മലയാളനാട്

ഒരു ബാങ്ക് മാനേജർ കൂടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകമെന്ന പോലെ അത്രമേൽ സാധാരണമായതിനാലാവണം, കാര്യമായ ചലനമാേ ചർച്ചയോ ആ വാർത്ത സൃഷ്ടിച്ചില്ല. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായി കരുതുന്നവരോടാണ് – കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തെ കണക്കെടുത്താൽ, ഒരേ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരിൽ ഇത്രയധികംപേർ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നത് ഈ രാജ്യത്തെ ബാങ്കിങ് മേഖലയിലായിരിക്കും. അവരെല്ലാവരും ലക്ഷങ്ങളോട് മത്സരിച്ച് ജോലി നേടിയവരായിരുന്നു, വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി കഴിവ് തെളിയിച്ച് സ്ഥാനക്കയറ്റം നേടിയവരായിരുന്നു, ഉറച്ച ജോലിയും ആനുകൂല്യങ്ങളും സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ജീവിത സാഹചര്യമുള്ളവരായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ജോലി സമ്മർദ്ദം എന്ന മഹാശത്രുവിനോട് പൊരുതി തോറ്റു പോയവരാണ്. സ്വപ്നയെ എനിക്ക് നേരിട്ടറിയില്ല. പക്ഷെ, ഒരേ കലാലയത്തിൽ നിന്നും പല കാലങ്ങളിലായി പഠിച്ചിറങ്ങി ഒരേ കാലഘട്ടത്തിൽ ബാങ്കിങ്ങ് മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിച്ചവരാണ്. സഹപാഠികളും സഹപ്രവർത്തകരും ഓർത്തെടുക്കുന്നത് ഊർജ്വസ്വലയായ ഒരു സ്വപ്നയെയാണ്. ദിവസത്തിന്റെ പകുതിയോളം സമയവും ചിലവിടുന്ന സ്വന്തം ക്യാബിനിൽ, ഒരു ഷാളിന്റെയറ്റത്ത് തൂങ്ങിയാടിയ സ്വപ്നക്ക് പ്രായം നാൽപത് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് ഭർത്താവ് മരിച്ചു പോയ അവർക്ക് ഇനിയും പറക്കമുറ്റാത്ത രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബറിലാണ്, പ്രമോഷനായി സ്വപ്ന കണ്ണൂരിലെത്തിയത്. അവിടെ വാടക വീട്ടിൽ താമസിക്കുകയായിരുന്നു. തിരക്കു പിടിച്ച ജോലിക്കിടയിൽ മക്കളെ ഒറ്റക്ക് നോക്കാനാവില്ല എന്നതിനാലാവണം അവരെ നാട്ടിൽ തന്നെ നിർത്തിയത്. സ്വന്തം നാടായ തൃശ്ശൂരേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റത്തിന് അവർ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ പാതിവഴിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒറ്റക്കായി പോയ ഒരു അമ്മക്ക് മക്കളോടൊപ്പം നിൽക്കുക എന്നതിനേക്കാൾ അർഹമായ മറ്റെന്ത് കാരണമാണ് ഒരു സ്ഥലമാറ്റത്തിന് വേണ്ടത്. സാങ്കേതികതയുടെ നൂലാമാലകളറുത്ത് അർഹമായ സ്ഥലമാറ്റം അവർക്ക് നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ സ്വപ്ന എന്ന വ്യക്തി മാത്രമല്ല; അവരുടെ കുടുംബവും രക്ഷപ്പെടുമായിരുന്നു. Human Resource Department എന്ന പേരുണ്ടെന്നല്ലാതെ, ജീവനക്കാരെ ഒരു “resource” ആയി കണക്കിലെടുക്കാൻ ബാങ്ക് മാനേജ്മെന്റ് ഇനിയും തയ്യാറായിട്ടില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. ദിനംപ്രതി വർധിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കൊപ്പം കുറഞ്ഞു വരുന്ന അംഗബലം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജോലിഭാരം ഒരു വശത്ത്. മാനേജ്മെന്റിന്റെ പല തല തിരിഞ്ഞ നയങ്ങളും (സ്വയം ബോധ്യപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും) ഇടപാടുകാർക്ക് മുന്നിൽ ന്യായീകരിക്കേണ്ട ഗതികേട് മറുവശത്ത്. ഇതിനിടയിൽപ്പെട്ട് ചക്രശ്വാസം വലിക്കുന്ന ബാങ്ക് ജീവനക്കാരന് മാനുഷിക പരിഗണന പോലും ലഭിക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് ഏറെ സങ്കടകരം. നിലവിലെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ, സ്വപ്നക്ക് സംഭവിച്ചതിന് വ്യക്തിപരമായ ഒരു ദുരന്തമെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് വലിയ മാനങ്ങളുണ്ട്. തുടക്കം മുതൽ, കഴിഞ്ഞ പത്തിരുപത് വർഷങ്ങളായി അവർ ജോലി ചെയ്തിരുന്നത് സിൻഡിക്കേറ്റ് ബാങ്കിലായിരുന്നു. അവർക്ക് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾ ഒരുപക്ഷേ, സാങ്കേതികതകൾ മറികടന്ന് പോലും, ഏറ്റവും അർഹമായ സ്ഥലംമാറ്റം സാധ്യമാക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ സിൻഡിക്കേറ്റ് ബാങ്ക് കാനറാ ബാങ്കിനോട് ലയിച്ചപ്പോൾ ഇല്ലാതായിപ്പോയത് സിൻഡിക്കേറ്റ് ബാങ്കെന്ന ഒരു പേര് മാത്രമല്ല; അതിന്റെ തനതായ തൊഴിൽ സംസ്കാരം കൂടിയാണ്. സ്വപ്ന എന്ന സിൻഡിക്കേറ്റ് ജീവനക്കാരി അർഹിച്ച പ്രത്യേക പരിഗണന കാനറാ ബാങ്ക് എന്ന പുതിയ തൊഴിലുടമ നൽകേണ്ടതില്ലല്ലോ. ബാങ്ക് ലയന നടപടികൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഘാതം വ്യക്തമാകാൻ, സ്വപ്നയുടെ മരണ വാർത്ത പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാതൃഭൂമി (കോഴിക്കോട് എഡിഷൻ) പത്രത്തിന്റെ പേജ് -13ൽ നൽകിയ ഒരു വാർത്ത നോക്കണം. SBI പേരാമ്പ്ര ശാഖയിലെ തിരക്കിനെ പറ്റിയുള്ളതാണ്. സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്ക് ലയനത്തോടെ പേരാമ്പ്ര SBT ശാഖ അടച്ചു പൂട്ടിയതിനാൽ ഇപ്പോഴത്തെ ബ്രാഞ്ചിലുളളത് ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം ഉപഭോഗ്താക്കളാണത്രേ. അവർക്ക് ഇടപാടുകൾ നടത്താനുള്ളത് വെറും 6 കൗണ്ടറുകളാണ്. അതായത് ഒരു ദിവസം വെറും 1% ഉപഭോക്താക്കൾ ഇടപാടുകൾക്കായി വന്നാലും ഓരോ കൗണ്ടറിലും 150 ൽ മേലെ ഇടപാടുകൾ നടക്കും. ഒരോ ഇടപാടിനും 3 മിനിറ്റ് വെച്ചാൽ പോലും ജീവനക്കാർക്ക് പണി തീർക്കാൻ അധിക സമയം ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ. അതായത് 1% ത്തിലധികമായി വരുന്ന ഉപഭോഗ്താക്കളെ മടക്കി അയക്കണ്ടതായും വരുന്നു. ഇനി പറയൂ, ബാങ്ക് ലയനം മൂലം ആർക്കാണ് ഗുണം ലഭിച്ചത് ??? ഇവിടെ തീർന്നില്ല; ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്നത് പൊതു മേഖലയുടെ സ്വകാര്യവത്കരണമാണ്. വാർത്ത ഇതേ പത്രത്തിൽ തന്നെ, സ്വപ്നയുടെ മരണ വാർത്തക്ക് മുകളിലായുണ്ട്. ജീവിതത്തിലുടനീളം പൊതുമേഖലയിൽ സേവനോന്മുഖരായവർക്ക് സ്വകാര്യ മേഖലയുടെ മാത്സര്യവും ലാഭക്കൊതിയും എത്രത്തോളമിണങ്ങുമെന്നത് കണ്ടു തന്നെയറിയാം.ലാഭേച്ഛയും കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണനവും മാത്രം ഭരണതത്വങ്ങളാക്കിയവർ, യാതൊരു മാനദണ്ഡവും പാലിക്കാതെ, നടത്തുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ബലിമൃഗങ്ങൾ ഇനിയുമേറെയുണ്ടാകും.വ്യക്തിപരമായും സംഘടനാപരമായും ചെറുത്ത് നിൽക്കാൻ ബാങ്ക് ജീവനക്കാർക്ക് സാധിക്കട്ടെ. ഒപ്പം തന്നെ, സാമ്പത്തിക വിവരങ്ങൾ പോലെ തികച്ചും തന്ത്രപ്രധാനമായ വിവരങ്ങൾ കൈയ്യാളുന്ന ഒരു ബാങ്ക് ജീവനക്കാരന്റെ മാനസികനിലയുടെ ഭദ്രത ഒരോ ഇടപാടുകാരന്റേയും കൂടി ആവശ്യകതയാണ്

ചോദ്യം : കേരളം മറ്റൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിൻറെ പടിവാതിൽക്കൽ ആണല്ലോ. പാട്രിയാർക്കി അതിൻറെ വേരുകൾ ആഴത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതും സമൂഹത്തിൽ അധികാരപ്രയോഗം നടത്തുന്നതും രാഷ്‌ട്രീയ, സാമൂഹ്യ മേഖലകളിൽ പുരുഷൻ കൈയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിൻറെ ബലത്തിൽ കൂടിയാണ്. ഇത് തിരിച്ചറിയാത്തവരല്ല കേരളത്തിലെ ഫെമിനിസ്റ്റുകളും മറ്റു പുരോഗമനാശയ പ്രവർത്തകരും. ഏന്നിട്ടും, പാർട്ടികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുള്ള, ഒറ്റപ്പെട്ട ചില പ്രതിഷേധ സ്വരങ്ങളല്ലാതെ, തൊണ്ണൂറു ശതമാനത്തിലധികം നിയമസഭാ സീറ്റുകളും തങ്ങൾക്കായി സംവരണം ചെയ്‌തിരിക്കുന്ന വൃദ്ധ പുരുഷ നേതൃത്വങ്ങൾക്കെതിരെ ഉറച്ച ശബ്ദങ്ങൾ നമ്മുടെ സാമൂഹ്യ മണ്ഡലത്തിൽ ഉയരാത്തത് എന്ത് കൊണ്ടാവും? രാഷ്‌ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് പുറത്തുള്ള നമ്മുടെ പൊതു സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലം ഇപ്പോഴും കനത്ത നിശ്ശബ് ദതയി ലാണ്. പാട്രിയാർക്കിയുടെ നീണ്ട കരങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ കേരളത്തിലെ പുരോഗമനാത്മക സ്ത്രീപക്ഷം? അതോ ലൈംഗിക, മീ റ്റൂ ചർച്ചകൾക്കപ്പുറം പാട്രിയാർക്കിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നമ്മുടെ സ്ത്രീപക്ഷം ഇനിയും വളർന്നിട്ടില്ലേ? കേരള നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് ശരിയായ പ്രാതിനിധ്യ സ്വഭാവം ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ട് അമ്പതു ശതമാനം സീറ്റുകളിലേക്ക് സ്ത്രീകൾ മത്സരിക്കുന്ന, മന്ത്രിസഭയിൽ അമ്പതു ശതമാനം വനിതാ പ്രതിനിധ്യം ഉള്ള, സമൂഹത്തിൻറെ എല്ലാ അധികാര മേഖലകളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് തുല്യ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കുന്ന ഒരു കാലം എന്ന് വരും? എന്ന് കിട്ടും നമ്പർ വൺ കേരളത്തിനൊരു വനിതാ മുഖ്യമന്ത്രിയെ?

ഉത്തരം (ജയശ്രീ തോട്ടയ്ക്കാട്ട്):

കഴിഞ്ഞ വർഷം തീരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ലോകം കീഴടക്കിയ കോവിഡ് മഹാമാരി, പല തരത്തിൽ പല തലങ്ങളിൽ നമ്മെ മാറ്റിമറിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ അടിമുടി വന്ന മാറ്റങ്ങളെ അൽപ്പം കയ്പ്പോടെയും അല്പം രസത്തോടെയും സ്വീകരിക്കുന്നതിനൊപ്പം പുറമേ കണ്ട പുതിയ ഒരു ലോകക്രമം നവീനമായ പല ഉൾക്കാഴ്ച്ചകളും സമ്മാനിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതിൽ വളരെ അധികം താല്പര്യത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു വാർത്ത വർഷം ഏതാണ്ട് പകുതിയാപ്പോൾ ലോകമാദ്ധ്യമങ്ങളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു തലക്കെട്ടായി മാറി. മഹാമാരിയെ അതിസമർത്ഥമായി നിയന്ത്രിച്ചുനിർത്തിയ ചിലരാജ്യങ്ങളുടെ തലപ്പത്ത് വനിതകളായിരുന്നു എന്നൊരു നിരീക്ഷണമായിരുന്നു അത്! ന്യൂസ്ലൻഡിൻ്റെ Jacinda Ardern, ജർമനിയുടെ Angela Merkel, ഫിൻലാൻഡിൻ്റെ Sanna Marin, തായ് വാൻ്റെ Tsai Ing-wen തുടങ്ങിയവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കേരളത്തിൻ്റെ ആരോഗ്യമന്ത്രി കെ കെ ശൈലജയും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നത് നമ്മൾ ആഹ്ളാദത്തോടെയാണു കേട്ടത്. നേതൃസ്ഥാനത്തിൽ സ്ത്രീകൾ എത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരുപാട് ചർച്ചകൾ അതേതുടർന്ന് നടന്നു. Lockdown പ്രഖ്യാപനം പോലും അങ്ങേയറ്റം മനുഷ്യത്വത്തോടും കരുതലോടും കൂടി നടപ്പാക്കിയതടക്കമുള്ള ഇവരുടെ Covid strategy പഠനാർഹമായിരുന്നു.

‘ശക്തനായ നേതാവ്’ എന്ന പദപ്രയോഗം അന്വർത്ഥമാക്കാനെന്ന വിധം ഊറ്റം കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഇൻഡ്യയടക്കമുള്ള ചില രാജ്യങ്ങളിൽ നടപ്പാക്കിയ കോവിഡ് യുദ്ധമുറകളെക്കാൾ ഫലപ്രദമായത് മേൽപ്പറഞ്ഞ വനിതകൾ ക്ഷമയോടെയും മനുഷ്യത്വത്തോടെയും കാരുണ്യത്തോടെയും നടപ്പിലാക്കിയ പരിപാടികളായിരുന്നു എന്നത് ലോകമാകെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇതുപോലെയുള്ള നിർണായക ഘട്ടങ്ങളിലല്ലാതെതന്നെ സ്ത്രീ നായകത്വം ഭാവിയിൽ ഒരു രാജ്യത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടാകുന്നതിലേക്കുവരെ ചർച്ചകൾ നീണ്ടു. . ‘മലയാളനാടി’ൻ്റെ ചോദ്യം വന്നപ്പോൾ ആദ്യമോർത്തത്‌ ഇതൊക്കെയായിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ഈ മികവ് എന്തുകൊണ്ട് എന്നൊരു ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായുമുയർന്നപ്പോൾ ചെറിയ ഒരന്വേഷണം നടത്തി.

ജനസംഖ്യയിൽ അമ്പതു ശതമാനത്തോളം വരുന്നതുകൊണ്ടുള്ള സ്വാഭാവിക നീതി എന്ന പരിഗണനയ്ക്കപ്പുറം, സ്ത്രീനേതൃത്വം ഒരു നാട് ആഗ്രഹിക്കുകയും ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതും തന്നെയാണു എന്ന് അടിവരയിട്ടുറപ്പിച്ചു ആ കണ്ടെത്തലുകൾ. അവയിൽ ചിലത് ചുരുക്കിയെഴുതാം തൊഴിൽമേഖലയും വ്യക്തിജീവിതവും തമ്മിൽ സമർത്ഥമായി സമന്വയിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് സഹപ്രവർത്തകരരുടെ വ്യക്തിപരവും വൈകാരികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അനായാസമായി മനസ്സിലാക്കാനാകും. സ്ത്രീകൾക്ക് നൈസർഗ്ഗികമായി കിട്ടിയ സഹഭാവം, empathy, ഇതിനു സഹായകമായി മാറുന്നു. ജന്മനാ പരിപാലന സ്വഭാവമുള്ളതിനാൽ സഹപ്രവർത്തകരെ അവരുടെ കഴിവുകൾ അറിഞ്ഞ് വളർത്തിയെടുക്കാൻ അവർക്കാകും. സ്ത്രീകൾക്ക് മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് കേട്ടിരിക്കാൻ കൂടുതലായി ഒരു കഴിവുണ്ട്. ഒരു സംഘമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്ന ഭാവം കീഴടക്കാറില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഏകാധിപത്യപരമായ തീരുമാനങ്ങളെക്കാൾ പരസ്പര സഹകരണത്തോടെ എത്തുന്ന തീർപ്പുകളായിരിക്കും സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രിയം ഒരേ സമയം ഒന്നിലേറെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ കഴിവ് നേതൃസ്ഥാനത്തെത്തുമ്പോൾ വലിയൊരു മുതൽക്കൂട്ടാണ്. വെല്ലുവിളികളോട് ക്രിയാത്മകമായിട്ടാവും അവർ പ്രതികരിക്കുക സ്ത്രീകൾക്ക് ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള പ്രത്യേക കഴിവ് മേലധികാരികളുമായും സഹപ്രവർത്തകരുമായും വ്യക്തമായും കൃത്യമായും തുറന്ന സംവാദത്തിന് സഹായിക്കുന്നു. സ്ത്രീകളിൽ പ്രകടമാകുന്ന മാതൃഭാവം അവരെ സന്ദിഗ്ദ്ധഘട്ടങ്ങളെ കാരുണ്യത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും നേരിടാൻ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു കുടുംബ ജീവിതത്തിൽ പല റോളുകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് തൊഴിൽമേഖലയിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടാൻ കുറെക്കൂടി എളുപ്പമാണ്. അവർക്ക് വൈകാരികമായ ബുദ്ധിചാതുര്യം അല്ലെങ്കിൽ വിവേകം,emotional intelligence, കൂടുതലായിരിക്കുന്നതിനാൽ മറ്റുള്ളവരെ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാനും അവരുടെ ഏറ്റവും നല്ല കഴിവുകളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും എളുപ്പമാണ് . അയവുള്ള പ്രകൃതം സഹകരണത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു സ്ത്രീകൾ സ്വയം ഉദാഹരണങ്ങളായി മാറിയാണ് നയിക്കുക. സ്ത്രീകൾക്ക് ഏതു ജോലി ആയാലും അത് അനായാസമായി ചെയ്യുന്നു എന്ന തോന്നലുളവാക്കാൻ കഴിയുന്നു പല പ്രതികൂലസാഹചര്യങ്ങളെയും മറികടന്നാണ് നേതൃസ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നത് എന്നതിനാൽ അവർ തൊഴിലിൽ കൂടുതൽ കരുത്തരും സമർത്ഥരുമായി മാറുന്നു.

പൊതുവേ ആധുനികാശയങ്ങളുൾക്കൊള്ളാൻ മടിച്ചുനിൽക്കാത്ത സംസ്ഥാനമാണു കേരളം. സ്ത്രീനേതൃതത്തിനെപ്പറ്റിയുള്ള ലോകവീക്ഷണം വിപ്ലവകരമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത് നടക്കുന്ന ഒരു നിയമസഭാതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ, ആഗോളതലത്തിൽ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സംഭവിക്കുന്ന ചലനങ്ങൾ, അതൊന്നും പൂർണ്ണമായും പ്രവർത്തിപഥത്തിലെത്തിയിട്ടെങ്കിൽപ്പോലും, ഈ നാടറിഞ്ഞിട്ടേയില്ല എന്ന മട്ടിലുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥീനിർണ്ണയം ഒട്ടേറെ പേരെ നിരാശപ്പെടുത്തി. കുടുംബശ്രീ പോലെയുള്ള സംരംഭങ്ങൾ മലയാളിസ്ത്രീകളുടെ മികവുറ്റ മുന്നേറ്റമെന്ന നിലയിൽ ലോകം തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ളതുമാണ്. ഈ ശങ്കയ്ക്ക് കാരണം സ്ത്രീകളുടെ കഴിവിനെപ്പറ്റിയുള്ള വിശ്വാസക്കുറവല്ലെന്ന് വ്യക്തം, സ്ത്രീമികവിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഭയം തന്നെ ആയിരിക്കുമോ ഇതിനു കാരണം? കൂടുതലായ മികവ് കാണിക്കുന്ന വനിതാനേതാക്കളെ ക്രമേണ വശങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റിനിർത്തുന്നതും നിശ്ശബ്ദരാക്കുന്നതും നമ്മൾ കാണാത്തതല്ലല്ലൊ. അധികാരം ശീലമായവർക്ക് അതു പങ്കിടാൻ ഭയമുണ്ടാകും, നാളെ അധികാരം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കുമോ എന്ന ഭീതിയുമുണ്ടാകും. നിലവിലുള്ള പ്രധാന പാർട്ടികളുടെ സ്ഥാനാർത്ഥി നിർണ്ണയത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്കുള്ള പങ്ക് വളരെ പരിമിതമാണെന്നാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു സമൂഹത്തിൽ സ്ത്രീനേതാക്കൾ ഇനിയും സ്വാഭാവികമായിട്ടില്ല എന്നതിലെന്ത് അത്ഭുതം? എന്തുകൊണ്ടാണ് കേരളത്തിൽ ഒരു മായാവതിയോ ജയലളിതയോ മമതാ ബാനർജിയോ പാർട്ടിയുടെ തലപ്പത്തേയ്ക്കുയരാത്തതെന്ന് എത്രപേർ ചിന്തിച്ചുകാണും? അതുകൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെ ആയിരിക്കണം ചുരുക്കം ചില സീറ്റുകളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മത്സരിക്കാനുള്ള ‘അവസരം കൊടുക്കുന്നത്’ തന്നെ ഒരു ഔദാര്യമാണെന്ന ധാരണ പലർക്കുമുണ്ടാകുന്നത്.

കേരളസമൂഹത്തിലെ സാംസ്ക്കാരിക ബുദ്ധിജീവികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഏതെങ്കിലുമൊരു രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടിയോട് കൂറുപുലർത്തുന്നവരായിരിക്കും എന്നതുകൊണ്ടാകുമോ വനിതാമത്സരാർത്ഥികൾ കുറയുമ്പോൾ അവർക്കതിനെ ഉച്ചത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാനാകാത്തത്? ഇവിടെയിരുന്നുകൊണ്ട് നമ്മൾ പുറംലോകത്തിൽ കണ്ട ഒരു സ്ത്രീമുന്നേറ്റത്തിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണു തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ, 2018 September 28 ൽ കേരളമെന്ന ഈ കൊച്ചു സംസ്ഥാനത്തിനുണ്ടായ ഒരു സ്ത്രീമുന്നേറ്റം ലോകം ശ്രദ്ധിക്കുകയും അവിടുത്തെ മാദ്ധ്യമങ്ങൾ വാചാലമായി എഴുതുകയും ചെയ്ത സന്ദർഭം ഓർത്തുകൊണ്ടവസാനിപ്പിക്കാം. ഇൻഡ്യൻ ഭരണഘടനയിലെ ആർട്ടിക്കിൾ 14 ഉറപ്പാക്കുന്ന സമത്വത്തിനുള്ള അവകാശം എടുത്തുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ശബരിമലയിൽ ഒരു തരത്തിലുമുള്ള ലിംഗവിവേചനം പാടില്ല എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച സുപ്രീം കോടതിവിധിയായിരുന്നു അത്. പക്ഷെ, പിന്നീടിവിടെ എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് നമ്മൾ കണ്ടു, ഒപ്പം ലോകവും!‘ The Guardian’ ൻ്റെ വാക്കുകൾ കൃത്യമായിരുന്നു- ‘The supreme court offered politicians the chance to do the right thing when it ruled that women of childbearing age should be able to enter the Sabarimala shrine. Instead, they have exploited the dispute’. അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ, ആചാരവിശ്വാസങ്ങളുടെ പേരിൽ സ്ത്രീ-പുരുഷ സമത്വം നിഷേധിക്കുന്നത് ഭരണഘടനാലംഘനമാണെന്ന ഒരു സുപ്രീംകോടതിവിധി നിലനിൽക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, രാഷ്ട്രീയമുതലെടുപ്പ് മാത്രം മുന്നിൽക്കണ്ടുകൊണ്ട്, അതു നിഷേധിക്കുവാനായി നിയമനിർമ്മാണം വരെ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ഈ നാട്ടിൽ ( അതും വെറും മുപ്പത് കൊല്ലം മുമ്പ് മാത്രം മറ്റൊരു കോടതി ആണിയടിച്ചുറപ്പിച്ച വിവേചനാചാരം) പെണ്ണിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയസമത്വത്തിനുവേണ്ടി ആവേശം കൊള്ളാൻ എത്രപേരുണ്ടാകും?

ചോദ്യം : കേരളം മറ്റൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിൻറെ പടിവാതിൽക്കൽ ആണല്ലോ. പാട്രിയാർക്കി അതിൻറെ വേരുകൾ ആഴത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതും സമൂഹത്തിൽ അധികാരപ്രയോഗം നടത്തുന്നതും രാഷ്‌ട്രീയ, സാമൂഹ്യ മേഖലകളിൽ പുരുഷൻ കൈയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിൻറെ ബലത്തിൽ കൂടിയാണ്. ഇത് തിരിച്ചറിയാത്തവരല്ല കേരളത്തിലേ ഫെമിനിസ്റ്റുകളും മറ്റു പുരോഗമനാശയ പ്രവർത്തകരും. ഏന്നിട്ടും, പാർട്ടികൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുള്ള, ഒറ്റപ്പെട്ട ചില പ്രതിഷേധ സ്വരങ്ങളല്ലാതെ , തൊണ്ണൂറു ശതമാനത്തിലധികം നിയമസഭാ സീറ്റുകളും തങ്ങൾക്കായി സംവരണം ചെയ്‌തിരിക്കുന്ന വൃദ്ധ പുരുഷ നേതൃത്വങ്ങൾക്കെതിരെ ഉറച്ച ശബ്ദങ്ങൾ നമ്മുടെ സാമൂഹ്യ മണ്ഡലത്തിൽ ഉയരാത്തത് എന്ത് കൊണ്ടാവും? രാഷ്‌ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് പുറത്തുള്ള നമ്മുടെ പൊതു സാംസ്‌കാരിക മണ്ഡലം ഇപ്പോഴും കനത്ത നിശ്ശബ് ദതയി ലാണ്. പാട്രിയാർക്കിയുടെ നീണ്ട കരങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ടോ കേരളത്തിലെ പുരോഗമനാത്മക സ്ത്രീ പക്ഷം ? അതോ ലൈംഗിക, മീ റ്റൂ ചർച്ചകൾക്കപ്പുറം പാട്രിയാർക്കിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നമ്മുടെ സ്ത്രീപക്ഷം ഇനിയും വളർന്നിട്ടില്ലേ ? കേരള നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് ശരിയായ പ്രാതിനിധ്യ സ്വഭാവം ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ട് അമ്പതു ശതമാനം സീറ്റുകളിലേക്ക് സ്ത്രീകൾ മത്സരിക്കുന്ന, മന്ത്രിസഭയിൽ അമ്പതു ശതമാനം വനിതാ പ്രതിനിധ്യം ഉള്ള, സമൂഹത്തിൻറെ എല്ലാ അധികാര മേഖലകളിലും സ്ത്രീകൾക്ക് തുല്യ പ്രാതിനിധ്യം ലഭിക്കുന്ന ഒരു കാലം എന്ന് വരും ? എന്ന് കിട്ടും നമ്പർ വൺ കേരളത്തിനൊരു വനിതാ മുഖ്യമന്ത്രിയെ?

ഉത്തരം (ബി ആർ പി ഭാസ്കർ)

ഈ ചോദ്യത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധം കാണുന്നില്ലല്ലോ.

ഒരു സമൂഹ മന:സാക്ഷിയുള്ളിടത്തേ അനീതിക്കെതിരെ വ്യാപകമായ പ്രതിഷേധമുണ്ടാകൂ. അങ്ങനെയൊന്ന് കേരളത്തിലില്ല.

കേരളത്തിൽ ഒരു പൊതുസമൂഹമില്ല. ഫ്യൂഡൽ കാലത്തെന്നപോലെ കേരളം വീണ്ടും ജാതിമതാടിസ്ഥാനത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പഴയ കാലത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഇപ്പോൾ കുറെ രാഷ്ട്രീയ സമൂഹങ്ങളുമുണ്ട്.

ഈ വ്യതസ്തസമൂഹങ്ങൾക്കെല്ലാം അവരവരുടേതായ പ്രത്യേക സമൂഹ മന:സാക്ഷികളുണ്ട്. അത് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ അവർ പ്രതികരിക്കും. അപ്പോൾ മാത്രം.

സ്ത്രീപ്രാതിനിധ്യത്തിൻറെ കാര്യത്തിൽ അവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രതിഷേധവും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട. ആൺകോയ്മ എല്ലാ ജാതിമത രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങളുടെയും പൊതു മിനിമം പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണ്.

ഉത്തരം (പി ജെ ജെ ആൻറണി)

ഇന്ത്യയിലെ മറ്റിടങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ കേരളം ആധുനികതയുടെ പാതയിൽ മുന്നേറിയവരാണ്. ശ്രീനാരായണൻറെയും വാഗ്ഭടാനന്ദൻറെയും സ്വാധീനമാണത്. അത് കുറഞ്ഞുവരികയാണ് . ഇപ്പോൾ കേരളീയ പൊതുസമൂഹത്തെ കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കുന്നത് സവർണ്ണ യാഥാസ്ഥിതികതയാണ്. ശബരിമല സ്ത്രീപ്രവേശന വിഷയത്തിൽ അത് പൊട്ടിയൊലിച്ചത് നമ്മൾ കണ്ടതാണ്. നാണംകെട്ടതായിരുന്നു ആ പ്രതികരണം. ലിംഗസമത്വം ഇവിടാരും അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. വഷളൻ പുരുഷ മേധാവിത്വം വാഴുന്ന പിന്തിരിപ്പൻ സാമ്രാജ്യങ്ങളാണ് രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും ജാതി സംഘങ്ങളും മതവും. പേരിനെങ്കിലും കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ ജനാധിപത്യം നിലവിലുള്ള കുടുംബങ്ങൾ അഞ്ചിലൊന്നുപോലും ഇവിടില്ല. ആദരവോടെയുള്ള ലിംഗതുല്യത ഇവിടെ ഈ നൂറ്റാണ്ട് ഒടുങ്ങിയാലും വന്നുഭവിക്കില്ല.