കവിത

ഞാൻ



  ഴകി തകർന്നൊരീ വീടിന്റെ മൂലയിൽ ചവിട്ടി ചുരുട്ടിയ നഷ്ടകാലം..... പലകുറി വന്നെന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നു ചാപിള്ളയാകാത്ത സ്വപ്ന ബോധം നരയായ് തുടങ്ങുന്ന വാർദ്ധക്യ വിരസത.... ചങ്ങാതിയായവൾ വർണ്ണമാക്കി ചിത്രം വരയ്ക്കും വിരൽ വഴക്കത്തോടെ ചിന്തകൾ മാരിവിൽ രൂപമാക്കി . അലസത വല്മീക കൂനകളൊന്നായി യന്ത്രക്കരം പോൽ പൊടിച്ചെറിഞ്ഞു ഓടി വലഞ്ഞു ഞാൻ എത്തി...... അന്ധകാരത്തിൻ കൊടുമുടിയിൽ മുന്നിൽ പി ഇരുന്ന ശൂന്യത കണ്ടു ഞാൻ.... സ്വയം കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ച്...... കാഴ്ച നശിപ്പിച്ച്....... തപ്പി തടഞ്ഞു ഞാൻ കൂരിരുട്ടിൽ . അന്ധകാരത്തിൽ വെളിച്ചം തിരഞ്ഞൊരെൻ കയ്യിൽ തടഞ്ഞതെൻ പൊൻ തൂലിക . തലങ്ങും വിലങ്ങും ഭ്രാന്താൽ വരച്ചു ഞാൻ ചുറ്റും ജ്വലിച്ചൊരാ അഗ്നിഗോളം..... വെള്ളി വെളിച്ചത്തിൻ ചാട്ടവാറടിയേറ്റ് നാണംകെട്ടോടും ഇരുൾ രൂപങ്ങൾ.... വേഗത്തിലോടിയ ലോകത്തെ ഞാനെന്റെ ലാടങ്ങൾ കൊണ്ട് എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി . തെന്നിക്കളിച്ചൊരാ ഭൂലോകമത്രയും ഇന്നെന്റെ കൈകളിൽ രേഖയായി... യൗവന ചിന്തതൻ തീക്ഷ്ണതയില്ലങ്കിൽ യാത്രയിലെല്ലാം ഇരുൾ കനക്കും എന്നും..... ഇരുൾ കനക്കും .
Print Friendly, PDF & Email