കുഞ്ഞിക്കഥ

ഞാൻ

നീ പരാതി പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
നിന്നെ പകർത്താനുള്ള ചായക്കൂട്ടുകൾക്ക് നിറം പോരെന്ന്
തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഞാനെൻ്റെ ഹൃദയരക്തത്തിലേയ്ക്ക്
വിരൽ നീട്ടിയത്.

നീ

സ്വതന്ത്രമാക്കപ്പെട്ട നിറങ്ങൾ അനന്തവിഹായസ്സിൽ
പൂക്കുമെന്ന് നിന്നോടാരാണ് പറഞ്ഞത്?!
കാൻവാസ് നഷ്ടപ്പെട്ട നിറങ്ങൾക്ക് പിന്നെയൊരിക്കലുമൊരു
ചിത്രമാകാനാകില്ല.

നമ്മൾ

നീയില്ലാത്തയാകാശം വർണ്ണങ്ങളൊഴിഞ്ഞ ചിത്രമാണ്.

തന്നിലേക്ക് ഒഴുകിയ പുഴയിൽ പ്രണയം തിരഞ്ഞ തിരമാലയ്ക്ക് കിട്ടിയതു കുറെ മണൽത്തരികളാണ്.

തന്നെ പുറന്തള്ളിയ മലനിരകളുടെ ഓർമ്മകൾ നദി ശിരസ്സിലേറ്റിയതാണെന്നറിഞ്ഞ തിര വിഷാദിച്ചു. എന്നിട്ടും അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അവളിലേയ്ക്ക് വീശിയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

കാൽപാദങ്ങളിൽ തട്ടി തിരിച്ചു പോകുന്ന തിരയോട് കഥാകൃത്ത് ചോദിച്ചു – ” എന്തിനാണ് നീ വീണ്ടും അവളെ തേടി പോകുന്നത് ?!”

“മണലിന്‍റെ ഭാരം പേറി അവൾ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മറയാതിരിക്കാൻ…..” ഒട്ടുമാലോചിക്കാതെ തിരമാല മറുപടി പറഞ്ഞു.

കാൽപ്പാദങ്ങളിലെ മണൽത്തരികൾ ഉതിർത്തു കളഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും അയാൾ ചോദിച്ചു – ” നിൻ്റെ കഥയ്ക്ക് ഞാനെന്തു പേരിടണം?!”

“തിരയും തീരവും”

“അതിൽ അവളില്ലല്ലോ !!”

എൻ്റെ കഥയിൽ ഒരിക്കലും അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ…..” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് തിരമാല വീണ്ടും പുഴയെ തേടി പോയി.

_{കവര്‍: സുധീര്‍ എം എ}

അബ്ദുള്ള പാലസ്തീനിയൻ ആണ്. വെളുത്തു,മെലിഞ്ഞു, കവിളെല്ലുകൾ ഉന്തിയ, എപ്പോഴും ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്ന യുവാവ്. ഓഫീസ് ടൈം കഴിഞ്ഞാലും ഇരുന്നു ജോലിചെയ്യുന്നത് കാണാം. സഹപ്രവർത്തകരിൽ ആരെങ്കിലും ചെറുതായി പോലും അയാളോട് അനീതി കാട്ടിയെന്ന് തോന്നിയാൽ അയാളുടെ ഒച്ചയുയരും. അതിനാൽ ഓഫീസിൽ അയാൾക്ക് ആത്മാർത്ഥസൗഹൃദങ്ങൾ ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയാം.

യുദ്ധം തുടങ്ങി രണ്ടാമത്തെ ആഴ്ച്ച ഓഫീസിലെത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം ആകെ ചുമന്നിരുന്നു. നേരെ മാനേജറുടെ കാബിനിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയ അയാൾ നിസംഗനായി അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു “ഇന്നലത്തെ ബോംബാക്രമണത്തിൽ എന്റെ അമ്മാവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു”.
മാനേജറുടെ ചുണ്ടുകൾ ദുഖത്താൽ വിതുമ്പി. അയാൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അബ്ദുള്ളയോട് പറഞ്ഞു “ഹോ എന്തൊരു ദുഃഖവാർത്തയാണിത്. അബ്ദുള്ള നീയെന്തിനു ഓഫീസിലേക്ക് വന്നു!. ഒന്ന് ഫോൺ ചെയ്യാമായിരുന്നില്ലേ. നീ ഇന്ന് അവധിയെടുത്തോളൂ. വീട്ടിലേക്കു പോകൂ” മാനേജർ അയാളെ നിർബന്ധിച്ചു യാത്രയാക്കി. ഓഫീസിലെ മുഴുവൻപേരും എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് അബ്ദുള്ളയോട് ആദരവ് കാട്ടി.

ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അബ്ദുള്ള വീണ്ടും രാവിലെ വന്നു മാനേജറുടെ കാബിനിലേയ്ക്ക് കയറി പോയി ” എന്റെ അനന്തരവൻ ബോംബിങ്ങിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു”.
‘ഓ,അബ്ദുള്ള നിനക്കിതെങ്ങിനെ സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നു. നീയിന്നു ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ, വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പൊയ്ക്കോളൂ’ മാനേജർ കരുണാർദ്രനായി. ‘വേണ്ട , എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോയി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല, ഞാനിവിടിരുന്നോളാം’ അയാൾ തന്റെ ഡെസ്കിൽ പോയിരുന്നു ജോലിയിൽ മുഴുകി. ഇടയ്ക്ക് സഹപ്രവർത്തകർ ചെന്നു അയാളുടെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അടുത്തദിവസം അയാൾ മാനേജറുടെ കാബിനിലേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയത് തന്റെ സഹോദരിയും ഭർത്താവും ബോംബിങ്ങിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നു അറിയിക്കാനാണ്.
“ഈ നശിച്ച യുദ്ധം. നമുക്കെന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഇന്ന് ഓഡിറ്റർ വരുന്ന ദിവസമാണ്. പിടിപ്പത് പണിയുണ്ട്. മാനേജർ സ്നേഹപൂർവ്വം അബ്ദുള്ളയെ നോക്കി. അബ്ദുള്ള ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തിറങ്ങി, ഡെസ്കിൽ പോയിരുന്നു, ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഓഡിറ്റിങ്ങിന്റെ തിരക്കിൽ സഹപ്രവർത്തകർ അബ്ദുള്ളയോട് ഒന്ന് മിണ്ടാൻ മറന്നു.

“ഇന്നലെയെന്റെ അനിയൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അബ്ദുള്ള മറ്റൊരു ദിവസം മാനേജറോട് പറഞ്ഞു. “ഓ ഐ ആം സോറി. ഇന്നലെ നീ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന വർക്ക് കഴിഞ്ഞോ ? ആ ഫയൽ എനിക്ക് ഉടൻ വേണം” മാനേജർ ശരിക്കും തിരക്കിലായിരുന്നു.

അബ്ദുള്ള മാനേജറുടെ കാബിനിലേയ്ക്ക് കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത് വീണ്ടും തുടർന്നു. പഴയതു പോലെ വൈകിയിരുന്നും ജോലിചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. അബ്ദുള്ള മാനേജറുടെ കാബിനിലേയ്ക്ക് കയറാതായി. നേരെ ഡെസ്കിൽ പോയിരുന്നു ജോലി തുടങ്ങും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ.

സഹപ്രവർത്തകർ പഴയതുപോലെ പരസ്പരം അടക്കം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
“ഈ അബ്ദുള്ള എന്താണിങ്ങനെ… ഇത്ര പരുക്കനാകാമോ, അല്പം സ്നേഹത്തോടെ നമ്മോടൊക്കെ ഇടപെട്ടു കൂടെ….”

_{കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർ}

അതൊരു ക്വാറൻ്റെയിൻ കാലമായിരുന്നു. മാസ്കിനാൽ മുഖം മറച്ച് വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരിൽ നിന്നയാൾ ഒളിച്ചു നിന്നു .

പിന്നെ, ദുരന്തകാലം വിജനമാക്കിയ തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

അയാൾക്ക് പോലും തിട്ടമില്ലാത്തത്ര വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ഏകാന്തവാസം മുറിഞ്ഞതങ്ങനെയാണ്. പരിഹാസങ്ങളുടെയും അടക്കം പറച്ചിലുകളുടെയും കാരമുള്ളുകളൊഴിഞ്ഞ ഗ്രാമവീഥികൾ അയാളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഓർമ്മയുറച്ചതിൽ പിന്നെ കണ്ണാടി നോക്കാത്തവനപ്പോൾ സ്വന്തം മുഖം കാണണമെന്ന ആശയുദിച്ചു. മുഖാവരണം നീക്കി പാതയോരത്തെ ജലാശയത്തിൽ നോക്കവെ, മറ്റുള്ളവരുടേതു പോലെയല്ലാത്ത തന്റെ മുഖവും എത്ര സുന്ദരമെന്ന് തോന്നി. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നാളുകൾ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ മനുഷ്യമുഖങ്ങൾ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ട നിമിഷത്തിൽ ജലത്തിൽ നിന്നൂളിയിട്ടുയർന്ന പരൽമീനുകൾ അവന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടി.

_{കവർ: വിൽസൺ ശാരദ ആനന്ദ്}

പഠിച്ച സ്ക്കൂളിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആർദ്രമായ മനസ്സോടെ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. എന്തെന്ത് ഓർമ്മകളാണ്….

ഇന്നീക്കാണുന്ന ഞാൻ ഈ മഹാവിദ്യാലയത്തിന്റെ പ്രൊഡക്ടാണെന്ന ക്യാപ്ഷനോടെ ഇൻസ്റ്റായിൽ ഒരു ഷോർട്ട് ഇട്ടാലോ !!!

ഇവിടുത്തെ കാറ്റാണ് കാറ്റ്… എന്നൊക്കെ നൊസ്റ്റൾജിക്കായിക്കൊണ്ട്, ഗേറ്റ് കടന്നതും ചൂരലിന്റെ ഹുങ്കാരം കാതിൽ മുഴങ്ങി. ഓർമ്മകളുടെ സെമിത്തേരിയാകുന്ന മനസ്സിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ശാസ്ത്രനാമങ്ങളും പരിഹരിക്കാനാവാത്ത കണക്കുകളും മനസ്സിലാക്കാനാകാത്ത സമവാക്യങ്ങളും വീണ്ടുമെന്നെ വേട്ടയാടാനെത്തി. പേടിയോടെ പിന്തിരിഞ്ഞോടിയപ്പോൾ ചെരുപ്പുകൾ ഊരിത്തെറിച്ചതറിഞ്ഞില്ല. മതിലിന്നപ്പുറത്തെ പരുക്കൻ വഴിയിലെ നോവേറ്റ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഞാൻ ഊരിയിട്ടു പോന്ന ചെരുപ്പ് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയെ ധരിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകനെ കണ്ടു. പിന്നെയാ വിദ്യാർത്ഥിയും അദ്ധ്യാപകനും ഞാനും വേച്ചുവേച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

_{കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർ}