ടുങ്കരപ്പോതി’ എന്ന മിത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ചേതോഹരമായിട്ടാണ് കഥയിൽ ആവിഷ്കരിച്ചിക്കുന്നത്. മക്കളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട കീഴ്ജാതിയിൽ ഉള്ള ഉർവാടി വേദനയോടെ രാമായണപാരായണം നടത്തുകയാണ്. അതറിഞ്ഞ മേലാളർ അവരെ ആക്രമിക്കാൻ വരുമ്പോൾ, മാറിലെ വേദനയുടെ തീയിൽ എല്ലാവരും കത്തിതീരുകയാണ്. ഓരോ സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിലും ഓരോ തൊട്ടുങ്കര ഭഗവതി തീപിടിച്ച ഉടലോടെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പായുകയാണ്. രാത്രിയിൽ, ദിനകരൻ, തൊട്ടുങ്കരപ്പോതിയായി വേഷം കെട്ടുന്ന ഊർമ്മിളയെ കാണുന്നു. അവർ മനോരോഗവിദഗ്ധനെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ദിനകരനാണ് കുറ്റബോധത്താൽ തോട്ടിങ്കരപ്പോതിയാകുന്നത് എന്നാണ്. ഈയൊരു ഐറണി കഥയുടെ വായന വിശാലമാക്കുന്നു.

ദാമ്പത്യത്തിലേക്ക് ഊഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന മറ്റൊരു കഥയാണ് ‘ജീവിച്ചു പോകുന്നവർ’. രാമനാഥൻ – നളിനാക്ഷി ദമ്പതികളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മരിച്ചുപോയ രാമനാഥന്റെ അമ്മ തിരിച്ചുവരുന്നൊരു രാത്രി. ‘നല്ലത്ണ്ടോങ്കില് ജീവിച്ചിക്കുമ്പോന്നെ ഓരോരാളും പറഞ്ഞോൾണം. അപ്പളേ ഒരാള് മനുഷ്യനാകു’ അവരുടെ ഇടയിൽ മനുഷ്യത്വം വിളമ്പിപ്പോകുന്ന അമ്മയുടെ ആത്മാവ്.

നന്മ ചൊരിയുന്ന മാതൃക അധ്യാപകരുടെ കഥകളാണ് ‘പുസ്തകവീടും മാമ്പൂമണവും’. പുസ്തകവീടിൽ ഭുവനചന്ദ്രൻ മാഷ്, പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലെ കുട്ടിയായ ശിവദാസന് പഠിത്തത്തിലും ജീവിതത്തിലും തുണയാകുന്നു. മാമ്പൂമണത്തിൽ ജാനകി ടീച്ചറെ ആക്രമിച്ച് കൊള്ളയടിക്കാൻ വരുന്ന പൂർവ്വ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മനം മാറ്റമാണ്.

‘കാസ്രോട്’ എന്ന കഥ മികച്ചൊരു സറ്റയറാണ്. എന്തിനും ഏതിനും കുറ്റം ചെയ്ത സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥരെ കാസറഗോഡേയ്ക്ക് സ്ഥലം മാറ്റുന്ന പ്രവണതയുള്ള സമകാലിക പരിസരത്തെ അതേ കാരണത്തിൽ കാര്യ കാരണങ്ങളാൽ ആക്ഷേപ ഹാസ്യത്തോടെ കാണുന്ന കഥ. കലയുടെയും കച്ചവടത്തിന്‍റെയും വേർതിരിവ് സൂക്ഷ്മമായി കാണുന്ന കഥയാണ് ‘റാഫേൽ’. “ഹിരണ്യ മേവർജ്ജയാ നിഷ്ഫലാ കലാ” എന്ന കവി വചനം ഓർത്തു പോകുന്നു. കച്ചവടത്തിൽ പിന്നിലായിപ്പോകുന്ന യഥാർത്ഥ കല. രണ്ട് ചിത്രകാരന്മാരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയുള്ള യാത്രയാണ് ഈ കഥ.

‘നിറഭേദങ്ങൾ’ ഒരു അനുഭവ കഥയാണ്. എൻഡോ സൾഫാൻ കാരണം രോഗിയായ ശില്പ എന്ന കുട്ടിയുടെ എഴുത്തിലൂടെയുള്ള അതി ജീവന കഥ നമുക്ക് ദുരിതങ്ങൾക്കിടയിലും പ്രത്യാശ നൽകും.

തിരുവനന്തപുരം അഴുക്കു ചാലിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ജോയ് എന്ന മനുഷ്യനെ നമുക്ക് ഓർമയുണ്ടാകും. അതിനെ ആസ്പദമാക്കി എഴുതിയ കഥയാണ് ‘അമ്മക്കപ്പൽ’. ആ സംഭവത്തെ വിഴിഞ്ഞം തുറമുഖത്തെ അമ്മക്കപ്പലുമായി (mither ship) ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന കഥ. സമകാലിക സംഭവത്തോടുള്ള പ്രതികരണം എന്ന രീതിയിൽ പ്രസക്തമാണെങ്കിലും ഒരു ചെറുകഥയായി ഇത് ഉയരുന്നില്ല.

വരുമാനമാർഗം എന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണുന്ന ഗൾഫ് കാരന്‍റെ അവസ്ഥയാണ് ‘സൂചിയും നൂലും’ എന്ന കഥ.

സാധാരണക്കാരുടെ വേദനകൾ റിയലിസത്തിലൂടെയും മാജിക്കൽ റിയലിസത്തിലൂടെയും കഥാകളായി പരിണമിക്കുന്ന കാഴ്ച ഈ സമാഹാരത്തിലെ കഥകളിൽ കാണാം. ആ വേദനകൾ വായനക്കാരുടെ ഉള്ളിലേക്കും കടന്ന് ചെല്ലുന്നു.

_{കവര്‍: വിത്സണ്‍ ശാരദ ആനന്ദ്‌}

‘പൂച്ചകളുടെ തീവണ്ടി’ എന്ന കഥാസമാഹാരത്തെക്കുറിച്ച് എം. നന്ദകുമാറുമായി മുരളി മീങ്ങോത്ത് നടത്തുന്ന അഭിമുഖം.

അഭിമുഖത്തിന്റെ ലിഖിത രൂപം താഴെ വായിക്കാം :

ചോദ്യം: മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ അനുദിനം വളർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശക്തമായ സാഹിത്യശാഖയാണ് ചെറുകഥ. ഈയിടെയായി വളരെ നല്ല കഥകൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. ചെറുകഥയുടെ അത്ഭുതലോകത്തിലേക്ക് എങ്ങിനെയാണ് എത്തിച്ചേർന്നത്?

ഉത്തരം: കുട്ടിക്കാലത്തു കഥ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന മുതിർന്നവർ, അദ്ധ്യാപകർ, ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള വായനശാലയിൽ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുകയും ചർച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്ന കൂട്ടുകാർ, അങ്ങിനെയൊക്കെയാകാം ഞാൻ കഥകളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് എത്തിപ്പെടുന്നത്. തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ ലോകവും സംഭവങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും പരിചയപ്പെടുന്ന ആളുകളും കഥകളുടെ രൂപത്തിലായിരിക്കണം എന്റെ മനസ് ആഗിരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുക. ഇപ്പോഴും മിക്കവാറും അത് അങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നെയാണ്. ജീവിതാനുഭവങ്ങളായാലും കണ്ടുമുട്ടുന്ന മനുഷ്യരാണെങ്കിലും കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമായ ദൈനംദിന സംഭവങ്ങളായാലും അതൊക്കെ ഒരു കഥയുടെ രൂപഭാവങ്ങളിലാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുക. യാഥാർത്ഥ്യം, വസ്തുത എന്നൊക്കെ നമ്മൾ പറയുന്ന യുക്തിനിഷ്ഠമായുള്ള മനസ്സിലാക്കലിനേക്കാൾ ഉപരിയായി കഥയുടെ ചുരുൾനിവരൽ എന്ന രീതിയിലാകണം ഞാൻ കാര്യങ്ങളെ ഗ്രഹിക്കുന്നത്. അതിനാൽത്തന്നെ ലോകം ഇനിയും പറയപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഏതോ കഥയാണ് എന്ന ഒരു തോന്നൽ എല്ലായ്‌പോഴും ഉള്ളിലുണ്ടാകും. അപ്രകാരവും വായനകളുടെ ഭാഗമായും കഥയിലേക്ക്‌ എത്തിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയാം. എനിക്ക് കൂടുതൽ വഴങ്ങുന്ന മാധ്യമം എന്ന സാധ്യത കൊണ്ടാണ് ഞാൻ കഥകൾ എഴുതാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ചോദ്യം: ‘പൂച്ചകളുടെ തീവണ്ടി’ എന്ന സമാഹാരത്തിലെ കഥകളുടെ ഒരു പൊതുസ്വഭാവം തീക്ഷ്ണമായ ബിംബങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരമാണ്. ഓരോ കഥകളിലും ഇത്തരത്തിലുള്ള ബിംബസന്നിവേശം നമുക്ക് കാണാം. പൂച്ചകളുടെ തീവണ്ടി എന്നൊരു രൂപകം നമ്മുടെ സാധാരണ ആലോചനകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. അതേപോലെ ‘ഈഴച്ചെമ്പകത്തിന്റെ ഗന്ധം’ എന്ന കഥയിലെ ഗന്ധബിംബങ്ങളുടെ സമൃദ്ധി. ഇത്തരം രൂപകങ്ങളും കല്പനാബിംബങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി വരുന്നതാണോ? അതോ അതിനു വേണ്ടിയുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമം കഥാകാരന്റെ ആലോചനയിൽ ഉണ്ടോ?

ഉത്തരം: ഒരു കഥാകൃത്താണെങ്കിലും കവിയാണെകിലും ആഖ്യാനത്തിൽ എഴുത്തുകാർ പൊതുവെ ശ്രമിക്കുന്നത് പുതിയ രൂപകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനാണ് എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് ബോധപൂർവമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ പരിപൂർണമായും അപ്രകാരമാണെന്നു പറയാൻ സാധിക്കില്ല. ഒരു കഥ എഴുതുന്നതിനു മുമ്പ് തീർച്ചയായും ചില തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. കഥയുടെ ഉള്ളടക്കത്തെക്കുറിച്ചും രൂപത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ആലോചനകൾ, ഭാഷാരീതി, പദനിർമ്മാണം എന്നിവയെക്കുറിച്ചൊക്കെയുള്ള മനനം എഴുത്തിനു മുൻപേ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. അങ്ങിനെയൊരു തയ്യാറെടുപ്പില്ലാതെ അങ്ങേയറ്റം സ്വാഭാവികമായി പൊടുന്നനെ (spontaneous) എഴുത്ത് തുടങ്ങാൻ പറ്റുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഇപ്പറഞ്ഞ മുന്നൊരുക്കങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും കഥ എഴുതുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ എഴുതുന്നയാൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത പുതിയ ബിംബങ്ങളും ആശയങ്ങളും ആലോചനകളും – വാക്കുകളും വാക്യഘടനകളും വരെ – കഥയിലേക്ക്‌ അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നു വരും. അത് യുക്തിയുടേയോ മുൻകൂട്ടിയുള്ള ചില തീരുമാനങ്ങളുടെയോ ഭാഗമായി സംഭവിക്കുന്നതല്ല. അതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സർഗ്ഗപ്രക്രിയയിലുള്ള ആനന്ദവും അത്ഭുതവും. എഴുത്തിൽ എന്റെ അനുഭവം അപ്രകാരമാണ്. രൂപകങ്ങളുടെ നിർമ്മിതി കലയുടെ ഒരു ലക്ഷ്യമായിരിക്കുമ്പോഴും എല്ലായ്പ്പോഴും അത് ബോധപൂർവം സംഭവിക്കണം എന്ന യാതൊരു .നിർബന്ധവുമില്ല. ഇത് അതിനെ പോലെയാണ് എന്ന് നമ്മൾ ഉപമയിൽ പറയുമ്പോൾ രൂപകത്തിന് ‘പോലെ’ ബാധകമല്ല. മറിച്ച് അതും ഇതും ഒന്നുതന്നെ എന്ന വ്യത്യാസമില്ലാത്ത ചിന്തയാണ് രൂപകം. ഭേദമില്ലാതെ ഈ അവസ്ഥയെ- ഭാവന അനുഭവമാകുന്ന metaphor – എത്രത്തോളം ആർജ്ജവത്തോടെ എഴുത്തിൽ കൊണ്ടുവരുവാൻ സാധിക്കും? അതനുസരിച്ചിരിക്കും ഒരു കഥയുടേയോ കവിതയുടേയോ സംവേദനശക്തി.

ചോദ്യം: ബന്ധങ്ങളുടെ ശിഥിലത ഇതിലെ പല കഥകളിലും കാണാം. ആദ്യകഥയായ ‘ആഞ്ഞിലിമരത്തിലെ വവ്വാലുകൾ’ ഗൃഹാതുരത്വങ്ങളുടെ കഥയാണെന്ന് നമുക്ക് തോന്നുമെങ്കിലും പിന്നീട് അച്ചുവിന്റെയും ശോഭയുടെയും രേവതിയുടെയും ബന്ധങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണത വ്യക്തമാകുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ കഥയുടെ ത്രീവ്രതയിലേക്കു കടക്കുന്നത്. അതേപോലെ ‘പൂച്ചകളുടെ തീവണ്ടി’ യിൽ ദിനകരന്റെയും രേവതിയുടെയും ദാമ്പത്യത്തിലെ പൊരുത്തമില്ലായ്മകൾ. ‘എക്സ് എന്ന ശത്രു എത്തുന്ന നേരം’ എന്ന രചനയിലും ഇങ്ങനെയൊരു സന്ദർഭമാണുള്ളത്. വീടിനകത്ത് അരങ്ങേറുന്ന പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഈ കഥകളിൽ അങ്ങേയറ്റം പ്രബലമാണ്. അതെങ്ങിനെ സംഭവിക്കുന്നു?

ഉത്തരം: ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞ മൂന്ന് കഥകളിലും പ്രധാനമായിട്ടുള്ള പശ്ചാത്തലഘടകം കുടുംബമാണ്. അച്ഛൻ, അമ്മ, കുട്ടി എന്ന അംഗങ്ങളുടെ സംഘാതമാണ് അവയുടെ കഥാപരിസരം. ഇപ്പറഞ്ഞ ബന്ധങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നതിൽ ഒരുപാട് അന്യഘടകങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഓരോ മനുഷ്യനും പിറന്നുവീഴുന്ന കാലഘട്ടം, ചരിത്രസന്ദർഭം, അപ്പോഴത്തെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായിട്ടുള്ള ചേരുവകൾ – അവയൊക്കെ ഈ ബന്ധങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്യും. ആ ചട്ടക്കൂടിനകത്താണ് നമ്മൾ സ്നേഹം, അകലം, വിരോധം, വെറുപ്പ് എന്നൊക്കെ ബന്ധവൈചിത്ര്യങ്ങളെ പേരിട്ടു വിളിക്കുകയും മൂല്യനിർണയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത്. എല്ലാ ചാർച്ചകളിലും അധികാരപ്രയോഗത്തിന്റെ അംശങ്ങളുണ്ട്. ലിംഗവൈജാത്യം, ജാതി, സമൂഹത്തിലെ സ്ഥാനം, ധനസ്ഥിതി എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുടെ ശ്രേണീബന്ധം മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നിരന്തരം വടംവലികൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ് അനുഭവം. ഇതിനെയൊക്കെ അതിജീവിച്ചു സ്നേഹത്തിന്റെ മണ്ഡലത്തിൽ എത്തിപ്പെടാനാണ് പ്രേമമാണെങ്കിലും വൈവാഹികബന്ധമാണെങ്കിലും മറ്റു സാമൂഹിക സങ്കലനങ്ങൾ ആണെങ്കിലും ഇടപഴകലുകളിലൂടെ നമ്മൾ സദാ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അധികാരത്തിന്റേതായ അംശം മിക്കവാറും കുറവായിട്ടുള്ളത് സൗഹൃദങ്ങളിലാണെന്നു കാണാൻ കഴിയും. മേൽപ്പറഞ്ഞ പല ഘടകങ്ങളെയും അപ്രസക്തമാക്കുന്ന വിധം മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സൗഹൃദങ്ങൾ വളരാറുണ്ട്. പക്ഷെ, നിങ്ങൾ സാമ്പ്രദായികമായ കുടുംബവ്യവസ്ഥയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതോടെ സ്നേഹത്തിന്റെ സാധ്യതകൾ തകരുന്നതാണ് പലപ്പോഴും ചുറ്റുപാടും സംഭവിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ പരാമർശിച്ച മൂന്നു കഥകളിലും മുതിർന്നവരെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും – ‘ആഞ്ഞിലി മരത്തിലെ വവ്വാലുകൾ’ എന്ന കഥയിലെ രേവതി എന്ന പെൺകുട്ടി, ‘പൂച്ചകളുടെ തീവണ്ടി’ എന്ന കഥയിലെ മിന്നു എന്ന പെൺകുട്ടി, ‘എക്സ് എന്ന ശത്രു എത്തുന്ന നേരം’ എന്ന കഥക്കകത്തുള്ള പെൺകുട്ടി – യഥാർത്ഥത്തിൽ അവരാണ് ആ കഥകളിലെ മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങളായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. മുതിർന്നവരുടെ ലോകം, അതിനകത്തുള്ള അധികാരപ്രയോഗങ്ങൾ, ബന്ധങ്ങളുടെ വൈരുധ്യങ്ങളും അതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുള്ള പോരുകളും… അതെല്ലാം ബാധിക്കുന്നത് ആ കുട്ടികളെയാണ്. ജീവിതം രൂപപ്പെട്ടുവരുന്നതിനു മുൻപേതന്നെ അഗാധമായ ആഘാതങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ. മുതിർന്നവരുടെ ലോകം എപ്രകാരമാണ് കുട്ടികളുടെ ലോകത്തെ തകർക്കുകയും വികൃതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്നതായിരിക്കാം കുടുംബബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആ കഥകളുടെ വൈകാരികതലം.

ചോദ്യം: ‘ഈഴച്ചെമ്പകത്തിന്റെ ഗന്ധം’ ഗന്ധങ്ങളുടെ ലോകത്തെ മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ഒരു കഥയാണ്. ഒരു ഉദ്യാനപരിപാലകന്റെ കഥ. ഉദ്യാനപരിപാലനം സുഗന്ധങ്ങളുടെ പരിചരണമാണ്. ‘വിടരുകയും കൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന പരിമളങ്ങളുടെ അദൃശ്യവും സൂക്ഷ്മവുമായ ലോകത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാരൻ.’ – ഈ വാക്കുകളിലൂടെ കഥയുടെ അകക്കാമ്പ് വായിച്ചെടുക്കാം. പുഷപങ്ങളുടെ ഗന്ധത്തെ പറ്റി പറയുന്നതിനൊപ്പം ‘വഞ്ചനയ്ക്കു മഴയിൽ ചീയുന്ന ഇലകളുടെ മണമാണ്’ എന്നും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് ആ തോട്ടക്കാരൻ. ആഖ്യാനത്തിന്റെ ഒടുവിൽ മൃതദേഹങ്ങളുടെ ദുർഗന്ധത്തിലാണ് അയാൾ എത്തിപ്പെടുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആവിഷ്ക്കാരം മരണത്തിന്റെ മണമായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾ കണ്ടെത്തുന്നു. ഇപ്രകാരം മരണം പല കഥകളിലും വരുന്നുണ്ട്. ഈയിടെ എഴുതിയ കവിതയിലും ഈ പ്രമേയം ആവർത്തിക്കുന്നു. എല്ലാ കണക്കുകൂട്ടൽ പട്ടികകളുടെയും അവസാനത്തെ കള്ളിയിൽ മരണം എന്ന ഉത്തരം ലഭിക്കുന്ന ഗണിതപാഠമാണ് ജീവിതം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സവിശേഷമായ ആലോചനകൾ എങ്ങിനെയാണ് എഴുത്തിൽ വരുന്നത്?

ഉത്തരം: കൗമാരത്തിലും യൗവ്വനത്തിലും മരണം നമ്മളിൽനിന്നും എത്രയോ അകലെ വിട്ടുനിൽക്കുന്നതും വേറെയേതോ ലോകത്തു സംഭവിക്കുന്നതുമായ സംഗതിയായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെടുക. പക്ഷേ അടുത്ത കാലത്ത്, പ്രത്യേകിച്ചും കോവിഡ് പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ, വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ബന്ധുക്കൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരുടെയൊക്കെ ആകസ്മികവും അകാലത്തിലുള്ളതുമായ മരണങ്ങൾ ഉത്കടമായ പ്രത്യക്ഷാനുഭവത്തിന്റെ രീതിയിൽ എന്നെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെത്തന്നെ ഏതൊരെഴുത്തുകാരനും ചിന്തിച്ചുപോകുന്ന വിഷയം കൂടിയാണ് മരണം. ഭൗതികാർത്ഥത്തിൽ ശരീരത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലയ്ക്കൽ എന്നതിലുപരി മറ്റനേകം മരണങ്ങൾ നമ്മുക്കുള്ളിലും പുറത്തും നിരന്തരം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സൂക്ഷ്മമായ സംവേദനക്ഷമതയുള്ള ആളുകൾക്ക് അത് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും. ഒരു കാലത്തു നമുക്ക് അടുത്തബന്ധമുണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യർതന്നെ നമുക്കുള്ളിൽ എന്നന്നേക്കുമായി മരിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്. അവർ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ എവിടെയോ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പലരും മരിച്ചുകഴിഞ്ഞു. അതേപോലെ അവരുടെ ഉള്ളിലും നമ്മുടെ ശവമടക്ക് കഴിഞ്ഞുകാണും. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദാർശനികമായ വിശകലനങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം മരണം കൊണ്ടുവരുന്ന അഭാവങ്ങൾ, അതിനോടൊപ്പം വരുന്ന ഓർമ്മകൾ. ജീവിതത്തിനെ യാഥാർത്ഥത്തിൽ പൂർണമാക്കുന്നത് മരണമാണ് എന്ന മട്ടിലല്ല. ചിലപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്നും നോക്കുമ്പോഴായിരിക്കും ജീവിതത്തിനെ പുതിയൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടെത്താൻ എഴുത്തിനു സാധിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ അടുത്ത കാലത്തു എഴുതിയ ഏതാനും വരികളുള്ള ഒരു കവിതയാണ്. കൂട്ടലും കുറക്കലും ഗുണിക്കലും ഹരിക്കലും നേട്ടവും കോട്ടവും മത്സരവും മാത്രമായി ജീവിതത്തെ കൊണ്ടുനടത്തേണ്ട സാഹചര്യത്തിലാണ് മിക്കവാറും എല്ലാ മനുഷ്യരും അകപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ലോകത്തിലെമ്പാടും മനുഷ്യാവസ്ഥ കാലങ്ങളായി അങ്ങിനെയാണ്. അതിനു പുറകിൽ സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായിട്ടുള്ള വലിയ വിവക്ഷകൾ ഉണ്ട്. അതിലേക്കൊന്നും തല്ക്കാലം നമുക്ക് പോകേണ്ടതില്ല. എങ്കിൽപ്പോലും എല്ലാത്തരം കൂട്ടലിനും കിഴിക്കലിനും വിജയത്തിനും പരാജയത്തിനും ശേഷം അവസാനത്തെ കള്ളിയിൽ മരണം എന്ന ഉത്തരം കിട്ടുന്ന വളരെ വിചിത്രമായിട്ടുള്ള ഗണിതപ്രശ്നമായിട്ടാണ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോൾ തോന്നാറുള്ളത്. അത് എപ്രകാരമോ ഈയിടെ എഴുതിയ കഥകളിലും കടന്നുവന്നതാണ്. ഇതിനെയൊക്കെ ഇരുണ്ട ബോധ്യങ്ങളായി കാണേണ്ടതുമില്ല.

‘ഈഴചെമ്പകത്തിന്റെ ഗന്ധ’ത്തിനെ കുറിച്ചാണെങ്കിൽ: എല്ലാറ്റിൽനിന്നും അകന്നുപോയ ചില മനുഷ്യർക്ക് ഒരു പക്ഷേ, അപരിചിതമായ അനുഭവങ്ങളെയും വാസ്തവങ്ങളെയും നമ്മളെക്കാൾ കൂടുതൽ അറിയാൻ സാധിക്കുമായിരിക്കും. ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളിൽ മനുഷ്യന് ഗ്രഹണശേഷി കുറവായ ഗന്ധത്തിന്റെ ലോകത്തു ചെന്നെത്തിയ ഏകാന്തനായ ഒരു വൃദ്ധനെ പറ്റിയുള്ള കഥയാണത്. അയാൾ പൂന്തോട്ടപരിപാലകനാണ്. ഉദ്യാനത്തിലെത്തുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ രക്ഷയായി അയാൾ കണ്ടത് അവൾക്ക് ലഭിക്കാവുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ സാധ്യതയായിരുന്നു. മറിച്ച് എല്ലാം വഞ്ചനയിൽ അവസാനിക്കുന്നു. അയാൾക്ക് ഒരു കൊലപാതകം നടത്തേണ്ടി വന്നു. ആ കൃത്യത്തിൽ തീരെ കുറ്റബോധവും അയാൾ അനുഭവിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാകണം ഗന്ധങ്ങളുടെ കലാകാരനായി സ്വയം വിചാരിച്ച ആ വൃദ്ധന് അഴുകലിന്റെയും ചീയലിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഗന്ധം ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ആവിഷ്കാരമായി മാറുന്നത്.

ചോദ്യം: ‘കഠാരയുടെ രാത്രി’ എന്ന കഥയിൽ കലാപത്തെ എങ്ങിനെയാണ് കൊലയാളികൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ പകർത്തി ആഘോഷമാക്കുന്നത് എന്ന് വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ വർത്തമാനകാലത്തിൽ വളരെ പ്രസക്തമായ നിരീക്ഷണം. അതേപോലെ ‘അവസാനത്തെ അനുയായി’ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന്റെ അവസ്ഥാന്തരങ്ങളാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ കഥകളുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉള്ളടക്കം എന്താണ്?

ഉത്തരം: ടി വിയിലെ വാർത്തകൾ മാത്രമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞതും പലപ്പോഴും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടാതെ പോകുന്നതുമായ പലതരം കലാപങ്ങളുടെ വർത്തമാനചരിത്രമല്ലേ നമ്മുടേത്? മൊബൈൽ ഫോണിൽ കലാപത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ പകർത്തി പ്രചരിപ്പിക്കുക എന്നത് ആസൂത്രിതമായ വംശഹത്യയുടെ പദ്ധതികളിൽ ഒന്നായിട്ടാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത്. നിങ്ങളെയും കലാപകാരിയാക്കാൻ ഉത്തേജിപ്പിക്കുക എന്ന അത്ര ഗൂഢമല്ലാത്ത ലക്ഷ്യം ആ പ്രചാരണത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ഒരു പ്രദേശത്തു – മണിപ്പൂരിൽ – അരങ്ങേറിയിട്ടുള്ള കലാപത്തിന്റെ വാർത്തകൾ, കൂട്ടക്കൊലക്ക് തടയിടാൻ യാതൊന്നും ചെയ്തില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല അക്രമങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന മട്ടിൽ പ്രവർത്തിച്ച ഭരണകൂടം. ആ നാളുകളിൽ അനുഭവിച്ച അസ്വസ്ഥതയുടെ ഭാഗമായി എഴുതിയ കഥയാണ് ‘കഠാരയുടെ രാത്രി’.

എം നന്ദകുമാർ

‘അവസാനത്തെ അനുയായി’ എന്ന കഥ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്തമായ സമീപനത്തിനുള്ള ശ്രമമാണ്. അധികാരഘടനകളെ എതിർക്കുന്നതിനായി അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ പഠിക്കാനും വിമർശിക്കാനും അധികാരത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരാൾ. എന്നാൽ തിരിച്ച് അധികാരം എപ്രകാരമാണ് അയാളുടെ ചിന്തയിലും ഭാവവാഹാദികളിലും നിത്യജീവിതത്തിലും അതിന്റെ മുദ്രകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത്? എന്തിനെയാണോ എതിർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത് അതിന്റെതന്നെ പ്രതിരൂപമായി അദ്ദേഹം പരിണമിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ മനുഷ്യസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ഒരു കണികപോലും ലഭിക്കാതെ മരിച്ചുപോകുന്നു. ആ ജീവിതത്തിലും അന്ത്യത്തിലും ദാരുണമായ ഹാസ്യത്തിന്റെ അംശമുണ്ട്. മുൻപൊരിക്കൽ ആട്ടിയോടിച്ചിട്ടുള്ള അനുയായി കാണാനെത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയാനകമായ അധികാരപ്രമത്തത അദൃശ്യമായി അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ട്. അനുയായിയുടെ ആഗ്രഹമാകട്ടെ മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ ചാരുകസേര സിംഹാസനത്തിൽ എങ്ങിനെയെങ്കിലും കയറിയിരിക്കണമെന്നാണ്. അധികാരത്തിന്റെ പ്രലോഭനം ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ അത്ര എളുപ്പമുള്ളതല്ല.

ചോദ്യം: ഒമാൻ പശ്ചാത്തലമായി മലയാളത്തിൽ അധികം കഥകൾ ഇല്ല എന്ന് പറയാം. ‘ജിന്നുകളുടെ രാത്രി’ എന്ന നീണ്ടകഥക്ക് അറേബ്യൻ നാടോടിക്കഥകളുടെ പരിവേഷമുണ്ട് . ഒമാൻ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാമോ?

ഉത്തരം: ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുണ്ടായ ഒരു ഒമാൻ യാത്രയുടെ ഭാഗമായിട്ടാണ് ‘ജിന്നുകളുടെ രാത്രി’ എന്ന കഥ രൂപമെടുത്തത്. സന്ദർശനത്തിന്റെ സമയത്തു തന്നെ കഥ മനസ്സിൽ വന്നിരുന്നു. എഴുതാനുള്ള കുറേ വായനയും ഒരുക്കങ്ങളും നടത്തി അതൊരു നോവലിലേക്ക് വളർന്നു. എന്നാൽ നോവൽ മുടങ്ങി നീണ്ടകഥയായി. ഒമാന്റെ വിശാലമായ മണൽപ്പരപ്പുകളും ആകാശങ്ങളും കാഴ്ചകളും എനിക്ക് നൽകിയത് അറബിക്കഥക്കു തുല്യമായ സൗന്ദര്യാനുഭവമാണ്. ആ കഥയുടെ പുറകിൽ പ്രവർത്തിച്ച ചാലകശക്തി അത്തരത്തിലുള്ള സഞ്ചാരങ്ങളാണ്. ഒമാനിലെ അനുഭവങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ആഖ്യാനത്തിൽ വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും. ഉദാഹരണത്തിന് അൽഹൂത്ത ഗുഹ. ആ ഗുഹ കണ്ടെത്തിയ ആട്ടിടയനെക്കുറിച്ചുള്ള രസകരമായ കഥ. അൽഹൂത്ത ഗുഹക്കകത്തുള്ള ചെറിയ നീരൊഴുക്കിലെ കണ്ണ് കാണാത്ത മീനുകൾ. കാലങ്ങളായി സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുചെല്ലാത്തതിനാൽ കണ്ണുകൾക്ക് ഉപയോഗം ഇല്ലാതായി കാഴ്ചശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ട മീനുകളാണ് അവ. ഇമ്മട്ടിലുള്ള മാന്ത്രികമായ ഒരുപാട് അനുഭൂതികൾ ഒമാൻ യാത്ര എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇബ്രയിലും സലാലയിലും നിലനിൽക്കുന്ന പഴയ കെട്ടിടങ്ങളുടേയും കോട്ടകളുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങൾ. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ ഒമാനിൽ എത്തി ഇപ്പൊൾ അവിടെ സ്ഥിരവാസമുറപ്പിച്ച മലയാളികളുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ. പരിചയപ്പെട്ട ഒമാനികൾ. മരുഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവരെല്ലാം പറഞ്ഞുതന്ന സംഗതികൾ. ബഹലയിലെ സൂഖിൽ പോയ സമയത്തു കൗതുകവസ്തുക്കൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു ഒമാനി കച്ചവടക്കാരനെ കണ്ടുമുട്ടി. ഇന്ത്യയിൽ അയാൾ വരാറുണ്ട്. അയാളുടെ കച്ചവടബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും പരിചയപ്പെട്ട ഇന്ത്യക്കാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ അയാൾ ആവേശത്തോടെ വിവരിച്ചു. കുറെ മന്ത്രവാദകഥകളും പറഞ്ഞു. അങ്ങിനെയുള്ള കേൾവികളുടെയും ആശ്ചര്യങ്ങളുടെയും യാത്രയായിരുന്നു അത്. അതാണ് ആ കഥ എഴുതാനുണ്ടായ ഒരു കാരണം. കുട്ടിക്കാലത്ത് വായിച്ചിട്ടുള്ള ആയിരത്തൊന്ന് രാവുകളിലെ ജിന്നുകളെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. പാവപ്പെട്ട ആത്മാക്കൾ. ബഹലയിൽനിന്നും കേട്ട ജിന്നുകളുടെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ. കുറ്റിച്ചിറ ഭാഗത്തുള്ള ചില സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ. അതെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്നിട്ടാണ് ‘ജിന്നുകളുടെ രാത്രി’ എന്ന കഥയുടെ സർഗ്ഗാത്മകദേശം ഒരുങ്ങിയത്. അപ്രകാരമുള്ള ഒരു കഥ എഴുതുമ്പോൾ അതിനു പറ്റിയ ഭാഷയും ബിംബാവലിയും വന്നുചേർന്നത് രസകരവും ആനന്ദകരവുമായ പ്രക്രിയയായിരുന്നു. എഴുത്തിനോടുള്ള സ്നേഹബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നത് അത്തരം നിമിഷങ്ങളാണ്.

കവർ ഡിസൈൻ & ഓഡിയോ മിക്‌സിംഗ് : ജ്യോതിസ് പരവൂർ