നാരീശക്തിയും നിഗൂഢ തന്ത്രങ്ങളും – വനിതാ ബില്ലിലെ രാഷ്ട്രീയ കപടതകൾ

ഭാരതീയ ജനാധിപത്യം നിർണ്ണായകമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. സ്ത്രീശാക്തീകരണമെന്ന ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ‘നാരീശക്തി വന്ദൻ അധിനിയമം’ അഥവാ വനിതാ സംവരണ ബിൽ, പാർലമെന്റിലും നിയമസഭകളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് 33 ശതമാനം സീറ്റുകൾ ഉറപ്പുനൽകുന്ന ചരിത്രപരമായ നിയമമാണ്. എന്നാൽ, ഈ നിയമനിർമ്മാണത്തിന് പിന്നിലെ തിടുക്കവും, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയരുന്ന മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയ ചർച്ചകളും ഗൗരവകരമായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം – രാജീവ് ഗാന്ധി മുതൽ യു.പി.എ വരെ

വനിതാ സംവരണം എന്നത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയ ആശയമല്ല. 1990-കളിൽ രാജീവ് ഗാന്ധി കൊണ്ടുവന്ന 73, 74 ഭരണഘടനാ ഭേദഗതികളിലൂടെ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സംവരണം ഉറപ്പാക്കിയതാണ് ഇതിന്റെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പ്. പഞ്ചായത്തീരാജ് സംവിധാനത്തിലൂടെ താഴെത്തട്ടിൽ സംഭവിച്ച ഈ വിപ്ലവം പിന്നീട് പാർലമെന്റിലേക്ക് കൂടി വ്യാപിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു. യു.പി.എ ഭരണകാലത്ത് സോണിയ ഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇതിനായി ശക്തമായ നീക്കങ്ങൾ നടത്തി. 2010-ൽ രാജ്യസഭയിൽ ഈ ബിൽ പാസ്സായെങ്കിലും, സഖ്യകക്ഷികളുടെ എതിർപ്പും രാഷ്ട്രീയമായ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളും കാരണം ലോകസഭയിൽ അത് നിയമമാക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. ഇന്ന് ബി.ജെ.പി സർക്കാർ ഈ ബിൽ പാസ്സാക്കിയെടുക്കുമ്പോൾ, അത് പതിറ്റാണ്ടുകളായി കോൺഗ്രസും മറ്റ് ജനാധിപത്യ പാർട്ടികളും നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങളുടെ തുടർച്ച മാത്രമാണ്.

തിടുക്കവും സുതാര്യതക്കുറവും – പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആശങ്കകൾ

പശ്ചിമബംഗാൾ, തമിഴ്‌നാട് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടക്കാനിരിക്കെ, കേന്ദ്രസർക്കാർ ഇത്രയധികം തിടുക്കം കാണിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്നത് പ്രസക്തമായ ചോദ്യമാണ്. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികളുമായോ മറ്റ് ഘടകകക്ഷികളുമായോ യാതൊരുവിധ മുൻകൂർ ചർച്ചകളും നടത്താതെയാണ് സർക്കാർ ഈ സുപ്രധാന നീക്കം നടത്തുന്നത്. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ കരുത്തിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ശൈലിയിലുള്ള ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് നിരക്കാത്തതാണ്.

ബില്ലിനെ എല്ലാവരും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് എപ്പോൾ നടപ്പിലാകും എന്ന കാര്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും വ്യക്തതയില്ല. സെൻസസും മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയവും കഴിഞ്ഞാലേ ഇത് പ്രായോഗികമാകൂ എന്ന നിബന്ധന ബില്ലിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയത് സംവരണത്തെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാനാണോ എന്ന് പ്രതിപക്ഷം സംശയിക്കുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന പ്രത്യേക പാർലമെന്റ് സമ്മേളനത്തിൽ സെൻസസിനായി കാത്തുനിൽക്കാതെ 2029-ൽ തന്നെ ഇത് നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഭേദഗതികൾ വരുത്തുമോ എന്നാണ് രാജ്യം ഉറ്റുനോക്കുന്നത്.

മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയവും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ആശങ്കയും: അക്കങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയം
വനിതാ സംവരണ ബിൽ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനായി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയം ഇന്ത്യൻ ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തിൽ വലിയൊരു പ്രഹേളികയായി മാറുകയാണ്. ഇപ്പോൾ നിലവിലുള്ള 543 സീറ്റുകളിൽ നിന്ന് 850 സീറ്റുകളിലേക്ക് ലോക്സഭയിലെ അംഗസംഖ്യ ഉയരുമെന്നാണ് സർക്കാർ എം.പിമാർക്ക് നൽകിയ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പുതിയ പാർലമെന്റ് മന്ദിരത്തിലെ ഇരിപ്പിട സൗകര്യങ്ങളും ഈ കണക്കിനെ ശരിവെക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, കേന്ദ്രഭരണ പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രാതിനിധ്യം 13-ൽ നിന്ന് 35-ലേക്ക് ഉയർത്താനുള്ള നീക്കവും വരാനിരിക്കുന്ന മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വലിയ ആശങ്കകൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്.

ജനസംഖ്യാ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിഭജനം

നിലവിലെ മാനദണ്ഡമനുസരിച്ച് 2026-ന് ശേഷമുള്ള സെൻസസ് പ്രകാരം സീറ്റുകൾ വിഭജിച്ചാൽ വടക്കേ ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കായിരിക്കും ഇതിന്റെ പൂർണ്ണ ഗുണഫലം ലഭിക്കുക. ഉദാഹരണത്തിന്, ഉത്തർപ്രദേശിലെ ലോക്സഭാ സീറ്റുകൾ നിലവിലെ 80-ൽ നിന്ന് 143 വരെയായും, ബീഹാറിലേത് 40-ൽ നിന്ന് 79 വരെയായും വർദ്ധിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം മാതൃകാപരമായി നടപ്പിലാക്കിയ കേരളം (20 സീറ്റുകൾ), തമിഴ്‌നാട് (39 സീറ്റുകൾ) തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണത്തിൽ കാര്യമായ വർദ്ധനവ് ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ദേശീയ ശതമാനക്കണക്കിൽ ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം കുത്തനെ കുറയുകയും ചെയ്യും.

ആനുപാതികമായ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിഭജനം

സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ വികസന നേട്ടങ്ങളെയും ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തെയും ശിക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിൽ, നിലവിലെ സീറ്റുകളുടെ ആനുപാതികമായ വർദ്ധനവ് നടപ്പിലാക്കണമെന്നതാണ് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ആവശ്യം. ഈ രീതി അവലംബിച്ചാൽ എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും തുല്യമായ രീതിയിൽ സീറ്റുകൾ വർദ്ധിക്കുകയും പാർലമെന്റിലെ പ്രാദേശിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ കേന്ദ്രസർക്കാർ ഇക്കാര്യത്തിൽ കൃത്യമായ ഉറപ്പുകൾ നൽകാൻ തയ്യാറായിട്ടില്ല എന്നത് ആശങ്ക വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഭാവിയിലെ നിയമനിർമ്മാണവും പാർലമെന്റും

ജനസംഖ്യാ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം സീറ്റുകൾ വർദ്ധിച്ചാൽ, ഭാവിയിൽ പാർലമെന്റിൽ വടക്കേ ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ‘വീറ്റോ’ അധികാരം ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടാകും. ഏതെങ്കിലും ഒരു വടക്കൻ സംസ്ഥാനത്തെ മാത്രം തൃപ്തിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കേന്ദ്രത്തിൽ ഭരണം പിടിക്കാനും ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങളെ പാടെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നിയമങ്ങൾ പാസാക്കാനും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് സാധിക്കും. ഇത് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക വിഹിതം കുറയുന്നതിലേക്കും രാഷ്ട്രീയമായ ഒറ്റപ്പെടലിലേക്കും നയിക്കും.

സംവരണത്തിലെ വിവേചനം – രാജ്യസഭയും കൗൺസിലുകളും

വനിതാ സംവരണ ബില്ലിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന പോരായ്മയായി പ്രതിപക്ഷം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് അതിന്റെ പരിമിതികളാണ്. ലോക്സഭയിലും സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലും 33% സംവരണം ഉറപ്പാക്കുമ്പോഴും, പാർലമെന്റിന്റെ ഉപരിസഭയായ രാജ്യസഭയിലും സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലുകളിലും വനിതകൾക്ക് യാതൊരുവിധ സംവരണവും ഈ നിയമം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നില്ല. നിയമനിർമ്മാണത്തിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിക്കുന്ന രാജ്യസഭയെ സംവരണ പരിധിയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയത് സ്ത്രീകളുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യം പൂർണ്ണമാക്കുന്നതിന് തടസ്സമാകും. ഭരണഘടനാ വിദഗ്ധരും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും ഉന്നയിക്കുന്ന ഈ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാൻ സർക്കാർ തയ്യാറായിട്ടില്ല. അധികാരത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാതെ നടത്തുന്ന ഈ നിയമനിർമ്മാണം കേവലം ഒരു ‘ടോക്കൺ’ നടപടിയായി മാറുമോ എന്ന ആശങ്കയാണ് പ്രതിപക്ഷം പങ്കുവെക്കുന്നത്.

ഫാസിസ്റ്റ് ശൈലിയും ജനാധിപത്യ വെല്ലുവിളികളും

പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികളുമായോ മറ്റ് സഖ്യകക്ഷികളുമായോ യാതൊരുവിധ കൂടിയാലോചനകളും നടത്താതെ, പാർലമെന്റിലെ ഭൂരിപക്ഷം ഉപയോഗിച്ച് ഫാസിസ്റ്റ് ശൈലിയിൽ ഇത്തരം നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനാണ് മോദി സർക്കാർ ശ്രമിക്കുന്നത്. സംവരണം എപ്പോൾ നടപ്പിലാകും, സീറ്റുകൾ എങ്ങനെ വിഭജിക്കും എന്നതിലൊന്നും വ്യക്തത വരുത്താതെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ സ്ത്രീ വോട്ടർമാരെയും വടക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളെയും പ്രീണിപ്പിക്കാനുള്ള നീക്കമാണ് ഇതിന് പിന്നിലെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഈ അവ്യക്തതകൾ നീക്കാതെയും രാജ്യസഭയുൾപ്പെടെയുള്ള സഭകളിൽ സംവരണം ഏർപ്പെടുത്താതെയും മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തെ തകർക്കാനുള്ള ഏത് നീക്കത്തെയും ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികൾ ഒറ്റക്കെട്ടായി ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വനിതാ സംവരണം കേവലം ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനമോ രാഷ്ട്രീയ ഗിമ്മിക്കോ ആയി മാറരുത്. അത് സ്ത്രീകൾക്ക് അർഹമായ രാഷ്ട്രീയ നീതി ലഭ്യമാക്കാനുള്ള ഉപാധിയാവണം. സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ ശാസ്ത്രീയമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സെൻസസും മണ്ഡല പുനർനിർണ്ണയവും കൃത്യമായ ചർച്ചകളിലൂടെയും സുതാര്യമായും നടപ്പിലാക്കണം. കേന്ദ്രസർക്കാർ ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി, പ്രതിപക്ഷത്തെ കൂടി വിശ്വാസത്തിലെടുത്തുകൊണ്ട് ഈ ചരിത്രപരമായ നിയമം നടപ്പിലാക്കാൻ തയ്യാറാവണം. ജനാധിപത്യം എന്നത് ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ അടിച്ചേൽപ്പിക്കലല്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും രാഷ്ട്രീയമാകണം.