LITERATURE കഥ

രാവുണ്ണിപ്പരവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആറു ഖണ്ഡങ്ങൾ



ravunni.

സി.സന്തോഷ് കുമാർ, കോട്ടയം സ്വദേശി
C & AG of India യിൽ അസിസ്റ്റന്റ് ഓഡിറ്റ് ഓഫീസർ

ഒന്ന് 

ാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഇപ്പോൾ ‘വീര ഘടോൽക്കചൻ ‘ബാലെയുടെ ഡ്രസ് റിഹേഴ്സൽ കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പിറ്റെന്ന് ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂരത്തിന് അരങ്ങേറാനുള്ള ബാലെയാണ്. അയ്യപ്പൻ പിള്ളയുടെ തയ്യൽക്കടയ്ക്കു പിന്നിലെ ഓല മേഞ്ഞ, ചുവരുകളില്ലാത്ത വലിയ ചായ്പാണ് വേദി. റിഹേഴ്സൽ കാണാൻ നാട്ടിൻപുറം ഒന്നടങ്കം ചായ്പിനു മുന്നിൽ ഹാജരുണ്ട്. രാവുണ്ണിപ്പരവന് കുന്തിച്ചിരിക്കാൻ മുൻ നിരയിൽത്തന്നെ അല്പം ഇടം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ബാലെയുടെ രചനയും സംവിധാനവും അയ്യപ്പൻ പിള്ള വകയാണ്.തയ്യൽ എന്ന തൊഴിൽ അയാൾ പേരിനു കൊണ്ടു നടക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളു. വേഷങ്ങളണിഞ്ഞ് കഥാപാത്രങ്ങളായി നിന്ന നടീനടന്മാരെ കുംഭച്ചൂട് ആവിയിൽ പുഴുങ്ങിയെടുത്തു. ചായ്പിൽ തൂക്കിയ പെട്രോമാക്സിന്റെ പാൽ വെളിച്ചം പുറത്തെ രാത്രിയിരുട്ടിലേക്കു കൂടി പതഞ്ഞൊഴുകി. തബലയിലും ഹാർമോണിയത്തിലും ഉണർന്ന പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിന്റെ ശ്രുതികൾ പെട്രോമാക്സ് വെളിച്ചത്തിന് അകമ്പടി പോയി.

രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഒരു ബാലെ ആസ്വാദകനൊന്നുമല്ല. അയാൾ പൊതുവെ കലകളുടെയൊന്നും തന്നെ ആസ്വാദകനല്ല. പത്തുമുപ്പതു വർഷം അനുഷ്ഠിച്ച കുലത്തൊഴിലായ തെങ്ങുകയറ്റമാണ് അയാൾ ജീവിതത്തിൽ ആസ്വദിച്ചിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു കാര്യം. കണ്ണിനു നേരെ മുന്നിൽ അരങ്ങേറുന്ന കാഴ്ചകൾ അയാളിൽ ഒരു തരത്തിലുള്ള താല്പര്യവും ഉണർത്തിയിരുന്നില്ല. അത്തരം കാഴ്ചകൾ എത്രമാത്രം അയഥാർത്ഥവും കബളിപ്പിക്കാൻ പോന്നവയുമാണെന്ന് അയാൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. തെങ്ങിൻ മുകളിലിരുന്ന് കാണുമ്പൊഴാണ് കാഴ്ചകളുടെ യാഥാർത്ഥ്യം വെളിപ്പെടുക എന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. അങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച കലയിൽ സാധ്യമാകുമോ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ സന്ദേഹം.

രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഡ്രസ് റിഹേഴ്സലിന് കാഴ്ചക്കാരനായി എത്താനുള്ള കാരണം അയാളുടെ ഒരേയൊരു മകൾ അംബാലിക ബാലെയിൽ ഹിഡുംബിയുടെ വേഷം അഭിനയിക്കുന്നു എന്നുള്ളതായിരുന്നു.

രാവുണ്ണിപ്പരവൻ അംബാലികയെ അയ്യപ്പൻ പിള്ളയുടെ പക്കൽ വിട്ടത് തയ്യൽ പഠിക്കാൻ വേണ്ടിയിട്ടായിരുന്നു. അയ്യപ്പൻ പിള്ളയാണെങ്കിൽ അപ്പോൾ ‘വീര ഘടോൽക്കചൻ ‘ എന്ന തന്റെ പുതിയ ബാലെയിൽ ഹിഡുംബിയ്ക്കു പറ്റിയ നടിയെ തേടി നടക്കുകയും. മുമ്പു നിറഞ്ഞ് മുലയും പിമ്പു നിറഞ്ഞ് മുടിയുമുള്ള അംബാലികയെ കണ്ട പാടെ അയ്യപ്പൻ പിള്ള തന്റെ ഹിഡുംബി അവൾ തന്നെ എന്ന് തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉടലിന്റെ ഇരുമ്പുനിറം തന്റെ കഥാപാത്രത്തിനു കിട്ടിയ ബോണസ്സായും അയാൾ കരുതി.

അയ്യപ്പൻ പിള്ള സൃഷ്ടിച്ച വികാര തീവ്രമായ ഒരു രംഗമായിരുന്നു അപ്പോൾ വേദിയിൽ.

അറിയാതെ ചവിട്ടേറ്റരഞ്ഞ ഒരു കാട്ടുപൂവെന്നു കരുതി നീ ഹിഡുംബിയുടെ കാര്യം അങ്ങു മറന്നേക്കൂ എന്ന് കുന്തി ഭീമനോടു പറയുകയാണ്.

അയ്യപ്പൻ പിള്ളയുടെ ബാലെകളിലെ സ്ഥിരം അമ്മവേഷക്കാരിയായ പൂങ്കാവ് രത്നമ്മയാണ് കുന്തി. യുവകോമളനും കഴിവു തെളിയിച്ച പുതുമുഖവുമായ കുന്നുംപുറം സദാശിവൻ ഭീമനും.

വിരിഞ്ഞ മാറും എഴുന്ന പേശികളുമുള്ള കുന്നുംപുറം സദാശിവനിൽ ഭീമൻ തുളുമ്പാതെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. സദാശിവന് അടുത്ത വർഷത്തെ ഉത്സവത്തിനു മുമ്പ് പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം, തന്റെ ശരീരസൗന്ദര്യം നിലനിർത്താനുള്ള വ്യായാമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ, ഹൃദയസ്തംഭനം വന്ന് മരിച്ചു പോകാനുള്ളതാണ്.
അയാളുടെ ഭീമൻ പക്ഷേ, പിന്നെയും ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുറച്ചമട്ടായിരുന്നു.

അവകാശവാദങ്ങളൊന്നും ഉന്നയിക്കാൻ അർഹതയില്ല എന്ന ബോധ്യത്തിൽ ഭീമനെ നിസ്സഹായയായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ദൂരെ മാറി നിൽക്കുകയാണ് ഹിഡുംബി. ഹിഡുംബിയിലേയ്ക്കുള്ള വേഷപ്പകർച്ചയിൽ അംബാലിക ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീയായിരിക്കുന്നുവെന്ന് രാവുണ്ണിപ്പരവൻ കണ്ടു. ഹിഡുംബിയുടെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായത, ഏതു നിമിഷവും അഴിഞ്ഞു വീഴാവുന്ന, ഒട്ടിച്ചു വെച്ച ഒരു ആവരണം പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു പ്രവഹിച്ച കാന്ത രശ്മികൾ ഒരു ആണിനെ നിഷ്പ്രയാസം വശീകരിച്ചു നിർത്താൻ പോന്നവയായിരുന്നു. അതിൽ അഭിനയത്തിന്റെ എന്തെങ്കിലും അംശം കലർന്നിട്ടുള്ളതായി ആർക്കും തന്നെ തോന്നുമായിരുന്നില്ല.

തന്റെ മകൾ എവിടെ നിന്നാണ് ഇത്തരം നോട്ടങ്ങളൊക്കെ പഠിച്ചെടുത്തിട്ടുള്ളത് എന്നോർത്ത് രാവുണ്ണിപ്പരവൻ അസ്വസ്ഥനായി.
ഭാര്യ നാരായണിയുടെ മുറിച്ച മുറിയാണ് അവൾ എന്ന കാര്യം രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഓർത്തു; വിശേഷിച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകൾ.

പെട്ടെന്ന് ഓടപ്പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് നൂൽബന്ധമില്ലാതെ ഉയർന്നു വരുന്ന രണ്ട് ഉടലുകളുടെ ദൃശ്യം അയാളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അതോടെ കാറ്റുപിടിച്ച ഒരു കൊന്നത്തെങ്ങു പോലെ അയാൾക്ക് നില തെറ്റാൻ തുടങ്ങി.

അയാൾക്ക് തുടർന്ന് അവിടെ ഇരിക്കാനായില്ല.

കണ്ണുകൾ വേദിയിൽ കൊളുത്തി വച്ച് പ്രതിമകളെപ്പോലെ ഇരുന്ന കാണികളെ വകഞ്ഞ് അയാൾ പുറത്തേയ്ക്കു നടന്നു.

രണ്ട്.

ാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഏതെങ്കിലും പുരയിടത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അക്കാര്യം ആദ്യം തിരിച്ചറിയുക അവിടത്തെ തെങ്ങുകളാണ്. നാട്ടിലെ ഒരേയൊരു തെങ്ങുകയറ്റക്കാരനായ അയാളുടെ സാന്നിധ്യം ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാനുള്ള സിദ്ധി തെങ്ങുകൾ ഇതിനകം നേടിയെടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തേങ്ങയിടാൻ എത്തിയ വിവരം വീട്ടുകാരെ വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന ഔപചാരികതയൊന്നും അയാൾ പുലർത്തിയിരുന്നില്ല. മുളയേണിയിൽ പുഴ മണൽ തൂവി വെട്ടുകത്തിക്ക് മൂർച്ച കൂട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് വീട്ടുകാർ അയാളുടെ വരവ് അറിഞ്ഞിരുന്നത്. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് തേങ്ങകൾ വീണ്ടും വിളഞ്ഞ് പാകമായോ എന്നോർത്ത് അപ്പോൾ അവർ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു. കാലം എത്ര വേഗത്തിലാണ് തങ്ങളെയും കൊണ്ട് കുതിക്കുന്നത് എന്നോർത്ത് അടുത്ത നിമിഷം അവർ മനസ്താപപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

തെങ്ങുകയറ്റം ആരംഭിക്കും മുൻപ് രാവുണ്ണി പരവൻ വീട്ടുകാരുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഒരു പാതി നോട്ടം അയയ്ക്കും. അത് ഒരു ചോദ്യമാണ്.

” നാലു പച്ചോല ” അല്ലെങ്കിൽ
” ഒരു കുല കരിക്ക് ” അതുമല്ലെങ്കിൽ
” പൂക്കുല രണ്ടു ചൊട്ട ” ഇങ്ങനെ അവർ ആ നോട്ടത്തിന് മറുപടി പറയും.

മറ്റൊന്നും അയാളോട് പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.

രാവുണ്ണി പരവൻ കയറിയിറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ മുടി വെട്ടി, ക്ഷൗരം ചെയ്ത യുവാവിനെപ്പോലെയുണ്ടാകുമായിരുന്നു ഓരോ തെങ്ങും.

രാവുണ്ണി പരവൻ തെങ്ങിൻ മേൽ തന്റെ മുളയേണി ചാരുന്ന നിമിഷവും കാത്ത് അക്ഷമരായി നിന്നിരുന്നത് കുട്ടികളായിരുന്നു. ഇനിയാണ് അദ്ഭുതം സംഭവിക്കാൻ പോവുക എന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
തോളിൽ വെട്ടുകത്തിയും അരയ്ക്കു പുറകിൽ തിരുകിയ കുലഞ്ഞിൽത്തണ്ടിൽ ത്ളാപ്പും ഞാത്തിയിട്ട് രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഏണിയുടെ കവരങ്ങളിൽ ചവുട്ടി മുകളിലേക്കു കയറും. രാകി മൂർച്ച കൂട്ടിയ വെട്ടുകത്തിയുടെ ഇരുമ്പു വായ്ത്തല അപ്പോൾ പ്രഭാതത്തിലെ വെയിലിനെ ആർത്തിയോടെ വലിച്ചു കുടിക്കും.
ഏണിപ്പൊക്കം കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും ബാക്കി നിന്ന തെങ്ങിന്റെ ഉയരം താണ്ടുവാനാണ് അയാൾ ത്ളാപ്പ് കൂടെ കൊണ്ടു പോയിരുന്നത്. പക്ഷേ അത് അയാൾക്ക്‌ ഒരിക്കൽ പോലും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതായി വന്നില്ല. രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഏണിപ്പൊക്കം കയറിയെത്തുമ്പൊഴേയ്ക്കും തെങ്ങ് താഴേയ്ക്കു വളഞ്ഞു വന്ന് അയാൾക്കു മുമ്പിൽ തല കുമ്പിട്ടു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും. രാവുണ്ണിപ്പരവന് പിന്നെ തെങ്ങിന്റെ തലപ്പിലേക്ക് കയറി ഇരിക്കുകയേ വേണ്ടൂ. പാപ്പാനെ മസ്തകത്തിലേറ്റിയ ആനയെപ്പോലെ തെങ്ങ് അയാളെയും കൊണ്ട് ആകാശത്തേയ്ക്ക് ഉയർന്നു പൊങ്ങും. കുട്ടികൾ ശ്വാസമടക്കി ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കും. തേങ്ങയിട്ടു കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ഇറങ്ങുന്നത് രാവുണ്ണിപ്പരവൻ സ്വന്തമായിട്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ കുനിഞ്ഞു തരേണ്ടതില്ലെന്ന് അയാൾ തെങ്ങുകളോടൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രാവുണ്ണിപ്പരവൻ പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കാത്ത തെങ്ങുകളൊന്നും അന്നാട്ടിൽ ഇല്ലെന്ന് കുട്ടികൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

തെങ്ങിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളോട് അയാൾ പറയും, “ഗുരുവായൂരമ്പലത്തിന്റെ കൊടിമരം കണ്ടു. “

മറ്റൊരു തെങ്ങിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ
പറയും, ” കപ്പലിന്റെയാന്നു തോന്നണു, ആലപ്പുഴ കടലിന്റെ നടുക്ക് ഒരു പൊകക്കൊഴൽ “

ഇനിയൊന്നിൽ നിന്ന്
ഇറങ്ങുമ്പോൾ , “ഭരണങ്ങാനം പള്ളീലെ പെരുന്നാളു കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അരകല്ലും ആട്ടുകല്ലും വില്പനക്കാർ പോയിട്ടില്ല.” എന്നു പറയും.

കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകൾ അദ്ഭുതം കൊണ്ട് അപ്പോൾ ഒന്നുകൂടി വിടരും. സ്വതവെ ഗൗരവം കൊണ്ട് മുറുകിയ അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ അപ്പോൾ നേർത്ത ഒരു ചിരി ഊറി നിറയും.

മൂന്ന്

നിക്കു കാണുവാൻ ഉദ്യേശിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടല്ലാതെ അരങ്ങേറുന്ന കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഒരുവൻ കണ്ണുനീട്ടുന്നത് എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം തന്നെ എന്ന പക്ഷക്കാരനായിരുന്നു രാവുണ്ണിപ്പരവൻ. അതു കൊണ്ടു തന്നെ തെങ്ങിൻ മുകളിലിരുന്ന് താഴെ ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണോടിക്കുമ്പോൾ ഒരു കുറ്റബോധം അയാളെ പിടികൂടിയിരുന്നു. മുകളിലൊരാൾ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്, ഓർമ്മ വേണം എന്നൊക്കെ ദൈവത്തെ പറ്റി പറയാറുള്ള ആളുകൾ ഒരു തെങ്ങുകയറ്റക്കാരനെങ്കിലും എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടാവാനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാറില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം.തന്റെ കാൽ നൂറ്റാണ്ടു പിന്നിട്ട തെങ്ങുകയറ്റം രാവുണ്ണിപ്പരവനെ പഠിപ്പിച്ചത് അതായിരുന്നു.

തെങ്ങിൻ മുകളിലിരുന്ന് കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ കണ്ടതായി ഭാവിക്കുകയോ അവ മറ്റാരെങ്കിലുമായി പങ്കുവെക്കുകയോ രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ചെയ്തില്ല. അത് തന്റെ തൊഴിൽ മൂല്യങ്ങൾക്ക് നിരക്കുന്നതല്ലെന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു.തറവാട്ടു മനയ്ക്കലെ ഏട്ടൻ തമ്പുരാന്റെ മരണം തന്നെ ഒരു ഉദാഹരണം.

നന്നെ പുലർച്ചെ തറവാട്ടു മനയ്ക്കൽ തേങ്ങയിടാൻ എത്തിയതായിരുന്നു രാവുണ്ണിപ്പരവൻ.മകരമഞ്ഞ് തെങ്ങിൻ തലപ്പുകളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉച്ചവെയിൽ കനക്കുന്നതിനു മുമ്പ് പണി തീർക്കാനായിരുന്നു അയാളുടെ പദ്ധതി. രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ആദ്യത്തെ തെങ്ങിൽ ഏണി ചാരുമ്പോൾ ഏട്ടൻ തമ്പുരാൻ തൊടിയുടെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പൂജ ചെയ്യുവാനായി ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു.

” കയറ്റുകൂലി തരാൻ തെകയ്വോ രാവുണ്യേ?”, ഏട്ടൻ തമ്പുരാൻ ചോദിച്ചു, “കായ്ഫലാണെങ്കിൽ തീരെ ഇല്ലേനും.”

“ദേഹണ്ണത്തിന്റെ കൊറവാണ് തമ്പ്രാ.” രാവുണ്ണിപ്പരവൻ പറഞ്ഞു, ” ചോട്ടിലെന്തേലും ചെയ്താലേ മോളിൽ ചൊട്ട പൊട്ടൂ “

രാവുണ്ണി പരവൻ തേങ്ങയിടാൻ വരുന്ന എല്ലാ സന്ദർഭങ്ങളിലും ഈ സംഭാഷണം പതിവാണ്. എന്നിട്ടും തെങ്ങിൻ ചുവടുകൾ കാടുമൂടി കിടന്നു. മുടക്കൊന്നുമില്ലാതെ കിട്ടുന്ന തേങ്ങകൾ ലാഭം തന്നെ എന്ന് തമ്പുരാൻ കരുതിപ്പോരുകയും ചെയ്തു.

ശ്രീകോവിലിനു മുന്നിൽ തൂക്കിയ ഓട്ടുമണി ശബ്ദിക്കുന്നതും നട തുറക്കുന്നതിനു മുന്നോടിയായി ‘അമ്മേ, ദേവീ ‘ എന്ന് ഏട്ടൻ തമ്പുരാൻ നീട്ടിവിളിക്കുന്നതും തെങ്ങു കയറുന്നതിന്നിടയിൽ രാവുണ്ണി പരവൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

” ഉം…..”
പെട്ടെന്ന് ശ്രീകോവിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് തീക്ഷ്ണസ്വരത്തിൽ ഒരു മൂളൽ.

രാവുണ്ണി പരവൻ താഴേയ്ക്കു നോക്കുമ്പോൾ എട്ടൻ തമ്പുരാൻ ശ്രീകോവിലിനു മുന്നിൽ ഇടിവെട്ടേറ്റതു പോലെ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.

“അമ്മേ….ദേവീ… ”
ഏട്ടൻ തമ്പുരാൻ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു . ഇത്തവണ അയാളുടെ ശബ്ദം ജ്വരം മൂർച്ഛിച്ച ഒരു രോഗിയുടേതു പോലെ വിറ കൊണ്ടിരുന്നു.

“ഉം … “

മറുപടിയായി ശ്രീകോവിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഉഗ്രസ്വരം.

വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്തുള്ള ദേവി എന്നാണ് പ്രസിദ്ധിയെങ്കിലും ദേവി വിളി കേൾക്കുന്നത് ഏട്ടൻ തമ്പുരാനെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു .

ഏട്ടൻ തമ്പുരാൻ തിരിഞ്ഞ് ഓടാൻ ഭാവിച്ചതായി രാവുണ്ണി പരവനു തോന്നി. കഷ്ടിച്ച് രണ്ടടി വച്ചില്ല, അതിനു മുമ്പ് അവിടെത്തന്നെ അയാൾ കുഴഞ്ഞു വീണു.

ശ്രീകോവിലിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് കമ്പിളി പുതച്ച, മുടിയും താടിയും നീട്ടിയ ഒരു രൂപം പുറത്തിറങ്ങി. സാക്ഷാൽ പരമേശ്വരനായിരുന്നു അത്. നാട്ടിലെ ഒരേയൊരു ഭ്രാന്തൻ. അയാൾ നാട്ടിലുണ്ടാകുന്നത് അപൂർവമായിട്ടായിരുന്നു. സ്ഥിരമായി ദേശാന്തര യാത്രകളിലായിരിക്കും. ഇടയ്ക്ക് മിന്നായം പോലെ ഒന്നു വന്നു പോകും, അത്ര തന്നെ. ആ തവണത്തെ സന്ദർശനത്തിൽ അയാൾ അന്തിത്താവളമാക്കിയത് തറവാട്ടു മനയ്ക്കലെ കുംടുംബ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത ശ്രീകോവിലായിരുന്നു.

രാവുണ്ണി പരവൻ തെങ്ങിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുമ്പൊഴേയ്ക്കും ഏട്ടൻ തമ്പുരാന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചിരുന്നു. ഭ്രാന്തൻ പരമേശ്വരൻ നിന്ന നില്പിൽ അപ്രത്യക്ഷനുമായിരുന്നു.

ദേവിയുടെ തിരുസന്നിധിയിൽ വച്ച് പരലോകം പൂകാൻ കഴിഞ്ഞത് മഹാ പുണ്യം തന്നെ എന്ന് നാട്ടുകാർ ഏട്ടൻ തമ്പുരാന്റെ മരണത്തെ വിധിയെഴുതി.

രാവുണ്ണിപ്പരവനെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ സംശയങ്ങളും തീർത്തു കൊടുത്ത നീറുന്ന ഒരു ഉത്തരമായിരുന്നു ആ മരണം.

നാല്

ോലിക്കു പോകേണ്ടതില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ രാവുണ്ണിപ്പരവൻ രാവിലെ തന്നെ ചന്തയ്ക്കു പുറപ്പെടും. മീനും ഇറച്ചിയും മറ്റു വീട്ടു സാമാനങ്ങളും വാങ്ങി വെയിൽ മൂക്കുന്നതിനു മുമ്പു മടങ്ങും. മടക്കയാത്രയിൽ കള്ളുഷാപ്പിൽ ഒന്നു കയറും.

അങ്ങനെ കള്ളുഷാപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയതായിരുന്നു അയാൾ. അയാളുടെ ഭാര്യ നാരായണി കുളിക്കാനും തുണിയലക്കാനുമായി ആറ്റുവക്കത്തെ കുളിക്കടവിലേക്ക് പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ. മകൾ അംബാലിക തയ്യൽ പഠനത്തിനും തുടർന്നുള്ള ബാലെ റിഹേഴ്സലിനുമായി അയ്യപ്പൻ പിള്ളയുടെ കടയിലേയ്ക്ക് പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നാരായണി ഉണ്ടാക്കിയ മീൻ കറിയുടെ കുടമ്പുളി മണം വീടിനെയാകെ പൊതിഞ്ഞു നിന്നു.

” ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞ് പോകാം, കുളിക്കാൻ.” രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഒരു കളളച്ചിരിയോടെ നാരായണിയെ കടന്നുപിടിച്ചു, “നീ ഇങ്ങോട്ടു വന്നേ.”

” വിട്,മനുഷ്യാ.മേലു മുഴുവൻ വെയർപ്പാ. തുണിയാണെങ്കിൽ ഒരു കുന്നുണ്ട് തിരുമ്മാൻ .”

“അത് സാരല്ല.”

“സാരമൊണ്ട്. ഒള്ള കള്ളു മുഴുവൻ വലിച്ചു കേറ്റി വന്നിരിക്കുവാ. വിട് എന്നെ.”

നാരായണി യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ രാവുണ്ണിപ്പരവന്റെ അരക്കെട്ട് തണുത്തു.
നാരായണിക്ക് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ ഈയിടെയായി ഉത്സാഹം കുറഞ്ഞു വരികയാണല്ലോ എന്നോർത്ത് അയാൾക്ക് കടുത്ത നിരാശ തോന്നി. ഒരു ബീഡിക്ക് തീ കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ മുറിയുടെ മൂലയ്ക്കിട്ട കയറ്റു കട്ടിലിൽ പോയി കിടന്നു.

അതു കണ്ടപ്പോൾ നാരായണിക്ക് സഹതാപം തോന്നി.

നാരായണി കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്ന് അയാളുടെ കുറ്റിത്താടി ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
” വരണൊണ്ടോ എന്റെ കൂടെ കടവിലേക്ക്?”

“എന്നാത്തിന്?”

” എന്റെ പൊറമൊന്ന് തേച്ചു തരാൻ “

” നീ തന്നത്താൻ അങ്ങ് തേച്ചാ മതി.”
അയാൾ കെറുവിച്ചു.

“ചോറും മീനും വെളമ്പി വെച്ചിട്ടൊണ്ട്, തിന്നിട്ടു കെടന്നോ.”

ശൃംഗാരം നിറച്ച ഒരു നോട്ടം അയാൾക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ട് നാരായണി കുളിക്കടവിലേയ്ക്കു പോകാനിറങ്ങി. അവളുടെ സമൃദ്ധമായ പിൻ പുറത്തിന്റെ ദൃശ്യം അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ കട്ടിലിൽ എതിർവശം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

അഞ്ച്

ലഹന്നാൻ മാപ്പിളയുടെ പുഴക്കരെയുള്ള പുരയിടത്തിലായിരുന്നു അന്ന് രാവുണ്ണിപ്പരവന് തെങ്ങുകയറ്റം. വളക്കൂറുള്ള എക്കൽ മണ്ണിൽ തെങ്ങുകൾ സമൃദ്ധമായി കായ്ച്ചു നിന്നു. ഉച്ചയായപ്പൊഴേയ്ക്കും അയാൾ പതിവിലും തളർന്നു.

ജോലി തീർത്ത് അവസാനത്തെ തെങ്ങിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു അയാൾ. ഉച്ചവെയിൽ പുഴയ്ക്കു മീതെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ലോഹത്തകിടുപോലെ വീണു കിടന്നിരുന്നു. പുഴയുടെ മറുകരയിൽ വിജനമായ കുളിക്കടവ്. അതിനപ്പുറം പുഞ്ചപ്പാടത്തിന്റെ തരിശ്.

കുളിക്കടവിനോടു ചേർന്ന് ആൾപ്പൊക്കത്തിൽ തഴച്ചു നിന്ന ഓടപ്പുല്ലുകൾ ആരോ പിടിച്ചു കുലുക്കിയിട്ടെന്നതു പോലെ അടിമുടി ഉലയുന്നത് അപ്പൊളാണ് അയാളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്.
ഒരു കാറ്റു പോലും വീശാത്ത നിശ്ചലമായ ഈ നട്ടുച്ചയിൽ ഇതെന്താണിങ്ങനെ എന്ന് അയാൾ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.

പെട്ടെന്ന് ഓടപ്പുല്ലുകളുടെ ചലനം നിലച്ചു. രാവുണ്ണിപ്പരവൻ നോക്കിയിരിക്കെ ഓടപ്പുല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് രണ്ട് ഉടലുകൾ നൂൽബന്ധമില്ലാതെ ഉയർന്നു വന്നു. അതിൽ ഒരുടൽ കടത്തുകാരൻ പാപ്പൂട്ടിയുടേതായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് അയാൾക്ക് ഏത് ഇരുട്ടിലും കാണാപാഠമായ നാരായണിയുടേതും.

തെങ്ങുകയറ്റം എന്ന തന്റെ കുലത്തൊഴിൽ രാവുണ്ണിപ്പരവൻ എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി ഉപേക്ഷിക്കുകയും നാരായണിയുടെ ഉടൽ അയാൾക്ക് മനംപിരട്ടലുണ്ടാക്കുന്ന ഒന്നായി മാറുകയും ചെയ്തത് അന്നു മുതൽക്കാണ്.

തെങ്ങുകയറ്റം ഉപേക്ഷിച്ചതും തന്നോട് അയിത്തം കാണിക്കുന്നതും എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് നാരായണി ഒരിക്കൽ പോലും രാവുണ്ണിപ്പരവനോട് ചോദിക്കുകയുണ്ടായില്ല. നാരായണിക്ക് അത് ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

രാവുണ്ണിപ്പരവൻ നാരായണിയോടും ഒന്നും ചോദിക്കുകയുണ്ടായില്ല. തെങ്ങിൻ മുകളിലിരുന്ന് മറ്റൊരാളുടെ അറിവോ സമ്മതമോ ഇല്ലാതെ കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ അയാൾ തന്നെ വിശ്വസിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ പോലെയാണെന്ന് രാവുണ്ണിപ്പരവൻ വിശ്വസിച്ചു; അത് സ്വന്തം ഭാര്യയാണെങ്കിൽ കൂടി.

ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിൽ പൊടുന്നനെ അപരിചിതരായിത്തീരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു മനുഷ്യരായി അവർ മാറി.

ആറ്

െളുത്ത പക്ഷമായിരുന്നു; മഴക്കോളും.

രാത്രിയുടെ ആകാശം ആറിത്തണുത്ത കഞ്ഞി വെള്ളം പോലെ പാട കെട്ടിക്കിടന്നു.

രാവുണ്ണിപ്പരവൻ ഇപ്പോൾ ഒരു വെളിമ്പറമ്പിൽ എത്തിപ്പെട്ടിരുന്നു. ‘വീര ഘടോൽക്കചൻ ‘ ബാലെയുടെ ഡ്രസ് റിഹേഴ്സൽ അരങ്ങേറുന്ന അയ്യപ്പൻ പിള്ളയുടെ തയ്യൽക്കടയ്ക്കു പിന്നിലെ വേദി അയാൾ വളരെ പിന്നിൽ എവിടെയോ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു.

അവിടവിടെയായി ഒറ്റപ്പെട്ടു നിന്ന തെങ്ങുകൾ ആകാശത്തിന്റെ മൗനത്തിലേക്ക് ചെവി കൂർപ്പിച്ച് നിന്നു.

നടന്നു ക്ഷീണിച്ച അയാൾ ഒരു തെങ്ങിന്റെ ചുവട്ടിൽ കുന്തിച്ചിരുന്നു.
പരാജിതനും നിസ്സഹായനുമായ ഒരുവൻ അവസാനമായി എന്തോ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു പോലെ അയാളുടെ നോട്ടം മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.

പൊടുന്നനെ അയാൾക്കു മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിന്ന കൊന്നത്തെങ്ങ് താഴേയ്ക്കു കുനിഞ്ഞു വരികയും ഒരു തുമ്പിക്കൈയിലെന്നതു പോലെ അയാളെ കോരിയെടുത്തു കൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു പോവുകയും ചെയ്തു.

Comments
Print Friendly, PDF & Email