കെ. യൂ. ജോണി

നേർക്കുനേർ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പ്രതിദ്വന്ദ്വിയുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പിടി കൂടാറുള്ള മന: ക്ഷോഭം അണക്കെട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മജോറി അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.പിന്നിലെ പാറമടകളും അവയ്ക്കിടയിലെ പൂന്തോട്ടങ്ങളും ഒരു ശേഷക്രിയയുടെ ശോകച്ഛായ പരത്തി. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു , മര്യാദ ലംഘിക്കാതെ ജലാശയം പറഞ്ഞു. നീലപ്പടുതകൾ ഇളക്കി ജലാശയം പതുക്കെ ചിരിച്ചു. എല്ലാം വാരി വിഴുങ്ങി വയറുവീർത്ത ജലസംഭരണിക്ക് തുരിശു ലായനിയുടെ നിറമായിരുന്നു….
സമുദ്രനിരപ്പിനു മീതെ 2500 അടി ഉയരത്തിൽ വൃഷ്ടി പ്രദേശങ്ങളിൽ അത് വാൽ വളച്ചുവെച്ച് കിടക്കുകയാണ്.

ബാണാസുര സാഗർ അണക്കെട്ടിൽ വെച്ച് നമ്മുടെ യാത്രക്കാർ ബോട്ടുടമയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഇന്നുവരെ ഒരാളും ആവശ്യപ്പെടാത്ത ഒരു കാര്യമായിരുന്നു : ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്വർണ്ണത്താക്കോൽ ഈ ജലാശയത്തിൽ എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് .അതൊന്ന് കണ്ടു പിടിക്കണം .ആധാരം എൻ്റെ കൈവശമുണ്ട്. ഡി കല്ലുകൾ കാണിച്ചു തരാം. ഞങ്ങൾ താമസിച്ച വീടായിരുന്നു അത് .
പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല ,
മണം പിടിച്ച പോലീസ് നായയെപ്പോലെ സ്പീഡ് ബോട്ട് പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു….
രഞ്ജിനി പറഞ്ഞു : അല്പം പിന്നിലായി എന്തോ തിളങ്ങുന്നതു കണ്ടു. പഴയ ഒരു റോഡിൻ്റെ ഭാഗം പോലെ തോന്നി ….
ആ ഭാഗത്ത് ഒരു കുന്നിൻ ചെരുവിൽ കപ്പുച്ചിൻ സഭക്കാരുടെ ഒരു സിമിത്തേരിയുണ്ടായിരുന്നു. അക്വിസിഷനിൽപെട്ട് പള്ളിയും മണിമേടയും സെമിത്തേരിയുടെ മാർബിൾ ഫലകങ്ങളും ഒന്നടങ്കം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി….

മുമ്പോട്ടു പോകുന്തോറും മജോറിയുടെ മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടുകാലത്തെ സർവ്വീസ് സ്മരണകൾ ഷൂവിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയ കല്ലു പോലെ അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തി…ഒരു കർഷക കുടുംബത്തിൽ ജീവിച്ച് മതി വരാത്ത തന്നെ ചുടലപ്പിശാചുക്കൾ കൂവിയാർക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയുടെ എഞ്ചിൻ മുറിയിലേയ്ക്ക് തള്ളി കതകടച്ച കാലം ഇപ്പോഴും തൻ്റെ പിന്നിൽ വാളോങ്ങി നില്പുണ്ടെന്ന് അയാൾ ഭയപ്പെട്ടു !സുഖകരമായി ജീവിക്കുക എന്നത് എത്ര യുക്തിയുക്തമായ ആഗ്രഹമാണ് !ഈ ലോകത്തിൽ അങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ?

അവരുടെ കണ്ണുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിലെ ചെളിയും ചണ്ടിയും നീർക്കാക്കകളെപ്പോലെ ചികഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ഭൂതകാലം മുഴുവൻ അടിത്തട്ടിൽ ചില്ലിട്ടു സൂക്ഷിച്ച പോലെ തോന്നി. നക്ഷത്രവിളക്കുമായി
ക്രിസ്മസ്സ് സന്ധ്യ പതുക്കെ മുഖം കാണിച്ചു .ഓളങ്ങൾ ഇളകി നക്ഷത്രം തീക്കൊള്ളി പോലെ മിന്നിക്കളിച്ചു.
അവ വെള്ളത്തിൽ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞോടി. മജോറിയുടെ കൈ വെള്ളയിൽ നക്ഷത്രവിളക്കിൻ്റെ ഭാരം അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഒരു തിരുപ്പിറവിയുടെ മുഴുവൻ മനോഹാരിതയും ആ നിമിഷങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു !
എടാ പതുക്കെ വലി , അമ്മ പറഞ്ഞു.
എന്നാടാ പെണഞ്ഞേ, അപ്പൻ ചോദിച്ചു.
ഹാവു , മർഗരി പറഞ്ഞു ,വെളക്കു മറിയും , സൂക്ഷിച്ച് സൂക്ഷിച്ച് ……
റിസർവോയറിലെ ജലം സ്ഫടികം പോലെ തെളിഞ്ഞു. ട്രോപ്പിക്കൽ ഡിസൈനിലുള്ള ഒരോടിട്ട വീട് അസാധാരണമായ ഒരു മുഴക്കത്തോടെ ജലപാളികളുടെ മെഴുക്കു പുരണ്ട ജനാലച്ചില്ലുകളടക്കം കുമിളകളായി പൊന്തിവന്ന് ജലവിതാനത്തിൽ
കുത്തിമറിഞ്ഞു !
ഇതാ നോക്ക് ,ഇതാ നമ്മുടെ വീട് , മജോറി ചാടിയെണീറ്റ് ഭ്രാന്തമായി കൈകൾ ഉയർത്തി വീശി ക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ! അവർ വെള്ളത്തിൻ്റെ പട്ടുപടുതയിലൂടെ അണക്കെട്ടിൻ്റെ അഗാധ ഗർത്തങ്ങളിൽ വിശ്രാന്തി കൊള്ളുന്ന വീടിൻ്റെ ചുവന്ന മേൽ പ്പുരയിലേയ്ക്കായി ദൃഷ്ടികൾ ഫോക്കസ്സ് ചെയ്തു !
ഒന്നിനും ഒരു മാറ്റവുമില്ല !
എല്ലാം വ്യക്തമായി കാണാം…
ആ ഡിസംബർ സായാഹ്നത്തിലെ സ്വർണ്ണവെളിച്ചവും മുറ്റത്തെ മണി മരുത് പുഷ്പങ്ങളും ജോൺ ക്രീപ്പർ പടർന്ന ബോട്ടിൽ ബ്രഷ് മരങ്ങളും ചെകുത്താൻ പ്ലാവ് നിൽക്കുന്ന പുരയിടവും എല്ലാം മജോറിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…
അവനെ പേരു ചൊല്ലി വിളിച്ചു.
നീ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് മജോറിയല്ലെ , അവ ചോദിച്ചു !
മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ആരവം മുകൾപ്പരപ്പ് വരെ എത്തി !
അടുത്ത നിമിഷം അപ്പൻ തിണ്ണയിലൂടെ പിടിച്ച് പിടിച്ച് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി ,
മജോറിയുടെ നേരെ നടന്നുവന്നു !
അയാൾ നിമിഷങ്ങളോളം സ്തബ്ധനായി…
അപ്പാ , അപ്പന് സുഖമാണോ , അവൻ ഏങ്ങലടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
സ്റ്റക്കായ വെബ് ക്യാമിലെ ചിത്രം പോലെ അപ്പൻ്റെ മുഖം ഒരേ ഫ്രെയിമിൽ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നു !
അപ്പനെന്നെ കാണാമോ ?
അപ്പൻ്റെ മജാറിയാണ് ഞാൻ.
ഇതാ നോക്ക് ,ഞങ്ങൾ എല്ലാവരുമുണ്ട്…

പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ബോബ്ബിയുടെ വിളി മുഴങ്ങി : മമ്മി , പപ്പ ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത് ?
8500 കി.മീ. അകലെ മഞ്ഞു ചെയ്യുന്ന ഉത്തരാർദ്ധ ഗോളത്തിലെ ഒരു നഗരത്തിൽ ബോബ്ബി സെൽ ഫോൺ ചെവിയിലമർത്തി നിന്ന് ചോദിക്കുകയാണ്.
മമ്മി എന്താണവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് ?
ബോട്ടിൽ വേറെ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ?
എന്നോട് എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറയൂ ……

ആ ചോദ്യത്തിലെ വിഷാദം പങ്കിടാൻ ആരും ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.ബോട്ട് ഓപ്പറേറ്റർ എല്ലാ മുഖത്തേയ്ക്കും മാറി മാറി നോക്കുന്നു.അവർ കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുകയാണോ !
ബാണാസുര സാഗറിൽ ചൂളം കുത്തുന്ന മലങ്കാറ്റിൻ്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം കേട്ടു!
ആ റിസർവോയറിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുക്കുന്ന ശബ്ദവീചികളുടെ ദൃശ്യരൂപങ്ങൾ വിദൂരങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് ബോബ്ബി പലവട്ടം മനസ്സിൽ സങ്കല്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടു….
സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് താഴുകയാണ്. സായാഹ്നത്തിൻ്റെ വിഷാദം പോലെ ജലരാശി കരിനീലമായി മാറി.
എല്ലാ ആസ്തികളും കൃഷിഭൂമിയുടെ ഓർമ്മക്കാർഡുകളും ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുവാങ്ങിയ റിസർവോയർ സുദീർഘമായ മൗനത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ പൂട്ടി ……..

_{കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർ}

അന്ന് ക്രിസ്മസ് ആയിരുന്നു. ബീച്ചാശുപത്രിയുടെ രണ്ടാം നിലയിലെ പോസ്റ്റ് സർജറി വാർഡിൽ ഇരുപത് പേരാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ആ വാർഡിലെ രാപ്പകലുകളെ അളന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് അവിടെ കേട്ട നിലവിളികളുടേയും ആക്രന്ദനങ്ങളുടേയും ഏറ്റക്കുറച്ചിലിലൂടെ ആയിരുന്നു !
മൂത്രതടസ്സത്തിൻ്റെ നിരവധി സർജറികൾ കഴിഞ്ഞ് അടിവയർ തുന്നിക്കെട്ടി അപ്പൻ മയങ്ങി ക്കിടക്കുകയാണ്..
കൈകാലുകൾ കട്ടിലിനോട് ചേർത്ത് ബന്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓപ്പറേഷൻ വിജയിച്ചെങ്കിലും മൂത്രത്തിന് പകരം കട്ടച്ചോരയാണ് പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്! അനസ്തീഷ്യയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ വേദനകൾ ഒന്നൊഴിയാതെ തിരികെ വന്നു.
ആശുപത്രി എടുത്ത് മറിച്ച് വെയ്ക്കാനുള്ള കലിപ്പിൽ എന്നെപ്പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല !

ഒരു നൈലോൺ ട്യൂബിലൂടെ സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള ദ്രാവകം കട്ടിലിൻ്റെ അടിയിൽ വെച്ച കുപ്പിയിൽ വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓപ്പറേഷൻ്റെ ഒരു ദീർഘ പരമ്പരയ്ക്കു ശേഷവും മൂത്രതടസ്സം നാഭി നാള ബന്ധം പോലെ അവിടെത്തന്നെ ഒട്ടി നിന്നു. ഇനി ഡ്രില്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഡയലറ്റേഷനേ ബാക്കിയുള്ളു !
സർജറി മെയിൻ തീയേറ്ററിലും ഡയലറ്റേഷൻ വാർഡിൽ വെച്ചു സ്ക്രീൻ കൊണ്ട് മറച്ചുമാണ് ചെയ്യുക. കുപ്പിയിലേയ്ക്കുള്ള സ്വർണ്ണ ദ്രാവകത്തിൻ്റെ ഒഴുക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ കട്ടച്ചുവപ്പായി മാറി ..

കൂട്ടിരിപ്പുകാരനായ ഞാൻ ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന അലിവില്ലാത്ത കഠോരതയ്ക്ക് സാക്ഷിയാവാൻ എൻ്റെ പതിനഞ്ചാം വയസ്സിലെ ക്രിസ്മസ് ദിനത്തിൽ പ്രജ്ഞയറ്റ് നിൽക്കുകയാണ്. നേഴ്സ് നിശ്ശബ്ദയായി അവിടെ അരങ്ങേറാൻ പോകുന്ന പാതകത്തിൻ്റെ റിഹേഴ്സലിനായി സ്റ്റീൽ ഡ്രില്ലുകൾ കഴുകിത്തുടച്ച് വെയ്ക്കുന്നു …
മൂത്രനാളി മുതൽ ജനനേന്ദ്രിയത്തിൻ്റെ അഗ്രം വരെ തുരക്കാൻ കരുതി വെച്ച ആ ഡ്രില്ലുകളിലേയ്ക്ക് ഞാൻ നിസ്സഹായനായി നോക്കി ! ജനറൽ അനസ്തീഷ്യയോ ലോക്കൽ സെഡേഷനോ ഒന്നുമില്ലാതെ വെറും പച്ചയിറച്ചി തുരക്കുന്നതു കാണാൻ ശേഷിയില്ലാതെ എൻ്റെ കാഴ്ച മങ്ങി.
ഞാൻ ചെവികൾ കൊട്ടിയടച്ചു.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു നിമിഷത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഡ്രില്ലുമായി പ്രൊഫസ്സർ രോഗിയുടെ നീലക്കുപ്പായം ഒരു മജീഷ്യൻ്റെ വേഗതയോടെ എടുത്തു മാറ്റുന്നു !
ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം.
ദൈവമേ!
ഞാൻ കണ്ണടച്ച് വിദൂരസ്ഥമായ ചുരത്തിൻ്റെ മുകളിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ വീടിൻ്റെ ഓട്ടിൻ പുറത്ത് ഉണക്കാനിട്ട പച്ചയിഞ്ചിയുടെ വേവുമണം ശ്വാസകോശത്തിലേയ്ക്ക് ഭ്രാന്തമായി വലിച്ചു കേറ്റുന്നു..
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് വലിച്ചുകേറ്റുന്നു. നിലവിളി കേൾക്കാതിരിക്കാൻ വിരലുകൾ തള്ളിക്കേറ്റി ചെവിയുടെ ദ്വാരങ്ങൾ അടയ്ക്കുന്നു….
എനിക്കറിയാം ഇഞ്ചി വിറ്റുകിട്ടുന്ന പണം ഒരു വെള്ള ലക്കോട്ടിലാക്കി അമ്മ നാളെ മാത്തുച്ചേട്ടൻ്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തയയ്ക്കുമെന്നും ചേട്ടൻ സന്ധ്യയ്ക്കു മുമ്പെ അത് പ്രൊഫസറുടെ കയ്യിൽ എത്തിക്കുമെന്നും..
അത്ഭുതമെന്നേ പറയേണ്ടു, രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാ ബീഭത്സതയും നിയന്ത്രണ വിധേയമായി. ആദിപാപത്തോടുള്ള പ്രതിഷേധം പോലെയാവണം ജനനേന്ദ്രിയം തുരന്നു തുരന്ന് പ്രൊഫസ്സർ ആ വൃദ്ധനെ നിശ്ശബ്ദതയുടെ തുറുങ്കിൽ കൊണ്ടു പോയടച്ചു. വ്യർത്ഥമായ ഒരു വിനോദം പോലെ എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും സർജന്മാർ ജന്മപാപക്രിയകളിലൂടെ സത്യം തിരഞ്ഞു.

ദിവസങ്ങൾ ഇലഞ്ഞിപ്പുഴയുടെ തരള രാഗങ്ങൾ പോലെ നിശ്ശബ്ദം കടന്നുപോയി.
നിഷ്ഫലമായ നിരവധി യൂറോളജി പരീക്ഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ അപ്പൻ പ്രൊഫസറെ നോക്കി നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയുടെ അർത്ഥമറിയാതെ അദ്ദേഹം അല്പമൊന്ന് പരുങ്ങി.

കോഴേക്കാരൻ കുഞ്ഞു മത്തയല്ലേ,
അപ്പൻ ചോദിച്ചു, ചന്തേലോട്ടായിരിക്കും അല്ലിയോ?

പ്രൊഫസർക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി.
അദ്ദേഹം കെയിസ് ഷീറ്റെടുത്തു മറിച്ചു നോക്കി ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടറെ അരികിൽ വിളിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി കുറേ നേരം സംസാരിച്ചു . പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ ഇരമ്പിയടിച്ച തീക്ഷ്ണമായ ഒരു കാലപ്രവാഹം ഇതിനകം അപ്പനെ കടന്നു പിടിച്ചു !
കുഞ്ഞു മത്തേ, നമ്മടെ വെള്ളൂക്കാരൻ എന്തിയേ, അവനിപ്പം എവിടെ ?
പ്രൊഫസർ ദീർഘനേരം അപ്പനെ നോക്കി ഒരു കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ വിമ്മിഷ്ടപ്പെട്ട് നിന്നു.
എലഞ്ഞിപ്പൊഴേടെ അക്കരയല്ലാരുന്നോ അവരുടെ വീട്?
അതെ, പ്രൊഫസർ സമ്മതിച്ചു.
കുഞ്ഞു മത്ത ഇവിടെ ഇരുന്നേ, ചോദിക്കട്ടെ, അപ്പൻ ശോഷിച്ച കൈ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ബെഡ്ഡിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.
ആ കൈകളുടെ ദുർബ്ബലതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് കൊടിയ അസ്വാസ്ഥ്യം തോന്നി.

അവരവിടുന്ന് വിറ്റേച്ച് പോയോ?
ആലുവായിന്നാണോ വണ്ടി കേറീത് ?

ഒരു തീവണ്ടി ചൂളം വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് നേരെ വന്നു കേറി.
അതൊരു വേനൽക്കാലമായിരുന്നു. ഉച്ചത്തിളപ്പിൽ അടങ്ങിക്കിടന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പുഴയുടെ ഊരാളിക്കുഴിയിൽ മുങ്ങിത്തപ്പി അവർ കൂട്ടുകാർ നീർനായ്ക്കളെ പിടിക്കുകയായിരുന്നു. കൂടപ്പിറപ്പായ വെള്ളൂക്കാരൻ ഒരു കച്ചക്കുറി മുണ്ടാണ് ഉടുത്തിരുന്നത്. പാളത്തൊപ്പി വെച്ച് കോരുവലയും പിച്ചാത്തിയുമായി നിന്ന കുഞ്ഞുമത്ത നീറോ ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്തെ ഗ്ലാഡിയേറ്ററെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
നീണ്ട ഒരായമെടുത്ത് ഗോമേദകം മണക്കുന്ന കയത്തിൻ്റെ അടിത്തട്ടിലേയ്ക്ക് അപ്പൻ മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടു. വെട്ടിച്ചു മറയുന്ന ആരൽക്കുഞ്ഞുങ്ങളേയും നീർക്കോലികളേയും തഴഞ്ഞ് തഴഞ്ഞ് ഒരു നീർനായുടെ വാലറ്റം പിടിച്ച് കയത്തിൻ്റെ മുകൾപ്പരപ്പ് വരെ എത്തി.
ഈ സമയംകൊണ്ട് വെള്ളൂക്കാരൻ വാരിക്കുന്തം കൊണ്ട് ചപ്പും ചവറും കുത്തിയിളക്കി നീർനായ്ക്കളെ തുരത്തി വിട്ടു.

ദേണ്ടെ കുഞ്ഞാങ്ങളെ, ഒരെണ്ണം പൂക്ക് പൂക്കെന്ന് അങ്ങോട്ടോടി ! കരയ്ക്ക് കേറി നിന്ന ഏല്യാമ്മ വിളിച്ചു കൂവി.
കഴുവുമ്മെക്കേറാൻ, അതെന്ത്യേടി?
അവൾ അപ്പുറത്തെ ഓടക്കാടുകളിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. കുഞ്ഞിലോനൻ തീറുകയ്യോടെ അങ്ങോട്ടോടി. പിന്നാലെ കുഞ്ഞു മത്തയും !

എടാ പെലനായ്ക്കളേ ഒന്നിനേം വിട്ടേക്കരുത്,
അപ്പൻ വിളിച്ചു കൂവി.

എടാ ഒന്നു ചുറുക്കെ ഓടി വന്നേ കൂവേ, അല്ലെങ്കി മൂഞ്ചി പ്പോവും, വെള്ളൂക്കാരൻ മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തു.

അപ്പാ ഇത് നമ്മടെ ഡോക്ടറാ, ഞാൻ അപ്പനെ കേറിപ്പിടിച്ചു.
നമ്മൾ കോഴിക്കോട്ടെ ബീച്ചാസ്പത്രീലാ ..
ഡിമെൻ്റഡ് എപ്പിലെപ്റ്റിക്ക്, ഡോക്ടർ ഫയലിൽ എഴുതി രോഗിയെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു.
അവർ രണ്ടു പേരും പുന:സമാഗമത്തിൽ വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടഭയാർത്ഥികളെ പ്പോലെ തോന്നിച്ചു.

ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോരുമ്പോൾ പ്രൊഫസർ എന്നെ അരികിൽ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: വിധിയോടടുക്കുമ്പോൾ ആസ്പത്രി വാർഡുകളിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചില ആത്മബന്ധങ്ങളുണ്ട് അനിയാ. കഴിഞ്ഞ എട്ടുവർഷമായി ചികിത്സാവിധികൾ തെറ്റിക്കാതെ ഞാൻ ഈ മനുഷ്യൻ്റെ കൂടെത്തന്നെ നിന്നു…..
എന്തേ, ഇല്ല്യാന്ന് എപ്പഴെങ്കിലും തോന്നീട്ട്ണ്ടോ?
തീരെ വയ്യാന്ന് തോന്നുമ്പോ കൊണ്ടു വന്നോളു..

_{കവർ: ജ്യോതിസ് പരവൂർ}

‘ഏപ്രിലാണേറ്റവും ക്രൂരമായ മാസം
അത് മരിച്ച മണ്ണിൽ നിന്നും ലിലാക്ക് പുഷ്പങ്ങൾ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു
സ്മൃതിയെ കൊതിയുമായി ചേർക്കുന്നു.
വസന്തമാരിയെ കിരുകിരുപ്പിക്കുന്നു’
ടി എസ് എലിയറ്റ് – (തരിശുനിലം)

നരഭോജികൾക്ക് കൊടുക്കാൻ ജീവിതം എന്നെ കെണി വെച്ചു പിടിച്ച ഒരു ദിവസമുണ്ട്. അതാണ് ഏപ്രിൽ18.
കൊലക്കത്തിയുടെ കണക്കു പറയാൻ മാത്രം പത്രത്താളുകളിൽ കേറി വരുന്ന പഴയ ടെക്സാസിൻ്റെ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന ഒരുപഗ്രഹ ജില്ലയുണ്ട് നമുക്കിവിടെ വടക്കൻ കേരളത്തിൽ. രക്ത സാക്ഷരതയെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ പോലും മിണ്ടിപ്പോകരുത്. പേറോളിൽ ചേർക്കാൻ മാത്രം പ്രൊഫഷണൽ ആയ കൊലയുടെ വാസനാബലത്തിൽ ഇവിടത്തെ ചെങ്കീരികൾ അഗ്രഗണ്യരായിക്കഴിഞ്ഞു!അവരുടെ താലിബാൻ പാരമ്പര്യം ഒരു മർഡർ ലൈനാണ്! പിനോഷേയ്ക്കും ചൗഷസ് ക്യുവിനും പോൾ പോട്ടിനും എന്തിനേറെ സ്റ്റാലിനു പോലും ഇവിടെ വേനൽക്കാല വസതികളും ആരാധകരുമുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് ചിലരുടെയൊക്കെ ചീട്ടുകീറുമ്പോൾ മാത്രം വീണു കിട്ടുന്ന ഒരു നല്ല സദ്യയുണ്ണാം.!

അതുവരെ കുടക്-വയനാടൻ അതിർത്തികളിലെ അഫ്ഗാൻ മലയിടുക്കിലും കാരക്കോരം ചുരത്തിലും പശുക്കളേയും പട്ടികളേയും ഓടിച്ചിട്ട് വെട്ടി കൈത്തരിപ്പ് തീർക്കാം!
പാതിരയ്ക്ക് വയർലസ്സിൽ ജില്ലാ ചീഫിൻ്റെ വിളി വരുന്നു. ടെക്സാസിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെടുക!ഇപ്പോൾ! ഈ നിമിഷം!
ആരുടേയോ ചീട്ട് കീറിയിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന കൊലക്കളത്തിലേക്കു തന്നെ എനിക്ക് നറുക്കു വീഴുന്നല്ലോ!
പുറപ്പെട്ടശേഷം മാത്രം തിരികെ വിളിക്കുക, അതാണ് കീഴ് വഴക്കം.
ഓടി ജീപ്പിൽ കേറുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും മറന്നു. മക്കളെ നോക്കാൻ മറന്നു. കയ്യിലുള്ളത് ഒരു റൂഗർ റിവോൾവറും കുറച്ചു തിരകളും. ഭാര്യയേയും മക്കളേയും സോപ്പും ചീപ്പും ടങ്ങ് ക്ലീനറും മൊട്ടുസൂചിയും ഒക്കെ മറക്കാം. പക്ഷെ 9 MM ബ്രൗണിങ്ങും 380 റുഗ്ഗറും മറക്കരുത്!
പതിനഞ്ചാം മിനുട്ടിൽ തിരികെ വിളിച്ചു.
വോയേജർ പുറപ്പെട്ടു. ഡെസ്റ്റിനേഷൻ ടെക്ലാസ് സിറ്റി!
വെരി ഗുഡ്!
ടൈഗർ കൺട്രോളിലുണ്ട്.മീറ്റ് ഹിം ദേർ.
റോജർ…
ഓടുമ്പോൾ ബോധമില്ല.ജീവൻ കയ്യിലാണ്.
ചായത്തോട്ടങ്ങളിലെ പിരിയൻ വളവുകൾ താണ്ടി കേരളത്തിന്റ കൊലക്കളത്തിലേയ്ക്ക്..
വിഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പ്. അഗാധമായ താഴ്‌ വരകൾ . പേരിയ ചുരത്തിലെ വിലങ്ങനെ അടിക്കുന്ന പാതിരാക്കാറ്റ്.
തിരക്കുകൂട്ടണ്ട, ഇതിലൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല! നിനക്കിനിയും മടുത്തില്ലെ?
എത്ര കാലമായി ഒരേ പാതകം തന്നെ കാണാൻ തുടങ്ങീട്ട്!
ചുരമിറങ്ങിയപ്പോൾ ബോധം തെളിഞ്ഞു.
ഭാര്യയോട് യാത്ര ചോദിച്ചില്ല അല്ലേ?
അവൾക്കറിയാം വിളി വന്നാലുള്ള എന്റെ അങ്കക്കലി!കുതിരയ്ക്ക് ജീനി കെട്ടിയ പോലെയാണ്.
A petty Police bastard!
പാതി വഴിയിൽ റൈറ്റർ രവി വയർലസ്സിൽ വിളിക്കുന്നു:
സാർ പുറപ്പെട്ടോ?എപ്പോൾ പുറപ്പെട്ടെന്ന് തലശ്ശേരി കൺട്രോൾ ചോദിച്ചിരുന്നു.
എനിക്ക് ചിരി വന്നു.
ഓഹോ, ചോദിച്ചോ?ഞാൻ ഉറക്കെയുറക്കെ ചിരിച്ചു .
ജീപ്പിന്റെ ഹുഡ് സ്റ്റിക്കിൽ തലയിടിച്ച് ചിരിച്ചു.
എന്റെ ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തത്തിലെ കൊലച്ചിരി കേട്ട് അവൻ ചോദിക്കുന്നു. സർ, ആർ യു ഓക്കെ?
ബന്ത് പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാൽ റോഡുകൾ വിജനം. ഡ്രൈവറേ, ഇത്ര സ്പീഡേയുള്ളോ നമ്മുടെ ശകടത്തിന്?, എനിക്ക് ക്ഷമകെട്ടു .
പമ്പ് കാലിബ്രേറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല, ഇത്രയേ കിട്ടൂ സാറേ..

പ്രമാദമായ ആ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കണ്ണിമേറ മാർക്കറ്റിലെ തിരക്കായിരുന്നു.ഇടിവണ്ടികളിൽ വന്നിറങ്ങിയ പോലീസുകാരും ഓഫീസർമാരും തലങ്ങും വിലങ്ങും ചവിട്ടിപ്പൊടിച്ച് നടക്കുന്നു .വിളിച്ചു കൂവുന്നു. വരി വരിയായി നിൽക്കുന്നു. വരി പൊട്ടിച്ചോടുന്നു.
ഫോണുകൾ വിശക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ നിർത്താതെ കീറുന്നു. സ്റ്റേഷൻ ഹൗസ് ഓഫീസർ നരകത്തിലെ കണക്കു പുസ്തകവുമായി ഡ്യൂട്ടികൾ തിരിക്കുന്നു.
മൊബൈൽ പട്രോൾ, ഫുട് പട്രോൾ,
പിക്കറ്റ് പോസ്റ്റ്, striking force,
emergency force ….., സെക്ടർ തിരിച്ച്, ജില്ല തിരിച്ച്, വിളിച്ചു കൂവി ഓടിച്ചു പാലം കടത്തുകയാണ്. ചിലർ തിരികെ വന്ന് സംശയം ചോദിക്കുന്നു. സംശയക്കാരൻ നിസ്സങ്കോചം ഭർത്സിക്കപ്പെടുന്നു.
ശേഷിച്ചവർ കോണിച്ചുവട്ടിലേയ്ക്കും വണ്ടി ഷെഡ്ഡിലേയ്ക്കും വലിയുന്നു.
കളമൊഴിയുന്നതിനനുസരിച്ച് അയൽജില്ലകളിൽ നിന്ന് ഉറുമ്പിൻകൂട്ടങ്ങൾ ശർക്കര തേടി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
അവരും ഈ കൂട്ടപ്പാട്ടിൽ പങ്ക് ചേരുന്നു.റിക്രൂട്ടുകൾ ഇടിവണ്ടികളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി മൂത്രമൊഴിക്കാനും തൊണ്ട നനയ്ക്കാനും ഓടി നടക്കുന്നതു കണ്ട് കമാണ്ടിംഗ് ഓഫീസർ “എല്ലത്തിനേം” ഫാളിൻ ചെയ്യിച്ച് ലെഫ്ട്- റൈറ്റ് ലെഫ്ട് – റൈറ്റ് അടിപ്പിച്ച് പണി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.അവരുടെ ലാടമടിച്ച അമ്യൂണിഷൻ ബൂട്ടുകളുടെ ചെകിട് പൊട്ടിക്കുന്ന ഒച്ച ഈ നരകച്ചന്തയുടെ പാട്ടുപെട്ടിയായി.
കോഴി കൂവിയതോടെ പോലീസുകാരുടെ ഭാഗപത്രം എഴുതിത്തീർത്തു. ഇനി ഓഫീസർമാരുടെ ഡ്യൂട്ടികൾ.
എനിക്കും കിട്ടി ഒരെണ്ണം-പിക്കറ്റ് പോസ്റ്റ്.
പത്ത് പോലീസുകാർ.
കൊല നടന്ന പീടിക തന്നെ തൽക്കാലം പിക്കറ്റ് പോസ്റ്റ്. ജന്മവാസനയുടെ ബലത്തിൽ എന്റെയാൾക്കാർ ഭിത്തിയിൽ ആണിയടിച്ച് അഴകെട്ടി യൂണിഫോമും ജംഗമങ്ങളും തൂക്കി. തോക്കും ലാത്തിയും ഹെൽമറ്റും സമാവറിന്മേൽ ചാരി വെച്ച് ഒരു ചായയ്ക്കുള്ള വഴി അന്വേഷിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും കിഴക്ക് വെള്ളകീറാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ടാഴ്ച ശരീരത്തെ കൊതുകിന് തിന്നാൻ കൊടുത്തു. ചായക്കടക്കാരൻ പാതിരയ്ക്ക് കട പൂട്ടിയാൽ ഒഴിവാകുന്ന ബഞ്ച്, ആപ്പീസറായതു കൊണ്ട് എനിക്കു തന്നെ കിട്ടിയത് സുകൃതം! യൂണിഫോം ബക്കറ്റിലിട്ട് കഴുകി വേലിയിൽ കൊണ്ടുപോയി ഉണക്കാനിട്ടു.
വീടുകൾ റെയ്ഡു ചെയ്യലായിരുന്നു മുഖ്യ തൊഴിൽ. ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കാനും വീട് കേറി ത്തപ്പാനും റിക്രൂട്ടുകൾ. ആദ്യത്തെ പണി നാൽക്കാലികളെ അഴിച്ചുവിടലാണ്. അല്ലെങ്കിൽ തല്ലിയോടിക്കലാണ്. അതു കഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തെ ബൾബുകളും ജനാലച്ചില്ലുകളും തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കൽ.ഗുണദോഷിച്ചു ഗുണദോഷിച്ച് ഞാൻ ചെമ്മാച്ചൻ പരീക്ഷ പാസ്സായി.
പോലീസ് റെയ്ഡ് പേടിച്ച് കട്ടിലിന്നടിയിൽ ഒളിച്ച വൃദ്ധർക്കും എന്റെ ഒരു കൈയ് സഹായം വേണമായിരുന്നു. ബോധം കെട്ടുവീഴുന്നവരെ ആസ്പത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള യോഗവുമുണ്ടായി.ഗുണദോഷിക്കൽ അധികമായപ്പോൾ പോലീസുകാർ പറഞ്ഞു – സാറൊരു പള്ളീലച്ചൻ ആകേണ്ട ആളായിരുന്നു!
അങ്ങനെ സാമൂഹ്യ ദ്രോഹികളായി രണ്ടാഴ്ച. പിന്നെ നായാട്ടിൻ്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു. ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ കിട്ടിത്തുടങ്ങി.പാർക്കിലെ ഗുണ്ടർട്ട് സായ്പിൻ്റെ കൂടെയായിരുന്നു ഒഴിവുവേളകൾ!

വര : പ്രസാദ് കാനത്തുങ്കൽ

പാതിരിയോട് ഇല്ലിക്കുന്നിലെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ജർമ്മനിയിലെ പഴഞ്ചൊല്ല് ഗവേഷണത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞില്ല എനിക്കുള്ള കുരുക്ക് കൃത്യമായി ടൈപ്പ് ചെയ്ത് ജില്ലാചീഫ് ഒപ്പിട്ട് പ്രത്യേക കവറിൽ ഇട്ട് ഒട്ടിച്ച് എന്റെ റൈറ്റർ വശം പണി സ്ഥലത്തു തന്നെ എത്തിച്ചു തരുമെന്ന്!ഇൻവേർഡ് സെക്ഷനിലെ പറങ്കിപ്പശയുടെ മണം പോലും പോയിരുന്നില്ല. എന്റെ ജീവൻ എടുക്കാൻ വന്ന ആ കടലാസ്സിലേയ്ക്ക് എല്ലാവരും ഉറ്റുനോക്കി. ആരും ഒരക്ഷരം ഉരിയാടിയില്ല.
“ഈ ഓർഡർ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ച ശേഷം ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് സർവ് ചെയ്യണമെന്നാണ് ചെറിയ യജമാനൻ്റെ ഉത്തരവ്” – രവി പറഞ്ഞു.
എന്നിട്ട് താനെന്റെ വീട്ടിൽ പോയോ?
പോയി സർ , മാഡത്തിനോട് പറഞ്ഞു.
രവി അകലേയ്ക്ക് നോക്കി നിന്നു.
ആ ചുളുങ്ങിയ കടലാസ് ഞാൻ ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങി. പതിവു വാചകങ്ങൾ.
Dereliction of duty…..
Grave misconduct…..
പിന്നെ വരുന്നു പ്രധാന ആരോപണം!
“…….your action in having made derogatory comments in the office circular files such as”വൈറസ്സുകൾക്കും പാരസൈറ്റുകൾക്കും ചരിത്ര പ്രവാഹവുമായി വല്ല ബന്ധവുമുണ്ടോ “etc etc…
You have been suspended with immediate effect pending enquiry……
Dated 18th April…….”
ഇനി എനിക്ക് പെട്ടി മടക്കാം.

യൂണിഫോം അഴിച്ചുവെയ്ക്കാം.
സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേയ്ക്കും ഞാൻ ആരായിരുന്നു എന്നതിലേയ്ക്കും തിരികെ പോകാം. മക്കളോടൊത്ത് പക്ഷിക്കൂടുകൾ അന്വേഷിച്ച് നടക്കാം -പുഴയിറമ്പിലെ ഓടവെട്ടി ആകാശവിളക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കാം.
എൻക്വയറിക്കമ്മിറ്റിയുടെ നോട്ടീസുകൾ ചുവരിൽ ഒട്ടിച്ചു പോയത് എന്തിനാണെന്ന് മക്കൾക്ക് വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കാം…
തോറ്റ് തുന്നം പാടിയ പടനായകനെപ്പോലെ, ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ചൂളിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ വണ്ടിയിൽ കേറിയിരുന്നു.
രവീ നമുക്ക് പോകാം.

തെരുവുകളും പിക്കറ്റ് പോസ്റ്റുകളും പിന്നിട്ട് മടക്കയാത്ര. മുഷിഞ്ഞ യൂണിഫോമിൽ ഉണ്ണാതെയും ഉറങ്ങാതെയും ഞാൻ നടന്ന ആ പൗരാണിക നഗരം പിന്നിലേയ്ക്ക് പിന്നിലേയ്ക്ക് ഓടി. ഇവിടുത്തെ തെരുവുകളും ഇടവഴികളും പകൽനേരത്ത് കണ്ടാലറിയില്ലെങ്കിലും രാത്രിയായാൽ ഒരു മാർജ്ജാരന്റെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഓരോ സ്ഥലവും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും! അത്രത്തോളം ഈ പ്രദേശം എൻ്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വണ്ടി പതുക്കെയാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.ആരും സംസാരിച്ചില്ല.ഒരു തകർച്ചയെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന എന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചോ ബ്യൂറോക്രസിയുടെ ചത്ത കണ്ണകളെക്കുറിച്ചോ കൂടെ പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ ഇറച്ചി തിന്നുന്ന മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാരെക്കുറിച്ചോ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കേണ്ടത്?
ക്ഷീണം കൊണ്ട് ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഉറങ്ങി.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ സൂക്ഷിച്ചു പോന്ന തെങ്ങുകൾ നിറഞ്ഞ ആസ്പത്രി വളപ്പിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾ കണ്ടു. എന്റെ കൈകാലുകൾ തളർന്നു
ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലുമില്ലാത്ത വിധം ദുർബ്ബലനായി.
നോക്ക്, നോക്ക്, അവൻ ചവിട്ടുന്നതു കണ്ടോ? അവളുടെ വീർത്തവയറിൽ അവന്റെ മുട്ടുകളുടെ മുഴ മാറി മാറിത്തെളിയുന്നു.
തൊട്ടു നോക്ക്, ഇതാ ഇവിടെ, ഇതാ ഇവിടെ.
അവൾ എന്റെ കൈയ്പിടിച്ച് വയറിലെ മുഴകളിൽ തൊടീക്കുന്നു.
അവന് വാലുണ്ടോന്ന് നോക്കണേ.
ഇക്കാലങ്ങളിൽ ജെനറ്റിക്സ് തെറ്റിപ്പിറക്കുന്ന ശിശുക്കൾക്ക് വാൽ മുളയ്ക്കുന്ന കാലമാണ് –
ആസ്പത്രിയിലേക്ക് പോകും വഴി ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഭയപ്പെടുത്തി .
വണ്ടി നിർത്തി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി.
ഈ ആശുപത്രിയുമായി എനിക്കൊരു ബന്ധമുണ്ട് രവീ. രവിക്കറിയാമോ?
ഇല്ല സർ.
ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുന്നത് ഇവിടെയാണ്. ഒരു blue baby ആയിരുന്നു അവൻ! അപ്പോഴത്തെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ അവളെ കാണാൻ അനുവദിച്ചില്ല. കറുത്തു നീലിച്ച ശരീരവും കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞു മുറുകിയ പൊക്കിൾ ക്കൊടിയുമായി ലേബർ റൂമിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് എന്നെ കാണിച്ചു തന്നു. തല നിറയെ കറുത്ത് കട്ട കെട്ടിയ മുടിയുണ്ടായിരുന്നു.
പപ്പയുടേയും മമ്മിയുടേയും കൂടെ ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നവൻ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
സർ, പ്ലീസ്. രവി എന്റെ കയ്യിൽ പിടിക്കുന്നു.
നമുക്കു പോകാം സർ. ഇപ്പോൾ സാറതൊന്നും ഓർക്കരുത്.അതും ഈ ദിവസം.
ഇല്ല. എനിക്ക് ഓർമ്മകളില്ല!ഞാനൊന്നും ഓർക്കുന്നില്ല.
വണ്ടി ശബ്ദമില്ലാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിജനമായ പഴയ പാതകളിലൂടെ വന്ധ്യ മനസ്സുകളിലൂടെ.

ആ നഷ്ടം ഒരു നവംബറിലായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഈ ഏപ്രിലിൽ എന്റെ ജീവിതവും നഷ്ടമാകുന്നു. എനിക്കറിയാം എല്ലാം തകർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ജീവിതം എനിക്ക് കൈവിട്ടു പോകുന്നു വളരെ വൈകിയ ഏതോ യാമത്തിൽ ജീപ്പ് എന്നെ വീട്ടു പടിക്കലെത്തിച്ചു.
അവൾ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഓടി പുറത്തുവന്നു. പാരവശ്യം കൊണ്ട് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവൾ എന്നെ താഴെയിറക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും എന്റെ ഇടനെഞ്ചു് പൊട്ടി.
കരയരുത് ജോ കരയരുത്.
calm down,
calm down….
അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദ്യത്തെ കണ്മണിയെ ഒന്നു കാണാൻ പോലും സാധിക്കാത്ത ആ ഭാഗ്യഹീന ഒരിക്കൽപ്പോലും എന്റെ മുമ്പിൽ വിതുമ്പിയിട്ടില്ല.
ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കണ്ട സ്വപ്നമായിരുന്നു അവൻ!
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ജീവിച്ചു തീർത്ത ജീവിതമായിരുന്നു ഈ പോലിസ് ജീവിതം.
ഒരർത്ഥത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇനിമേൽ ഞാൻ അപകടകാരിയല്ല, കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോളു ഈ ആയുധങ്ങളൊക്കെ! എല്ലാം എണ്ണി നോക്കി ആയുധപ്പുരയിൽ കണക്കേല്പിച്ചേക്ക്.
ഒരുണ്ട പോലും ചെലവായിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്. ആരേയും കൊല്ലാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും പറയണം.
റിവോൾവറും റൗണ്ടും എല്ലാം എടുത്തോളു.
എന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് തിരിച്ചു തരാൻ പറയുക.അതു മാത്രമേ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നുള്ളു.
അതു മാത്രം!
എല്ലാ മാരകായുധങ്ങളും രവിയെ ഏല്പിച്ച് ഒരു സ്വതന്ത്രമനുഷ്യനായി ഞാൻ വീടിന്റെ പടികൾ കയറി.

കവർ : വിൽസൺ ശാരദ ആനന്ദ്

ശൈവമഠത്തിലെ ചെമ്പട്ടുടുത്ത സ്വാമിമാർ അഞ്ജനമണി സ്തോത്രങ്ങൾ പാടി വരുന്ന വഴിയാണിത്.തീർച്ചയായും ഈ ദേശത്തുകാരല്ല.ആടിപൂജയ്ക്ക് വരുന്ന, സുജാതപുരത്തെ കൗണ്ടന്മാരെപ്പോലെയുണ്ട് കണ്ടാൽ..സന്ദർഭവശാൽ ഞങ്ങളുടെ ഈവ്നിങ്ങ് വാക്കും ഇന്ന് ഈ വഴിക്കു തന്നെ..

ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇതിലെ വരുന്നത്.കാലവർഷം കനക്കുമ്പോൾ പതിവു പോലെ പുഴ അമ്പലത്തെ വിഴുങ്ങും. ഏറ്റവും ഒടുവിൽ വെള്ളത്തിനടിയിലാവുക ദേവീവിഗ്രഹമാണ്.. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് സ്ഥലം വിടാനുള്ള അവസാനത്തെ സിഗ്നൽ ആണത്.തൊട്ടടുത്ത ബനാന റിപ്പബ്ലിക്കിലാണ് ഈ പ്രദേശവും! ഫെറി ഡാൻ പ്രയോഗിച്ച് ഞണ്ടുകളെല്ലാം ചത്തു. അവയെത്തിന്ന കുറുക്കന്മാരും ചത്തു. അത് പന്നികൾ പെരുകാൻ കാരണമായി! ഒരു സുവോളജിസ്റ്റായ എന്റെ നിരീക്ഷണമാണിത്.

അധികം ആൾസഞ്ചാരമില്ലാത്ത മലമ്പ്രദേശത്തെ വഴിയാണിത്.സന്ധ്യയുടെ വരവ് പെട്ടെന്നാണ്.
പുഴയുടെ ശൈഥില്യങ്ങൾ കണ്ടുകൊണ്ട് നഷ്ടബോധത്തോടെ നടക്കാം.വീടുകളില്ല , വഴിപോക്കരില്ല. ആകെയുള്ളത് ആളെപ്പേടിപ്പിക്കുന്ന കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾ മാത്രം. ഇഞ്ചക്കാടുകളിൽ നീർനായ്ക്കളുടെ കടിപിടിയൊച്ച ഒന്ന് തീർന്നാലേ അക്കരെ നിന്നുള്ള ഗ്രാമത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾക്ക് ഇങ്ങോട്ടൊന്നു കടക്കാൻ പറ്റു…കണ്ണുകൾക്ക് തീരെ സമ്മർദ്ദമില്ല..ചെറിയ കയറ്റങ്ങൾ , അതിലും ചെറിയ ഇറക്കങ്ങൾ .കാട്ടുപന്നികളുടെ ചവിട്ടുവഴികൾ.

സാധാരണ ഗതിയിൽ ഇത്തരം കാഴ്ചകൾ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചേനെ.പക്ഷെ ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് നേരത്തേ പറഞ്ഞേക്കാം .
‘ഇതാ നോക്ക് ,ആരുടേയോ കാൽപ്പാടാണ് ഈ കാണുന്നത് ‘
ഞങ്ങൾ ഇതിനെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരു ഫർലോങ്ങ് കഴിഞ്ഞു!പോക്കുവെയിലിൽ അവ വെള്ളിരൂപകൾ പോലെ തിളങ്ങുകയാണ്! എനിക്ക് കുറേശ്ശെ പേടിയാവുന്നുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ രഹസ്യം കണ്ടുപിടിക്കാൻ എങ്ങു നിന്നോ ഒരു നിർദ്ദേശമുണ്ടെന്നു വേണം കരുതാൻ.അതുകൊണ്ട് ഭയമോ ആശങ്കയോ ഒന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും നടക്കുക തന്നെയാണ്.

സൂക്ഷിച്ചു നോക്ക്,
ഒരു കാലിന്റെ അടയാളമേ പതിഞ്ഞിട്ടുള്ളു, കാഴ്ചയിൽ കരിക്കിൻ തൊണ്ടു പോലെ തോന്നും .വിരലുകൾ ഒട്ടു കാണാനുമില്ല..അപ്പോൾ മറ്റേ കാൽ എവിടെപ്പോയി?
ഈ കാല്പാടുകൾ എല്ലാം ഒരു നേർരേഖയിലാണ് വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്നത്…ചെളി പറ്റിയ കാലാണെങ്കിൽ പത്തോ ഇരുപതോ ചുവട് നടക്കുന്നതോടെ അതങ്ങ് തീരും…എന്നാൽ ഇത്ര ദൂരം നടന്നിട്ടും ഇതിന് ഒരവസാനമില്ലല്ലോ!എന്നെ ആവാഹിച്ചു കൊണ്ടുപോവുന്ന ഈ കാല്പാടിന്റെ പൊരുൾ എന്താണ് ?
തമാശ പറഞ്ഞതല്ല, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ ഞാനീ വഴിയിലൂടെ വരുമെന്ന് വിധിയുടെ ഒരു നിശ്ചയമുണ്ടെന്ന് തീർച്ചയാണ് , ആരോ ഒരിക്കൽ എന്നെക്കുറിച്ച് അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

അവൾ ഇതൊന്നും അറിയരുത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കഴിയുന്നത്ര പ്രസന്നത ഭാവിക്കട്ടെ.ഒരു പക്ഷെ ചിലിയൻ മരുഭൂമിയിലെ പഴയ നാസ്ക ലൈനുകൾ പോലെ വല്ലതുമാണോ ഇത്? അന്യഗ്രഹ ജീവികളുടെ സൃഷ്ടിയാണതെന്ന് ഇൻകകൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഡക്കാൻ പീഠഭൂമിയുടെ ഇങ്ങേയറ്റത്ത് വയനാടൻ സമതലങ്ങളിൽ അവർക്കൊരു താവളമുണ്ടാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല , അവൾ വാദിച്ചു.
ഒരു പക്ഷെ ഇതൊരു യതിയുടെ കാൽപ്പാടാണെങ്കിലോ, ഞാനും വിട്ടില്ല.
അങ്ങനെ ഈ പുതിയ അത്ഭുതം മൊബൈലിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മുമ്പോട്ടു നടക്കുകയാണ്.

ഒരു രാക്ഷസന്റെ കാൽ ചുവടുകളാണ് പകർത്തുന്നത് ….
പെട്ടെന്ന് ഒരു കാവൽക്കാരൻ ഒച്ചയിട്ടു കൊണ്ട് വഴിയിലേയ്ക്ക് ഓടിക്കേറി വന്നു!അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു!വേഷം കൊണ്ട് ഇവനൊരു കൂർഗിയാണെങ്കിലും വെറും പ്രാകൃതൻ!
ഞാനല്പം പരിചയം കാണിച്ചെങ്കിലും അവൻ പ്രസാദിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. .

ഇയാൾ ആളെ പേടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞല്ലോ , എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കിടന്ന് കൂവുന്നത് , അവൾ അനിഷ്ടത്തോടെ ചോദിച്ചു!

ആ ചോദ്യം അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ എന്റെ നെഞ്ചത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു:
ഇതാരുടെ കാൽപ്പാടാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല അല്ലേ !

അതെ.ആ നിമിഷം ഞാൻ അപകടം മണത്തു!
എങ്കിൽ അവനെ ഒന്നു വാട്ടാൻ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു.
എടാ കന്നഡിയാ, ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ജോലിയെക്കുറിച്ച് നിനക്ക് വല്ലതും അറിയാമോ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

ഇന്നലെ രാത്രി മാളൂന്റെ വീട്ടിൽ മുട്ടി വിളിച്ചത് നീയല്ലെ, അവന്റെ ഒരു മര്യാദയുമില്ലാത്ത ചോദ്യം..
കേട്ടാൽ തോന്നും ഞാനൊരു കസനോവയാണെന്ന്!

ഇപ്പോ രാത്രി മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ കാവലുണ്ട് ,
സൂക്ഷിച്ചോ.കുടകന്റെ താക്കീത്!
അത് നല്ലതു തന്നെ, ആ പെണ്ണും പിള്ളയ്ക്ക് പേടിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങാമല്ലോ,
നീ പോടാ …
ഇയാളെന്താ ഒരു സൈക്കോപാത്താണോ, അവൾ ചോദിച്ചു!

മതി , നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം, ഈ നടപ്പ് പരിപാടി വേണ്ട, അവൾ കേറി ഉടക്കി..
നിൽക്ക് , കുറച്ചു കൂടി മുമ്പോട്ടു പോയിട്ട് നമുക്ക് മടങ്ങാം.

പിന്നിൽ നിന്നും സന്ധ്യ വന്ന് ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങി.
പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്ത് വീനസ്സ് വെള്ളിയുരുക്കിയതു പോലെ ജ്വലിച്ചു തുടങ്ങി.വെറുതെ ഒന്ന് നടക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ച താണ്.പക്ഷെ ഇപ്പോൾ നോക്ക് , കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പു കണ്ടോ .
എന്റെ ഹൃദയം അല്പമൊന്ന് പിടച്ചു..
എന്നും ശത്രുപക്ഷത്ത് പേരെഴുതപ്പെട്ട ആളായതു കൊണ്ട് ഞാൻ സൂക്ഷിക്കണം!

ഒന്ന് നിൽക്ക് , എന്താ നിങ്ങളുടെ ഭാവം , അവൾ ബഹളമുണ്ടാക്കി !എനിക്കെന്തോ പേടിയാവുന്നുണ്ട്, അവൾ സത്യം പറഞ്ഞു,

ഇത് നമ്മുടെ വില്ലേജാണ്, നമ്മൾ അറിയുന്ന ആൾക്കാരാണിവിടെ, എന്നിട്ടും.
അവൾ എന്നെ പിറകോട്ടു പിടിച്ചു വലിച്ചു.

നമ്മളെന്തിന് പേടിക്കണം , എന്റെ കൂടെ വരാൻ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ വാ, ഞാൻ അവളെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി , ഇത് ഉഗാണ്ട യൊന്നുമല്ലല്ലോ…
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓടാൻ തോന്നി.ഞാൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി. അവൾ എങ്ങനെ എന്റെയൊപ്പം എത്താനാണ് !
ഒരു പക്ഷെ നടത്തം മതിയാക്കിക്കാണും!
തിരിച്ചു പോയോ? അറിഞ്ഞു കൂടാ.അവളുടെ കാലൊച്ചകൾ പിന്നീട് കേട്ടില്ല.എന്തു വന്നാലും ഈ നിഗൂഢതയുടെ രഹസ്യം അറിഞ്ഞിട്ടേ ഞാൻ മടങ്ങു .

അങ്ങനെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കവെ, ഞാൻ ഇയ്യിടെയായി കാണുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു സ്വപ്നദൃശ്യം എന്റെ മുന്നിൽ വിരിഞ്ഞു.പശ്ചാത്തലമെല്ലാം ഇതു തന്നെ!
സ്വപ്നത്തിൽ ഞാൻ കണ്ട അതേ സ്ഥലമാണിപ്പോൾ കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!പുഴയോരവും കാപ്പി ച്ചെടികളും മരങ്ങളും കറുത്ത പാതയിലെ കാല്പാടുകളും ഒന്നിനും മാറ്റമില്ല!ഞാനിത് റിപ്പീറ്റ് മോഡിലിട്ട് കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

അല്പമകലെ ഇരുളിന്റെ സാന്ദ്രത കുറഞ്ഞ ദിക്കിൽ വെള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നതു പോലെ ഒരു മനുഷ്യൻ ദൃഷ്ടിയിൽ വരുന്നു.
സെക്കന്റ് സൂചിയുടെ ചലനം പോലെയായിരുന്നു അയാളുടെ നടപ്പ്! കൈകൾ വീശാതെ ശരീരവും തലയും ഇളക്കാതെ ഒരല്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് യാതൊന്നും സംസാരിക്കാതെ ഒരു ടാബ്ലോ പോലെ അത് നീങ്ങി നീങ്ങിപ്പോകന്നു.

ഇതായിരിക്കുമോ ഞാൻ പിന്തുടരുന്ന ആൾ?
അയാൾ അവശേഷിപ്പിച്ച കാൽപ്പാടുകൾ ആണോ ഇത് ? .
അവളെ അന്വേഷിച്ച് ഒരല്പം പിന്നിലേയ്ക്ക് പോയി നോക്കിയാലോ..ഇല്ല , അവൾ പോയിക്കാണും!
ഇതൊരു സ്വപ്നം മാത്രമായി ഞാൻ നിലനിർത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഭയപ്പെടേണ്ടെന്ന് ആരോ ഉപദേശിക്കുന്നു.. ഇപ്പോൾ ഞാൻ തനിച്ചാണ്!
ഈ കളി എനിക്ക് ജയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ വീണ്ടുവിചാരത്തേക്കാൾ സാഹസികതയ്ക്കാണോ പ്രസക്തി എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചേയ്ക്കാം ! സിൽവർ ഓക്കുകളുടെ അതിര് ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. വനമാലികകൾ വഴിയിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു..
ഇലച്ചാർത്തുകളിൽ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ!

പൊടുന്നനെ അലറിക്കൊണ്ട് ഒരു രൗദ്രമുഖം എന്റെ നേരെ തിരിയുന്നതു കണ്ടു..അടുത്ത നിമിഷം! അയാൾ കയ്യിലിരുന്ന ബാറ്റൺ കൊണ്ട് എന്നെയെറിഞ്ഞു!

പിടിക്കവനെ, അയാൾ അലറി!!
അതോടൊപ്പം പിന്നിൽ നിന്നും ആരോ എന്നെ കാൽ വെച്ചു വീഴ്ത്തി! തോൾ നിറയെ അധികാരത്തിന്റെ പിച്ചളച്ചിഹ്നങ്ങൾ ചുമക്കുന്ന ഒരുദ്യോഗസ്ഥൻ എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു..

അതെ. ഇതവൻ തന്നെ! അവസാനം നമുക്കവനെ കിട്ടി . അയാൾ കൃതാർത്ഥതയോടെ പറഞ്ഞു.
ഇവനെ ശരിക്ക് പരിശോധിക്കണം.
അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു,
എല്ലാരും വിട്ട് നില്ക്ക്.
ചൂട്ട് കത്തിച്ചു പിടിച്ച ബലിഷ്ഠനായ ഒരു സബോർഡിനേറ്റ് ഓഫീസർ കാഴ്ചക്കാരെ തള്ളി മാറ്റി മുമ്പോട്ടു വന്നു. തീപ്പൊരികൾ വീണ് എന്റെ മുഖമെല്ലാം പൊള്ളി.
ഒരു കല്ല് മറിച്ചിടുന്ന പോലെ അയാൾ എന്നെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചവിട്ടി മറിച്ചിട്ടു!

യജമാനനെ , ഇതവൻ തന്നെ! സംശയമില്ല, അയാൾ ഉണർത്തിച്ചു..
സൂക്ഷിക്കണം, ഇത്തവണ ഇവൻ രക്ഷപ്പെടരുത്.
അവർ ഒരു തോർത്തുമുണ്ടു കൊണ്ട് എന്റെ കൈകൾ പിന്നിലേയ്ക്ക് പിണച്ചുകെട്ടി.

എന്താടാ നിന്റെ പേര്?
ചീഫ് എന്റെ നെഞ്ചിൽ കാലെടുത്തു വെച്ചു . വാരിയെല്ലുകൾ ഞെരുങ്ങി. ശ്വാസകോശം ഒരു മൂലയിലേയ്ക്ക് സങ്കോചിച്ചു.

എന്റെ പേര് ഈ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാം , ഞാൻ പറഞ്ഞു.
പറയെടാ , അയാൾ ബൂട്ടിന്റെ ടോ പൊക്കിൾക്കുഴിയിലേയ്ക്ക് താഴ്ത്തി…..
ശാർങരൻ എന്നാണെന്റെ പേര്.. ഞാൻ പറഞ്ഞു!
അതോടൊപ്പം അടിവയറ്റിലൂടെ സംക്രമിച്ച ഒരാഘാതം ശ്വാസകോശം വരെ പോയി തിരിച്ചുവന്നു!

എന്റമ്മേ, ഞാൻ നിലവിളിച്ചു.
നിന്റെ വീട് ?
ആ ബനാന റിപ്പബ്ലിക്കിൽ …
എവിടെയാടാ ഈ റിപ്പബ്ലിക്? അയാൾ അലറി.

നിങ്ങൾക്ക് നാക്കുളുക്കുന്ന ഒരു പേരുകാരനാണ് അവിടുത്തെ മേയർ, വ്ലാഡി സ്ലോവ് സ്കൊഡോസ്കി, അയാളോട് ചോദിക്ക്.
നിർത്തെടാ നിന്റെ പരിഹാസം!

അയാൾ ബാറ്റൺ കൊണ്ട് എന്റെ മൂർദ്ധാവിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു! അതേത്തുടർന്ന് മസ്തിഷ്ക്ക നെർവുകളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം പണിമുടക്കി…
കഴിഞ്ഞ കാലവും ബോധവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഓർമ്മകളും ആ നിമിഷം കണ്ണടച്ചു.എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരും ഞാൻ സ്നേഹിച്ചവരും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷരായി.
ചെങ്കീരികളുടെ അശ്ലീലച്ചിരി അവിടമാകെ പ്രസരിച്ചു..
തല കുലുക്കികളായ രണ്ടനുയായികൾ എന്റെ കൈകളും കാലുകളും കൂട്ടിക്കെട്ടി! കയ്യുടേയും കാലിന്റേയും ഇടയിലൂടെ ഒരു പച്ച മുള തിക്കിക്കടത്തി
അതിന്റെ രണ്ടറ്റവും പിടിച്ച് അവർ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്തു.
വേദന സഹിക്കാതെ ഞാൻ നിലവിളിച്ചു.
അവ താഴ്വരകളിൽ തല്ലിയലച്ച് എന്റെ ചെവിയിലേയ്ക്ക് തന്നെ വന്നു.
ജീവന്റെ തരികൾ ഓരോ സുഷിരത്തിലൂടെയും പുറത്തുകടക്കാൻ വെമ്പി ..

പെട്ടെന്ന് സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തതുപോലെ സകല വേദനയും അപ്രത്യക്ഷമായി! അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇനി എനിക്ക് വേദനിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.
തല പിന്നോക്കം തൂങ്ങി ഒരു കുരുതി മൃഗത്തപ്പോലെ വായ് നീരൊലിപ്പിച്ചു ഞാൻ തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
എന്റെ മോചനത്തിലേയ്ക്കുള്ളയാത്ര യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്.
അല്പം മുമ്പ് ഞാൻ കടന്നുപോന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ കരിക്കിൻ തൊണ്ടിന്റെ പഴയ കാല്പാടുകളിൽ ചവിട്ടി, അവരെന്നെ ഓഫീസിന്റെ മുറ്റത്ത് വെറും മണ്ണിൽ കൊണ്ടുവന്ന് കിടത്തി.രണ്ടുപേർ ചേർന്ന് മുളന്തണ്ട് ഊരി മാറ്റി.

മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ഒരാൾ വന്ന് കതക് തുറന്നു.
എവിടം വരെ പോയി, അയാൾ ചോദിച്ചു.
ഇതാ ഇവിടം വരെ, അവർ പറഞ്ഞു.
കാല്പാടുകൾ ആരുടേതായിരുന്നു?
ഇതാ ഇവന്റേതു തന്നെ.
അല്ലാതാരുടെ!

ഓഹോ, അതെങ്ങനെ ശരിയാകും , ഇയാൾക്ക് രണ്ടു കാലുകൾ ഉണ്ടല്ലോ , അയാൾക്ക് തൃപ്തിയാവാത്തതു പോലെ.
അതൊക്കെ ആരന്വേഷിക്കുന്നു!
നമ്മുടെ തെറ്റുകൾക്കും അബദ്ധങ്ങൾക്കും പഴിചാരാൻ ഒരുത്തരവാദിയെ കണ്ടെത്താതെ പറ്റില്ലല്ലോ സാബ്
രണ്ടാമത്തെ കാലൊക്കെ അന്വേഷണത്തിൽ തെളിയട്ടെ.
അപ്പോൾ നോക്കാം.

കവർ : ജ്യോതിസ് പരവൂർ

കബനിനദിക്ക് വയനാടൻ അതിർത്തി കടക്കാൻ സത്യം പറഞ്ഞാൽ അരമണിക്കൂർ പോലും വേണ്ട.
പ്രയാണമാർഗ്ഗത്തിൽ അവളെ പിടിച്ചു നിർത്തുന്നതിൽ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കും വളവുകൾക്കും മുളങ്കാടുകൾക്കും നല്ല പങ്കുണ്ട് !
കരയോട് ചേർന്ന് ചിലയിടങ്ങളിൽ കടമ്പുമരങ്ങൾ പൂത്തു നിൽക്കുന്നതു കാണാം.
മല്ലിച്ചപ്പ് മണക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളും ചോളവയലുകളും കണ്ടു തുടങ്ങും മുമ്പേ, കരിമണ്ണിൽ വിതറിയ മുത്താറിപ്പാടങ്ങൾ വല്ലപ്പോഴും എത്തി നോക്കിപ്പോവും .
ഋതുക്കൾ മറക്കാത്ത സൂര്യകാന്തിത്തോട്ടങ്ങളും പുഴയി റമ്പുകൾക്ക് പച്ചകുത്തുന്ന ഇഞ്ചക്കാടുകളും പിന്നിട്ട് പുഴ വീണ്ടും ഗതിവേഗ മാർജ്ജിക്കുന്നു.
കയങ്ങളിൽ ആരുടേയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ ഒളിച്ചു കഴിയുന്ന കൂറ്റൻ ചേറുമീനുകളുണ്ട്. ഇടയ്ക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അവ മുകൾപ്പരപ്പിൽ വന്ന് വെട്ടി മറിയും!.
ഈ നിമിഷം ക്യാമറയിൽ ഒപ്പിയെടുക്കലാണ് ഡോമിനിക്കിൻ്റെ പരിപാടി ! വെറുതെയല്ല പഴയ ലയോള ടോപ്പർ ഇവിടെത്തന്നെ വീടു് വെച്ചത്.
ലയോളക്കാലത്തെ വായനയിൽ കണ്ടു മുട്ടിയ ക്ലോത്ത് ബൈൻഡുകൾ എല്ലാം വെള്ളിമീനുകളെ പെറ്റു കൂട്ടി അലമാരിയിൽ ഇരിക്കുന്നു.
ഡോ. ഷിവാഗോ , യുളിസസ്സ് ,ഡ്രീനാ നദിയിലെ പാലം , വുതറിംഗ് ഹൈറ്റ്സ്,ക്വായ് നദിയിലെ പാലം , മൊബിഡിക്ക് ……..
കാലമേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരും മനസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോയിട്ടില്ല.
മുന്നറിയിപ്പൊന്നും കൂടാതെയാണ് ആ പുതിയ വീട് കാണാൻ ഒരു ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങൾ പോയത്.
അയാളുടെ നിക്കോൺ ഡിജിറ്റലിലെ വിഐപി മീനുകളാണ് സത്യത്തിൽ അതിൻ്റെ പിന്നിൽ !
ചില കക്ഷികൾ പതിനഞ്ചു കിലോ വരെ തൂങ്ങുമത്രെ!
പുഴയിലേയ്ക്ക് ചാടാൻ നിൽക്കുന്ന വീടിന്റെ മുൻഭാഗം മുഴുവൻ കണ്ണാടിച്ചില്ലുകളാണ്.

ഒരു ചാഞ്ഞ മുളയിൽ നീർ കാക്കകൾ നിരനിരയായി ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു.
തൊട്ടടുത്ത് ജണ്ട കെട്ടിയതുപോലെ പ്രാചീനമായൊരു പമ്പ് ഹൗസും !
ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാവണം!
ഡോമിനിക്ക് ആദ്യം കാണിച്ചു തന്നത് കിടപ്പുമുറിയാണ്.
വാതിൽക്കൽ തന്നെ കിടക്കുന്നു ഒരു തടിയൻ കട്ടിൽ!
ഇപ്പോൾ ഈർന്നുണ്ടാക്കിയതാണെന്നേ തോന്നു
ഉരുട്ടി മിനുക്കലോ മരപ്പണിയുടെ ആർഭാടങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല.
അധികം മൂക്കാത്ത കാള ഇറച്ചിയുടെ നിറമായിരുന്നു അതിൻ്റെ തടിക്ക് !
വെൻ്റിലേഷൻ കുറഞ്ഞ മുറിയിൽ നിന്ന് മരത്തിൻ്റെ കട്ടച്ചൂര് മുഴുവനും ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടില്ല .
തച്ചൻ്റെ ബലാൽക്കാരത്തിൽ തിണർത്തു കിടക്കുന്ന കുറിയ കാലുകളും അയാൾ തടവി രസിച്ച ജഘന മാംസളതയും എന്നെ അസ്വസ്ഥമാക്കാൻ തുടങ്ങി….
ഇവിടെത്തന്നെ നിന്നിരുന്ന ഒരു ചടച്ചിയാണ് ഈ കിടക്കുന്നത് ,ആതിഥേയൻ വിവരിക്കുകയായി !
നഗ്നയായി നിലത്തു ശയിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിനെക്കുറിച്ചാണോ അയാൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു വരുന്നത്, ഞാൻ സംശയിച്ചു .
അതൊക്കെ ശരിതന്നെ, ആ ചിന്തയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനാവാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു,
എടോ കോടാലി കൊണ്ടാണോ താനിത് വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയത്?
അതു കേൾക്കേണ്ട താമസം അയാളുടെ ഭാര്യ ചാടി വീണു.
ഡോമിന്റെ ഐഡിയ ചിലപ്പോഴൊക്കെ വളരെ വിചിത്രമാണ് , എനിക്കിന്നു വരെ ഈ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യനെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല!
തൽക്കാലം രംഗം തണുപ്പിക്കാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു , ചടച്ചി നല്ലൊരു ഫർണിച്ചർ വുഡ്ഡാണെന്നു് വിശ്വകർമ്മാക്കൾ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് ,നല്ല ഗ്രെയിൻസും ടോണുമുള്ള മരം .
എന്നാൽ അവരുടെ മറുപടിയിൽ സംഗതി ഒന്നുകൂടി കുഴഞ്ഞു!
ഇപ്പോൾ കാണുന്നതു പോലല്ല , ഡോമിൽ ചില നേരങ്ങളിൽ ഒരു രുദ്ര ഭാവം വിരിയാനുണ്ട് , അവർ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അയാളെ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞു നോക്കി. കക്ഷി സ്റ്റൂവർട്ട് ഗ്രെയിഞ്ചറെ പ്പോലെ പല്ലിറുമ്മി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
ഇവൾക്ക് എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താനേ നേരമുള്ളു. അതൊരു ശീലമായിട്ടുണ്ട്!
നമ്മളൊക്കെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് എത്ര കാലമായി ! മനുഷ്യരായാൽ abstract ആയ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യും.
അതിനെ ഒരുതരം ക്രിയേറ്റീവ് ധൂർത്തെന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറഞ്ഞോളു , ഇഷ്ടത്തോടെ ഈ വക കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത് ഇത്തരം വിവരദോഷികളുടെ ഇടപെടൽ കൊണ്ടാണ്.
വീട്ടുകാർ
നാട്ടുകാർ
അധ്യാപകർ.. പിന്നെ ആരൊക്കെ വേണം!
ഞാൻ എൻ്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഒരു കട്ടിലുണ്ടാക്കി, വീതുളിയും കുത്തുളിയും മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് .
ഇറ്റ്സ് മൈ പീസ് ഓഫ് മൈൻഡ് !.
അതാണ് എനിക്ക് വലുത്, അയാൾ ക്ക്ചൂടായിതുടങ്ങി..
ഹാവു ! വളരെ മിസ്റ്റീരിയസ്സ് ആയിരിക്കുന്നല്ലോ നിൻ്റെ വിശദീകരണം, ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ പേടിച്ചു പോയി , എന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ മുറി ആകപ്പാടെ ഒന്നു വീക്ഷിച്ചു.
കട്ടിലിന്റെ കിടപ്പു് മുറിയുടെ സിമ്മട്രി തന്നെ തെറ്റിക്കുന്നുണ്ട്, എനിക്കു തോന്നി.
ഇത് അല്പം കൂടി നടുവിലേക്ക് ഇട്ടു കൂടെ? ഞാൻ അയാളെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു .
ഒന്നു് ശ്രമിച്ചു നോക്ക്, അയാൾ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ കട്ടിലിന്റെ തല ഭാഗം ഒന്ന് തള്ളി നോക്കി .
ഭയങ്കര കനം!
കട്ടിൽ അനങ്ങിയില്ല!
ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും കൂടി ശ്രമിച്ചു.
എന്നിട്ടും അനങ്ങിയില്ല.
നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒന്ന് പിടിച്ചു നോക്കിയാലോ ,
അല്പം ചമ്മലോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഓക്കേ, എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.
ഞങ്ങൾ നാലുപേരും കൂടി ഒരു ബലപരീക്ഷണം നടത്തി .
എന്നിട്ടും കട്ടിൽ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നു !
ഇതെന്താ കട്ടിലിന് വേരുണ്ടോ!
ഞങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു!
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്
അടഞ്ഞ മുറിയിൽ ചടച്ചിയുടെ മത്തുപിടിച്ച മണമാണോ നുരഞ്ഞ് പൊന്തുന്നത് !
അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആരും വിചാരിച്ചതു പോലല്ല കാര്യങ്ങൾ !
അല്പനേരത്തേയ്ക്ക് എൻ്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോയി!
അദൃശ്യനായ ആരോ ഒരാൾ ആ കട്ടിലിൽ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നിരിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി!
ഇവൻ ഒഡിസിയസ്സിന്റെ വംശത്തിൽ പിറന്നവനാണ്, ഡോമിനിക്ക് പറഞ്ഞു.
ആർക്കും കീഴടങ്ങില്ല എന്നർത്ഥം.
ഇലിയഡിൽ അങ്ങനെയൊരു കഥയുണ്ടത്രെ!
ശരിയാണ്, നമ്മളാരെങ്കിലും ഇലിയഡ്ഡും ഒഡിസ്സിയുമൊക്കെ മുഴുവനായി വായിക്കാറുണ്ടോ ?
ഞങ്ങൾ ആ കട്ടിലിൽത്തന്നെ ധൈര്യമായി ഇരുന്നു.
അയാൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി
പത്തൊമ്പതു കൊല്ലത്തെ കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ട ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിനു ശേഷം ഒഡിസിയസ്സ് കോലം കെട്ട് ജന്മനാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി.ഭാര്യക്ക് അയാളെ മനസ്സിലായില്ല.പണ്ട് ഇത്താക്ക തീരത്തു നിന്ന് ഒരു വലിയ യുദ്ധക്കപ്പലിൽ കേറിപ്പോയ തന്റെ പ്രിയതമനാണോ ഇത്?
വിശ്വാസം വരുന്നില്ല.
അവളുടെ സംശയങ്ങൾ തീർക്കാൻ നിൽക്കാതെ അയാൾ നേരെ കുളിമുറിയിലേയ്ക്ക് കയറി.
ആ മുഖം സ്വാഭാവികമായ സാദൃശ്യങ്ങളോടെ അവൾ പല തരത്തിൽ വിന്യസിച്ചു നോക്കി.ഒരു ഫ്രെയിമിലും അദ്ദേഹം ഒതുങ്ങുന്നില്ലല്ലോ !.
രണ്ടു ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് ഒരു മനുഷ്യനെ എത്ര കണ്ട് മാറ്റാനാവും!
എങ്കിലും പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കാൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല……
വിരിഞ്ഞ ഹയാസിന്ത് പുഷ്പങ്ങളുടെ കട്ട ദളങ്ങൾക്ക് സമാനം മുടികൾ ചിന്നിച്ച് ഒഡി സിയസ്സ് കുളി കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ മുന്നിലെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ വന്നിരുന്നു.
എത്രയോ യുവാക്കൾ വിവാഹ വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി എന്നെ സ്വൈരം കെടുത്തി, അവൾ സങ്കടങ്ങളുടെ കെട്ടുപൊട്ടിച്ചു.
തയ്ച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കച്ച പൂർത്തിയായാൽ മാത്രമേ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കു എന്ന് അവരോടൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.പകൽ മുഴുവൻ തുന്നുകയും രാത്രി മുഴുവൻ അതെല്ലാം അഴിച്ചുകളയുകയും ചെയ്തു കൊണ്ട് ഞാനൊരു വിധം രക്ഷപ്പെട്ടു നിന്നു.
ഒന്നും രണ്ടുമല്ല, പത്തൊമ്പത് വർഷങ്ങൾ!
ഓ വല്ലാത്തൊരു സ്ത്രീ തന്നെ നിങ്ങൾ!
ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലും അടുപ്പിക്കാതെ ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ!!
അയാൾ പറഞ്ഞു.
നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടിച്ചു കയറാനൊന്നും ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.ഞാനിന്ന് തനിച്ചു് കിടന്നുറങ്ങാൻ പോവുകയാണ്.ക്ഷീണമുണ്ട്. എനിക്ക് കിടക്കവിരിക്കാൻ പറയു ,അയാൾ പറഞ്ഞു.

അവൾ പരിചാരികയെ വിളിച്ച് കിടപ്പറയ്ക്ക് പുറത്ത് അദ്ദേഹത്തിന് കിടക്ക സജ്ജീകരിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
അതൊരു തന്ത്രമായിരുന്നു !
സത്യം എന്താണെന്ന് ഇപ്പോൾ അറിയാം….
അവൾ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. എന്റെ കിടക്കവിരികളും തിരസ്കരണികളും നിന്റെ പരിചാരികയ്ക്ക് എളുപ്പം അഴിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞേയ്ക്കും, അയാൾ പറഞ്ഞു ,
പക്ഷെ അതിന്റെ ചട്ടക്കൂട് ഉറപ്പിച്ച അടിഭാഗങ്ങൾ ഇളക്കാൻ ഈ നാട്ടിലെ ഒരു പെരുന്തച്ചനും കഴിയില്ല, ഒഡിസിയസ്സ് പറഞ്ഞു.
അവൾ ശ്വാസം പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
അവളുടെ കാൽമുട്ടുകൾ വിറച്ചു തുടങ്ങി.
പണ്ട് എന്റെ മുറ്റത്ത് പഴക്കമുള്ള ഒരു ഒലീവ് മരം നിന്നിരുന്നു.ഞാനതിനെ കൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിലാക്കി കൊമ്പുകൾ അറുത്തു മാറ്റി.പിന്നീട് എന്റെ തല്പത്തിന് ചേരും വിധം തായ്ത്തടിയും മുറിച്ചു. സ്വർണ്ണത്തിലും വെള്ളിയിലും ആനക്കൊമ്പിലും തീർത്ത ചട്ടക്കൂട് ആ ഒലീവ് മരക്കുറ്റിയിൽ ഉറപ്പിച്ചാണ് ഞാനീ ശയ്യാതല്പം പണിതീർത്തത് .
ലോകത്തിൽ ഈ രഹസ്യം അറിയുന്നത് നമ്മൾ രണ്ടു പേർ മാത്രമാണ്……
അവളുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി.
ഹാവു!
ഇതു കേൾക്കാനാണ് അവൾ കാത്തിരുന്നത്!
കണ്ണീരിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ കഴിയുംമുമ്പ് ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് ആ ചുണ്ടുകളെ അയാൾ മുദ്രവെച്ചു കളഞ്ഞു !

വര : വർഷ മേനോൻ

കവർ : വിത്സൺ ശാരദാ ആനന്ദ്