Leaning against the wall
Jawaharlal sat, gazing
at the lifeless body before him.
Manu had set right the displaced glasses,
to a perfection,
that face hadn’t in life.
Outside, slogans soared, mostly that
‘Gandhi is immortal’.
For the dead Gandhi
treatment through language.
That dead body seemed
like a morsel of bread, left over
by a sated someone.
Who could be that sated someone?
Himself?
Jinnah?
Mountbatten?
Patel?
Radcliffe?
Or the newly-born two nations?
As Jawaharlal watched,
seconds turned into ants.
They were struggling
to drag away the slice of bread.
What remained in that piece?
Sweetness of nonviolence?
Sweaty yarns woven on charkha?
D N A of love?
That piece of bread had soaked up
rivers of blood streamed in
Noakhali and Bihar.
May be into its saltiness
are the ants now doing
their research on flavors.
Or into that anguished bravery
that alone stopped Delhi drowning
in an ocean of gore?
Relieved after learning
that the assassin is Hindu,
Mountbatten,
used only to silken chairs,
was sitting on floor, his back
against the opposite wall.
And Patel stood dazed,
unable to believe that
the person who spoke to him
minutes earlier, then left,
has now come back as a corpse.
Announcers were preparing mikes.
A constable at the police station
was recording the killer’s statement.
Assigning a word-problem to solve
the teacher has gone.
Now he himself has to find the answer…
The book written by Earth
in seventy-eight years,
he now has to release.
Jawaharlal picked up the mike.
‘I’m going to weep’,
he thought.
The mike, then, on its own
began to speak.
“The light has gone out….”
Translated by: Manoharan V P
മൂല കവിത: 1948 ജനുവരി 30
പി എൻ ഗോപീകൃഷ്ണൻ
ആ ശവശരീരം നോക്കി ജവഹർലാൽ
ചുമരും ചാരിയിരുന്നു.
തെറ്റിയിരിക്കുന്ന കണ്ണട
മനു നേരെയാക്കി വെച്ചു;
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ സാധിക്കാത്ത
പരിപൂർണ്ണതയിൽ .
പുറത്ത് മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.
മിക്കവാറും
ഗാന്ധി അമരനായിരിക്കുന്നു എന്നാകും.
മരിച്ച ഗാന്ധിയ്ക്ക്
ഭാഷയുടെ ചികിത്സ.
വയറു നിറഞ്ഞ ഒരാൾ
ബാക്കി വെച്ച അപ്പക്കഷണം പോലെ
ആ മൃതശരീരം കാണപ്പെട്ടു.
ആരായിരിക്കും വയറുനിറഞ്ഞ അയാൾ?
താൻ?
ജിന്ന?
മൗണ്ട് ബാറ്റൺ ?
പട്ടേൽ?
റാഡ്ക്ലിഫ്?
അപ്പോഴുണ്ടായ രണ്ട് പുതിയ രാജ്യങ്ങൾ?
നിമിഷങ്ങൾ
ഉറുമ്പുകളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
ജവഹർലാൽ കണ്ടു.
അവ ആ അപ്പക്കഷണത്തെ
വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ പാടുപെടുന്നു.
അതിലെന്താണ്
അവശേഷിക്കുന്നത്?
അഹിംസയുടെ മധുരം?
ചർക്ക നെയ്ത നാരുകൾ?
സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഡി എൻ എ?
നവഖാലിയിലും
ബീഹാറിലും
ഒഴുകിയ ചോരപ്പുഴകളെ
ആ അപ്പക്കഷണം
വലിച്ചെടുത്തിരുന്നു.
അതിൻ്റെ ഉപ്പിലാകണം
ഉറുമ്പുകളുടെ രുചിഗവേഷണം.
അതോ
ദില്ലിയിൽ ഒഴുകാനിരുന്ന
ചോരക്കടലിനെ
ഒറ്റയ്ക്ക് തടഞ്ഞ
കയ്പൻ വീര്യത്തിലോ?
കൊലയാളി ഹിന്ദുവെന്നറിഞ്ഞ
ആശ്വാസത്തിൽ,
കസേരയിൽ മാത്രം ഇരുന്ന് ശീലിച്ച മൗണ്ട് ബാറ്റൻ
അപ്പുറത്തെ ചുമര് ചാരി ഇരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
പത്തു മിനിറ്റ് മുമ്പ്
സംസാരിച്ചിറങ്ങിപ്പോയ ആൾ
മൃതശരീരത്തിൽ അടക്കം ചെയ്ത്
തിരികെ വന്നത്
വിശ്വസിക്കാനാകാതെ പട്ടേലും.
ആകാശവാണിക്കാർ മൈക്ക് ശരിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ
കൊലയാളിയുടെ പ്രസ്താവന
കോൺസ്റ്റബിൾ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഒരു വഴിക്കണക്ക് ഇട്ടുതന്ന്
അദ്ധ്യാപകൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇനി ഉത്തരം
താൻ തന്നെ കണ്ടെത്തണം .
എഴുപത്തെട്ട് വർഷം കൊണ്ട്
ഭൂമി എഴുതിയ ഈ പുസ്തകം
താൻ തന്നെ പ്രകാശനം ചെയ്യണം.
ജവഹർലാൽ മൈക്ക്
കൈയ്യിലെടുത്തു.
താൻ പൊട്ടിക്കരയാൻ പോകുന്നു.
അയാൾ വിചാരിച്ചു.
മൈക്ക്
അപ്പോൾ സ്വയം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ആ വെളിച്ചം അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു..”
കവര്: വില്സണ് ശാരദ ആനന്ദ്
