V P Manoharan

Translated by Manoharan V P

We.
We live on two lands
with deep sea between
and devil behind us.

We.
What if we never met?
We share the same night.
What if curfew
rules your nights?
The dreams you inter and send
reach me safe,
and when the east blushes rose
our yards are full of
white orchids.

We live on two continents,
between us the ocean.
What if we never met?

We share the same white truth –
We own the same sun.

മൂലകവിത: കറുത്ത ചങ്ങാതിക്ക്

രചന: പി പി രാമചന്ദ്രന്‍

നാം
ഇരുവ൯കരയില്‍ വസിപ്പോ൪
നമുക്ക് നടുക്കു സമുദ്രം
പിറകില്‍ ചെകുത്താന്‍

നാം
പരസ്പരം കാണാത്തോ൪
എങ്കിലുമെന്ത്?
നമുക്കൊരേ രാത്രി.
നിന്‍ വ൯കരയില്‍
നിശാനിയമം
എങ്കിലുമെന്ത്?
നീ കുഴിച്ചുമൂടി
അയച്ച കിനാക്കള്‍
എനിക്കു കിട്ടുന്നൂ ഭദ്രം
കിഴക്കു തുടുത്താല്‍
മുറ്റം നിറയെ
വെളുത്ത മന്ദാരങ്ങള്‍.

നാമിരുകരയില്‍
നടുക്കു സമുദ്രം
പരസ്പരം കാണാത്തോ൪
എങ്കിലുമെന്ത്?
നമുക്കൊരേ വെണ്മ
നമുക്കൊരേ സൂര്യന്‍ .

_{കവര്‍: ജ്യോതിസ് പരവൂര്‍}

Like the kindi,
absently left in the portico,
was stolen during night,
a hill on the paddy fields
disappeared before dawn.

Where all they searched,
the rain and the sun!

On the flank of a hill
that survives yet
is my home.
Now all hills
go for roadworks,
patting to sleep
the wailing homes.

Panthalam hill, Poothra hill
Puliyaara hill, Para hill
Chola hill, Chantha hill
Karimpana hill . . . . . .

When the names are called
come in line,
get in to trucks and
get down where told.

The way now levelled, stay
bearing the eight-lane road.
Over the head,
‘zoom’,time will fly; stir not!

O wind! O sea!
O swaying coconut fronds!
We shall now be on either side,
may not ever meet again.

Like Narayani in the Basheer-story
threw a twig into sky,
you too should show some signal.
I shall be waiting.

Kindi: Bell-metal pitcher with a snout

_{മൂലകവിത: കാറ്റേ, കടലേ..
പി. പി. രാമചന്ദ്രൻ}

ഉമ്മറക്കോലായില്‍ നിന്ന്
രാത്രിയില്‍ എടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ മറന്ന കിണ്ടി
കളവുപോയതുപോലെ
വയല്‍ക്കരയിലുള്ള ഒരു കുന്ന്
പുലര്‍ച്ചയ്ക്ക് കാണാതായി.

മഴയും വെയിലും
എവിടെയെല്ലാം തിരഞ്ഞു!

പിന്നെയും ബാക്കിയായ
ഒരു കുന്നിന്‍റെ പള്ളയ്ക്കാണ്
എന്‍റെ വീട്.
ഇപ്പോള്‍ കുന്നുകളെല്ലാം
റോഡ് പണിക്ക് പോകുന്നു
കരയുന്ന വീടുകളെ
ഉറക്കിക്കിടത്തിക്കൊണ്ട്.

പന്തലംകുന്ന്, പൂത്രക്കുന്ന്
പുളിയാറക്കുന്ന്, പറക്കുന്ന്
ചോലക്കുന്ന്, ചന്തക്കുന്ന്
കരിമ്പനക്കുന്ന് . . . . .

പേരു വിളിക്കുമ്പോള്‍
വരിവരിയായി വന്ന്
ലോറിയില്‍ കയറണം,
പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് ഇറങ്ങണം.

നിരപ്പാക്കിയ നിലയില്‍
എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്നു നിന്നു കൊള്ളണം.
തലയ്ക്കുമീതെ കാലം
‘ശൂം’ ന്നു പായും, അനങ്ങരുത്!

കാറ്റേ, കടലേ
തെങ്ങോലകളേ,
നമ്മള്‍ അപ്പുറത്തും
ഇപ്പുറത്തുമാകാന്‍ പോകുന്നു.
ഇനി കാണാന്‍ പറ്റിയെന്നുവരില്ല.

ബഷീറിന്‍റെ കഥയിലെ നാരായണി
ആകാശത്തേക്ക് ചുള്ളിക്കമ്പെറിഞ്ഞത്പോലെ
നിങ്ങളെന്തെങ്കിലും അടയാളം കാട്ടണം,
ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കും.

(Poem Translation by VP Manoharan – Original Poet : PP Ramachandran)

In one misty dawn
a train,
slipping off its track due to wrong signal
came and stopped
in a village alley leading to fields.
Dogs began to bark,
as brakes engaged,
at the strange, sudden roar
of giant iron wheels.
Cats, ever alert,
stringed and stretched
their hairy bows.
Cuddling under its wings
little ‘keeyo’ing curios,
the pastoral hen
surveyed the scene.
It showed here and there,
the tender hide of AC-sleepers,
scratched and bruised
by boughs and bush-thorns.
A squirrel, squinting,
read aloud names
from the booking chart
stuck outside the sleeper coach.
Bored of a dragged-on journey,
yawning,
a foul smell came to the door
to know the station where
the train has stopped.
The engine driver,
tired of waiting,
jumped into a nearby yard
picked a ripe areca-nut and
returned to open the betel-box.
As one looked on,
the wonder waned,
things were as if,
ever so familiar.
Sniffing and peeing,
the dogs turned the bogies
into home-verandas.
Curling and stretching,
the cats snuggled up on berths
as if on cosy hearths.
From under the massive bogies,
rose the ‘keeyo’ ‘keeyo’ calls.
. . . . not known when
the signal was given;
afar, along the canal’s ridge
it is found moving.
Without steam,
smoke
or sound.
An army of ants
is seen
dragging it away.

———————-

വി പി മനോഹരൻ

കാണെക്കാണെ – പി. പി. രാമചന്ദ്രന്‍

സിഗ്നല്‍ മാറിപ്പോയതിനാല്‍
പാളം തെറ്റിപ്പോയ ഒരു തീവണ്ടി
പുലര്‍ച്ചെ
പാടത്തേക്കിറങ്ങുന്ന
കുണ്ടനിടവഴിയില്‍
വന്നു നിന്നു.
ബ്രേക്കിട്ടപ്പോള്‍
അപരിചിതമായ
ഇരുമ്പ് ചക്രങ്ങളുടെ
അലര്‍ച്ച കേട്ട്
നായ്ക്കള്‍ കുര തുടങ്ങി.
പൂച്ചകള്‍
ജാഗ്രതയുടെ
രോമവില്ല് കുലച്ചു.
കീയോ കീയോ കൌതുകങ്ങളെ
ചിറകിന്‍ കീഴിലൊതുക്കി
ഗ്രാമം തലപൊക്കി നോക്കി.
വേലിമുള്ളും
മരക്കൊമ്പുകളും തട്ടി
ഏ സി സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചുകളുടെ
പുറംതൊലി
അങ്ങിങ്ങു കീറിയിരുന്നു.
റിസെര്‍വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റിന്‍റെ
പുറത്തൊട്ടിച്ച ചാര്‍ട്ട് നോക്കി
ഒരണ്ണാന്‍
ഉറക്കേ പേരുകള്‍ വായിക്കുകയാണ്.
ദീര്‍ഘയാത്രയുടെ മുഷിച്ചിലോടെ
കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട്
നിര്‍ത്തിയിട്ട സ്റ്റേഷന്‍
ഏതെന്ന് നോക്കാനായി
ഒരു കെട്ട നാറ്റം
വാതില്‍ക്കലെത്തി.
സിഗ്നല്‍ കാത്തുകാത്ത്
മടുത്ത എഞ്ചിന്‍ ഡ്രൈവര്‍
തൊട്ടടുത്ത പറമ്പിലേക്ക് ചാടി
ഒരു പഴുക്കടക്ക പെറുക്കിവന്ന്
ചെല്ലം തുറന്നു
കാണെക്കാണെ
കൌതുകം പോയി
എല്ലാം പരിചിതമായി
മണപ്പിച്ചും മൂത്രിച്ചും
നായ്ക്കള്‍ വണ്ടി
വീട്ടു കോലായയാക്കി.
ഞെളിഞ്ഞും ചുരുണ്ടും
പൂച്ചകള്‍ ബര്‍ത്ത്
അടുപ്പ് തിണ്ണയാക്കി.
കൂറ്റന്‍ ബോഗികള്‍ക്കടിയില്‍ നിന്നും
കീയൊ കീയൊ
കേട്ടു തുടങ്ങി.
പിന്നീടെപ്പൊഴാണു
സിഗ്നല്‍ കിട്ടിയതെന്നറിയില്ല;
ദൂരെ, തോട്ടുവരമ്പത്ത്കൂടെയുണ്ട്
അത് പോകുന്നു.
ആവിയോ
പുകയോ
ശബ്ദമോ ഇല്ല.
ഒരുകൂട്ടം ഉറുമ്പുകള്‍
വലിച്ചുകൊണ്ടുപോവുകയാണ്
അതിനെ.

പി പി രാമചന്ദ്രൻ