ടി കെ അമ്മാളു അമ്മ

അങ്ങനെ കാലം നീണ്ടു പോകുന്നു. എനിക്ക് 18 വയസ്സായി. അച്ഛന്‍റെ മരുമകന്‍ കുഞ്ഞിരാമന്‍ നമ്പ്യാര്‍ എന്നെ പുടമുറി കഴിക്കുന്നു. മൂപ്പരുടെ അമ്മയെ ഞങ്ങള്‍ മൂത്തമ്മയെന്നാണ് വിളിക്കാറ്. പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു ഉപദേശം മാത്രം എനിക്ക് തന്നു. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അമ്മയെ മൂത്തമ്മ എന്ന് വിളിക്കരുത്. അവരെ സ്വന്തം അമ്മയായി കണ്ട് അമ്മയെന്ന് വിളിക്കണം. ആ ഉപദേശം അപ്പടി സ്വീകരിച്ചു. അവിടെ എത്തിയ അന്നു തന്നെ ഞാന്‍ മുറ്റമടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഡോക്ടർ കെ.ജി. അടിയോടിയുടെ ബന്ധുവാണ്. മുറ്റമടിക്കാന്‍ അവര്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. ഇന്ന് നീ അടിക്കേണ്ട നാളെ മുതല്‍ അടിച്ചാല്‍ മതി എന്ന നിര്‍ദ്ദേശം. പിറ്റേന്ന് മുതല്‍ നന്നേ കാലത്ത് മുറ്റമടിച്ച് ചാണകം പാറ്റി പണി ആരംഭിക്കലുമായി.

മൂപ്പര്‍ ബ്രിടീഷ് പോലീസില്‍. അമ്മയും ഇളയ പെങ്ങളും ചെറിയ മകനും ആണ് വീട്ടില്‍ ഉള്ളത്. അടുക്കളപ്പണി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇളയ പെങ്ങളുടെയടക്കം ഉടുത്ത മുണ്ടെല്ലാം വാങ്ങി അലക്കിയിട്ട്, വെള്ളം അവള്‍ക്ക് കോരിവെച്ച് കുഞ്ഞനെ ഞാനിങ്ങു വാങ്ങി അവള്‍ കുളിച്ചു കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞ് എന്നിട്ടേ ഞാന്‍ കുളിക്കുകയുള്ളൂ. അതിനിടയ്ക്ക് അച്ഛന് വെള്ളം ചൂടാക്കി കൊടുക്കും. അമ്മയ്ക്കും കോരി വെച്ചു കൊടുക്കും. ഇതൊക്കെ എന്‍റെ സന്തോഷകരമായ ചിട്ടയാണ്. എന്‍റെ വീടെന്നും ചെന്ന വീടെന്നും വ്യത്യാസമില്ല എന്നര്‍ത്ഥം. ലീവില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അമ്മയെ ഏല്‍പ്പിക്കും നമ്മുടെ പടയിലൊന്നും ശീലിച്ച കുട്ടിയല്ല. അത് അമ്മ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന്. കാരണം അമ്മ സ്നേഹമുള്ള അമ്മയാണ്. പക്ഷെ പെങ്ങള്‍ ലേശം അസൂയക്കാരത്തിയാണ്. അതുവരെ ഭര്‍ത്താവുണ്ടെങ്കിലും ആങ്ങളയാണ് എല്ലാം ചെയ്ത് കൊടുക്കുന്നത്. അതില്‍ അല്‍പം മാറ്റം സ്വാഭാവികമായും വരുമല്ലോ. നേര്‍വഴിക്ക് ചിന്തിക്കുവാനുള്ള മനസ്സില്ല എന്നര്‍ത്ഥം. ഉച്ചക്ക് ചോറ് കഴിഞ്ഞാല്‍ ചില ദിവസം പിന്നത്തെ പണി, കോലായുടെ ചേതി തേയ്ക്കാൻ ചോന്ന മണ്ണെടുക്കാന്‍ പോകലാണ്. ലേശം ദൂരെ. അത് കിളച്ച് ഞാന്‍ തലയില്‍ എടുക്കും. അമ്മ ഒന്നിച്ച് വന്നാല്‍ മതി. അത് കൊണ്ട് വന്നു ചേതി തേച്ച്, വെള്ളിലയും കരിയും കൂട്ടി അകവും കോലായും തേയ്ക്കും. ഇതെല്ലാം പറയാതെ നല്ല മനസ്സോടെ ചെയ്യും. അങ്ങനെ കഴിയുമ്പോഴാണ് അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാത്തത് കാരണം ഞാന്‍ ആവളയ്ക്ക് പോകുന്നത്.

ഒഞ്ചിയം വെടിവെയ്പ്പില്‍ കുറെ സഖാക്കള്‍ മരിച്ചുപോയി. കോണ്‍ഗ്രസ് രാമക്കുറുപ്പ് എന്നയാള്‍ വെടികൊണ്ട് വലിയ പരിക്കോടെ ഷര്‍ട്ടില്‍‍ ചോരയും കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലാണ്‌ രാത്രി എത്തിയത്. ഞാനാണ്‌ ആ ഷര്‍ട്ട് അലക്കിയത്. പിന്നെ K.T. ചോയി അവിടുന്ന് പോകും വഴിക്കാണ് പേരാമ്പ്ര നിന്ന് വെടികൊണ്ട് മരിച്ചത്, പിന്നെ E.M.S, A. K. G കേളുവേട്ടന്‍, സി എച് കണാരന്‍, കുമാരന്‍ മാസ്റ്റര്‍, P.R നമ്പ്യാര്‍ എന്നീ നേതാക്കന്മാരെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഒളിവിലും അല്ലാതെയും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഭര്‍ത്താവ് പോലീസില്‍ നിന്ന് വിട്ടു പട്ടാളത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. എനിക്ക് ഒരു കത്തെഴുതി എന്‍റെ പെട്ടിപ്പുറത്ത് വെച്ചാണ്‌ പോകുന്നത്. ആരോടും പറയാതെയാണ് പോയത്. എന്നോട് വിഷമിക്കരുതെന്ന് കത്തില്‍ വെച്ചിരുന്നു. ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞല്ലേ മടങ്ങി വരികയുള്ളൂ. അകമടിക്കുമ്പോള്‍ കത്ത് കണ്ടു വായിച്ചു അവിടെത്തന്നെ വെച്ചു ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടില്‍. അത്രയേ എനിക്കതില്‍ ഗൌരവമുള്ളൂ. മൂപ്പര്‍ക്കുള്ള വിഷമം എനിക്കില്ല. രാത്രി വരാതിരുന്നപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ വിഷമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കത്തിന്‍റെ കാര്യം പറഞ്ഞു അത്ര തന്നെ.

ആദ്യത്തെ പ്രസവം ഒമ്പതാം മാസത്തില്‍ പ്രസവിച്ചുപോയി, പെണ്‍കുട്ടി മരിച്ചുപോയി. രണ്ടാമത്തേതും ആ സമയത്ത് തന്നെ പ്രസവിച്ചു. 56 ദിവസം നിന്നു. ഒരു പ്രത്യേകത മുല കുടിക്കുകയില്ല. ഉറങ്ങുകയില്ല, അമ്മ രാവും പകലും എടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കും. അതും മരിച്ചു. അതിലിടക്ക് ഒരു സംഭവമുണ്ടായി പ്രസവരക്ഷക്കുള്ള പണം ഭർത്താവ് സ്വന്തം അച്ഛന് അയച്ചുകൊടുത്തു. പക്ഷെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കണക്കിലല്ല പ്രസവിച്ചതെന്നുള്ള പ്രചരണം ഉണ്ടായി. അതുകൊണ്ട് പണം എന്‍റെ വീട്ടില്‍ തരില്ല എന്നുള്ള പ്രസ്താവവും. ഇത് എന്‍റെ വീട്ടില്‍ അച്ഛന്‍റെ ബന്ധുക്കള്‍ എത്തിക്കുന്നു. അമ്മയാണറിയുന്നത്. അമ്മ സങ്കടപ്പെടുന്നു. എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവ് ഒഴിഞ്ഞ് പോകല്ലേ എന്ന വിഷമം അമ്മക്ക്. അപ്പോള്‍ കത്ത് കിട്ടാന്‍ വൈകുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കത്ത് കിട്ടുന്നു. സ്ഥലം മാറ്റമുണ്ടായത് കൊണ്ടാണ് കത്തെഴുതാന്‍ വൈകിയതെന്നുള്ള ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ എഴുത്ത്. പക്ഷെ എനിക്ക് നിശ്ചയമായി ഞാന്‍ മൂപ്പരുടെ കണക്കിലല്ലല്ലോ പ്രസവിച്ചത്. കുഞ്ഞന്‍ 56 ദിവസം മരിക്കാതെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. കത്ത് കിട്ടുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞന്‍ മരിച്ചിരുന്നു. സ്ഥലം മാറ്റം കൊണ്ടാണ് കത്ത് വൈകിയതെന്ന് എഴുതിയിരുന്നല്ലോ. കാരണം അതല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാമല്ലോ എന്ന് ഞാൻ മറുപടി അയച്ചു. മേലാല്‍ എനിക്ക് കത്തയക്കരുത്. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ കണക്കിലല്ലാതെ ഒരു കുഞ്ഞനെ പ്രസവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ കുഞ്ഞന്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഞെക്കിക്കൊന്നതല്ല. എങ്കിലും മേലില്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയല്ല. വേഗം മറുപടി കിട്ടി. “അത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഭര്‍ത്താവായ ഞാനാണ്. അമ്മയും പെങ്ങളുമല്ല. ഞാനാണ്‌ നിന്നെ വിശ്വസിക്കേണ്ടത്. നിന്നെ എനിക്ക് വിശ്വാസമാണ്. മേലില്‍ ഞാന്‍ ലീവിന് വന്നാല്‍ ഞാന്‍ വന്നു നിന്നെ നിന്‍റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് കൂട്ടിപ്പോരും. തിരിച്ചുപോരുന്നതിന്‍റെ തലേ ദിവസം നിന്നെ നിന്‍റെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് നിര്‍ത്തും.”

പിന്നത്തെ ജീവിതം അങ്ങനെയാണുണ്ടായത്. മൂന്നാമത്തെ മകന്‍ ഉണ്ടായി. മറ്റേത് രണ്ടും അച്ഛന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. മൂന്നാമത്തെ മകന് രണ്ടര വയസ്സായി. നല്ല ബുദ്ധിയുള്ള മകന്‍. 52-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്നു തോന്നുന്നു നടക്കാന്‍ പോകുന്നത്. നമ്മുടെ ചിഹ്നം ആനയാണ്. ഓരോ വോട്ടും കാളക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവരെ തല്ലുവാന്‍ ഓട്ടം. ആനക്ക് എന്ന് പറയിപ്പിക്കും, അങ്ങനത്തെ ബുദ്ധിയാണ്. രണ്ട് പ്രാവശ്യം ലീവില്‍ വന്നു അച്ഛന്‍ കണ്ടു. ഞാന്‍ കുഞ്ഞന് സുഖമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കത്തയച്ചിട്ടാണ് അച്ഛന്‍ വരുന്നത്. പല ചികിത്സയും ചെയ്തു. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ വീട്ടിലാണുള്ളത്. അച്ഛനും അമ്മയും എല്ലാം എന്‍റെ കൂടെയുണ്ട്. അഞ്ച് മക്കളില്‍ വെച്ച് എനിക്കാണ് കുട്ടിയുള്ളത്. യാതൊരു രക്ഷയുമില്ല. ഒരു തിങ്കളാഴ്ച മകന്‍ ജീവിക്കുകയില്ല എന്ന ബോധ്യത്തോടെ ലീവ് കഴിഞ്ഞ് പോകുന്നു. അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച മകന്‍ മരിക്കുന്നു. അച്ഛനും ഞാനും അമ്മയും ഒന്നിച്ചു സഹിക്കുകയാണെങ്കില്‍ സമാധാനമുണ്ട്. ഇത് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടിടത്ത് നിന്ന് സഹിക്കുന്നു. കൂത്താളി നിന്ന് വഞ്ചിയിൽ വരുത്തി എന്നെ അതില്‍ എടുത്ത് ആവളക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഞാന്‍ അബോധാവസ്ഥയിലാണുള്ളത്. അകത്ത് കിടക്കുക മാത്രം. അമ്മ ചോറ് വാങ്ങിത്തരും. രാത്രിയായാല്‍ അച്ഛനോട് പറയും രാമായണം അടുത്ത് നിന്ന് വായിക്കുവാന്‍. അച്ഛന്‍ വായിക്കും.

അങ്ങനെ ആറു മാസം കഴിഞ്ഞു. അന്ന് മുയിപ്പോത്തുണ്ട് എന്‍റെ അമ്മയുടെ ജ്യേഷ്ഠത്തിയും രണ്ട് ആണ്‍മക്കളും ഇളയമ്മയും. ഇളയമ്മക്ക് മക്കളില്ല. മൂത്തമ്മക്ക് രണ്ട് ആണ്‍മക്കള്‍‍ മാത്രം. അവര്‍ ചെറുവണ്ണൂര്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ എട്ടില്‍ പഠിച്ചത് അവിടെ നിന്ന് സ്കൂളില്‍ പോയിട്ടാണ്. അവര്‍ക്ക് എന്നോട് വളരെ സ്നേഹമാണ്. പകല്‍ മൂത്തമ്മ വഴിയെ എന്നെ കൊണ്ടുനടത്തും. ഒന്നും ചിന്തിക്കുവാന്‍ സമയം തരില്ല. രാത്രി അടുത്ത് കിടത്തി കഥ പറഞ്ഞ് എന്നെ ഉറക്കും. വൈകുന്നേരം സ്കൂളില്‍ നിന്ന് അവര്‍ രണ്ട് കഥയുള്ള പുസ്തകം കൊണ്ടുവരും. ഞാന്‍ ചിന്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ്, എന്നെക്കൊണ്ട് വായിപ്പിക്കും. കുറെ വായിച്ച് ഞാന്‍ നിര്‍ത്തിയാല്‍ വേറെ പുസ്തകം എടുത്തു തരും ചിന്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി. അങ്ങനെ ഉറങ്ങാന്‍ മൂത്തമ്മയുടെ അടുത്ത് കിടത്തും. കഥ പറഞ്ഞുതന്നുറക്കും. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാല്‍ മൂത്തമ്മയുടെ കൂടെ നടന്ന് വീട്ടുജോലി എടുക്കും. നിന്ന് ചിന്തിക്കുവാന്‍ സമയം തരില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കത്ത് കിട്ടുന്നു. “ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്ക് വരികയാണ്‌. വീട്ടിലേക്ക് വന്നോ. അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ എത്തും”. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പോകുന്നു. മൂപ്പര്‍ വരുന്നു. വന്ന ശേഷം എന്നോട് പറഞ്ഞു “ഞാന്‍ തല്‍ക്കാലം വിട്ടുവന്നതാണ്‌. തിരിച്ചു വിളിക്കുമ്പോള്‍ പോയാല്‍ മതി”. മൂപ്പര്‍ക്ക് സാമ്പത്തികമായി ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ഒരു കക്ഷിയാണ് ജീവിതത്തില്‍ അവസാനം വരെ. വരുമ്പോള്‍ കുറച്ച് പണം ഉണ്ട്. അത് കുറച്ച് അച്ഛന് കൊടുത്തു. ബാക്കി മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠന്‍ വശം കൊടുത്തു. മൂപ്പര്‍ ഒരു അറപ്പീടിക ശരിയാക്കി ഞങ്ങളുടെ പടിഞ്ഞാറയിലെ അടുത്തുള്ള പറമ്പില്‍ സാമാനക്കച്ചവടം തുടങ്ങി. ഡോക്ടര്‍ കെ.ജി.അടിയോടി ഭര്‍ത്താവിന് ഒരു ചിട്ടിഫണ്ടില്‍ പേരാമ്പ്ര താല്‍ക്കാലികമായി ഒരു ജോലി വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. കച്ചവടം ആങ്ങള നടത്തി. മൂന്നു മക്കളും മരിച്ച ഞാന്‍ നാലാമത് ഗര്‍ഭിണിയായി. എഴാം മാസം ആവളക്ക് പ്രസവത്തിനു പോയി. ശരീരം ഇളകാതെ കിടക്കുവാന്‍ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് നടന്നു. രാധയെ വീട്ടില്‍ വെച്ച് പ്രസവിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും കച്ചവടവും തീര്‍ന്നു. പ്രസവച്ചിലവിനടക്കം പൈസ കൊടുക്കനില്ലാതായി. നാരായണി പേരാമ്പ്ര ഹൈസ്കൂളില്‍ പഠിക്കുകയാണ്.

_{(തുടരും)}

പരാജയപ്പെട്ട കുടിയിറക്കല്‍

ആ കാലത്ത് ചെറുവണ്ണൂര്‍ ആയടത്തില്‍ നാരായണക്കുറുപ്പെന്നു പറഞ്ഞ ഒരു വന്‍ ജന്മിയുണ്ട്. അവരുടെ പറമ്പില്‍ തലമുറയായി പാര്‍ത്തു വരുന്ന ഒരു അടിമകുടുംബമുണ്ട്. അതില്‍ അന്നത്തെ ആള്‍ ഇല്ലത്തെ കേളപ്പന്‍. ഒരു ചെറ്റയില്‍ താമസിച്ച് അടിമപ്പണിയെടുത്ത് മുഴുപ്പട്ടിണിയായി കഴിയുകയാണ്. നാട്ടില്‍ കമ്മ്യൂണിസം വന്നപ്പോള്‍ ജന്മിക്കൊരു പേടി. പറമ്പ് ഒഴിഞ്ഞു തന്നില്ലെങ്കിലോ എന്ന്. അങ്ങനെ കുടിയൊഴിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ദിവസം രാത്രി ചെറ്റക്ക് കാര്യസ്ഥന്മാര്‍ വന്ന് തീ കൊടുത്തു. വിവരം കേളപ്പനും ആള്‍ക്കാരും ആദ്യം അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതിലും വിവരം ചോർത്തിക്കൊടുക്കാന്‍ ഒറ്റുകാരുണ്ട്. രാത്രി അപ്പുക്കുട്ടിയേട്ടനും മറ്റുള്ളവരും തയ്യാറായി. രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ രാത്രി തന്നെ ചെറ്റ കെട്ടി അവിടെ പാര്‍പ്പിച്ചു. അന്നാണ് ജ്യേഷ്ഠന്‍റെ ആദ്യത്തെ ജയിലില്‍ പോക്ക്. ഒന്നരക്കൊല്ലം ജയിലില്‍ കിടന്നു. പിന്നത്തെ പോക്ക് പത്തുമാസം കിടന്നു. അത് നേരിട്ട് ഹാജരായതാണ്. വെസ്റ്റ്ഹില്ലില്‍ ആണ് അന്നത്തെ M.S.P കേമ്പ്. അവിടെയായിരുന്നു എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവും. M.S.P വന്ന് എന്‍റെ വീട് വളഞ്ഞു. എന്‍റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് 6 മാസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കൂടെയുള്ള ആള്‍ക്കാരാണ് എന്‍റെ വീട് വളഞ്ഞത്. വാതിലില്‍ മുട്ടി വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. അമ്മക്ക് ഇല്ലിമുള്ള് കൊണ്ടിട്ട് പഴുത്ത് എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ വയ്യ. ചെരുപ്പിടാത്ത കാലം. അമ്മ എന്‍റെ അനുജത്തിയെ വിളിച്ചു. വാതില്‍ തുറക്കാന്‍. അവള്‍ മഹാ മടിച്ചിയാണ്. ഉണര്‍ന്നതായി ഭാവിക്കില്ല. അപ്പോള്‍ M.S.P പറഞ്ഞു “വാതില്‍ തുറക്കാനാണ് പറഞ്ഞത് ജാനുവെ വിളിക്കണ്ട.” അമ്മ പറയുന്നു ‘എന്‍റെ കാല് സുഖമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് ജാനുവെ വിളിക്കുന്നത് നിങ്ങളെ പേടിച്ചിട്ടല്ല. എനിക്കറിയാം നിങ്ങളും എന്നെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യരാണെന്ന്.’ ജാനു വാതില്‍ തുറന്നു. അവര്‍ അകത്ത് കടന്ന് അട്ടത്തെല്ലാം ടോര്‍ച്ചടിച്ചു നോക്കി. ആകെ മൂന്നകമുള്ള കട്ടപ്പുര. പടിഞ്ഞാറെ അകത്ത് വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ ആട്ടിന്‍കുട്ടികള്‍ തുള്ളി പുറമെ വന്നു. അത് അവര്‍ തന്നെ പിടിച്ചിട്ടു. അടുക്കളയും പരിശോധിച്ചു. വന്നിട്ട് അമ്മയോട് ചോദിച്ചു ശങ്കരന്‍ നമ്പ്യാര്‍ എവിടെ പോയെന്ന്. മകളുടെ വീട്ടില്‍ പയറ്റിന് പോയെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു. അപ്പുക്കുട്ടി നേരിട്ട് ഹാജരാകാൻ കോഴിക്കോട് എന്‍റെ മകളുടെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അടുത്ത് പോയെന്ന് പറഞ്ഞു. അത് സത്യം. അയാളുടെ പേര് എന്തെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ കുഞ്ഞിരാമന്‍ നമ്പ്യാര്‍. അമ്മയുടെ മറുപടി. അപ്പോള്‍ ചുമരിന്മേല്‍ എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ ഫ്രെയിം ചെയ്യാത്ത ഫോട്ടോ കണ്ടു. ഇതാരാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മകളുടെ ഭര്‍ത്താവാണെന്ന് മറുപടി. ഇവര്‍ അവിടുന്ന് വന്നവരാണ്. ഫോട്ടോ എടുത്തവര്‍ കീശയിലിട്ടു. സുഹൃത്തിന്‍റെ ഭാര്യവീട്ടില്‍ സര്‍ച്ച് ചെയ്തതിന്‍റെ തെളിവിന് വേണ്ടി ചെയ്ത പണി. പുറത്തു കടന്ന് സൗഹാര്‍ദ്ദപരമായി പറഞ്ഞു” വാതില്‍ അടച്ചിട്ട് വേണം ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോകാന്‍ “. ജാനു വാതില്‍ അടച്ചു. എന്നെ അപ്പുറം മാവിലപ്പാടി എന്ന കോണ്‍ഗ്രസുകാരുടെ വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ്. 18 വയസ്സ് പ്രായം. M.S.P കിരാതന്മാരാണ് അതുകൊണ്ട് വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്താഞ്ഞതാണ്.

എ കെ ജിയുടെചിത്രവും നാരായണിക്കുട്ടിയും

ഒരു ദിവസം നാരായണി നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പകല്‍ M.S.P വന്നു. വേറൊരു കള്ളക്കേസില്‍ ഏട്ടനെ പിടിക്കാന്‍. ചുമരിന്മേല്‍ A.K.G യുടെ ഫോട്ടോ. ഈ ഫോട്ടോ എവിടന്നു കിട്ടി എന്ന് അലറി ചോദിച്ചു. ഫോട്ടോ കണ്ടുകൂടാത്ത കാലം. അമ്മ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം കള്ളം പറഞ്ഞു. അത് കുട്ടിക്ക് എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയിട്ട് കൊണ്ടുവന്നതാണ്. (സത്യത്തിൽ അത് കൊഴക്കോടൻ നാരായണൻ നായർ വരച്ച ചിത്രമായിരുന്നു). കുട്ടി എവിടെ? എന്ന ചോദ്യം. തെറ്റത്ത് സ്കൂളില്‍ നാലാം ക്ലാസ്സിലാണെന്നു അമ്മയുടെ മറുപടി. വിട്ടില്ല, അവിടെ പോയി അവളെ വിളിച്ചു എവിടുന്ന് കിട്ടിയെന്ന് ചോദ്യം. എനിക്ക് വഴിയില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയതാണെന്ന് കള്ളമായ മറുപടി. ആരുടേതാണെന്ന് അറിയാമോ? അറിയില്ല എന്ന കള്ളമായ മറുപടി. കേവലം എട്ട് വയസ്സുള്ള കുട്ടിക്ക് ഇന്ന് ഇങ്ങനെ പാര്‍ട്ടിക്ക് വേണ്ടി സത്യം മറയ്ക്കുവാന്‍ കഴിയുമോ? ഇല്ല. അതാണ് അന്നത്തെ കാലം. മേനവന് ആവള ഒരു വീടുണ്ട്. അവിടെ വെള്ള വീശുവാനാക്കും പണിക്കാരുടെ കൂടെ ജ്യെഷ്ടനെ. കേസ് നിലവിലുണ്ട്. പിടിക്കാതിരിക്കാന്‍. മാനവന്‍റെ വീട്ടില്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ.

എന്‍റെ കഥ

എന്‍റെ കഥ പിന്നെയും മറക്കുന്നു. ആവള സ്കൂളില്‍ 5 വരെ പഠിച്ച് ജയിച്ചു. ചെറുവണ്ണൂര്‍ സ്കൂളില്‍ ആറില്‍ ഗോപാലേട്ടനും ഞാനും ഒന്നിച്ചെത്തി. 3 വയസ്സ് വ്യത്യാസമുള്ള ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചായത് ജ്യേഷ്ടന്‍ മടി കാരണം തോറ്റതല്ല. വീട്ടുജോലിക്ക് അമ്മയെ സഹായിക്കുന്നത് ഗോപാലേട്ടനാണ്.മൂത്തയാളല്ല. മൂപ്പരെ എല്ലാവരും ലേശം ഉയര്‍ന്ന പദവി കൊടുത്തു. ഞാന്‍ ആണെങ്കില്‍ 9 വയസ്സുണ്ടെങ്കിലും കൂറ പോലെയാണ്. പണിയെല്ലാം എടുക്കും. അടങ്ങിയിരിക്കില്ല. പക്ഷെ വലിയ പണി ജ്യേഷ്ടന്‍ തന്നെ എടുക്കണം. അതുകൊണ്ട് പഠിക്കാന്‍ സൗകര്യം കുറഞ്ഞുപോയി.

ആറില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ഏഴിലേക്ക് ജയിച്ചു. എഴില്‍ നിന്ന് ഗോപാലേട്ടന്‍ തോറ്റു. ഞാന്‍ എട്ടിലേക്ക് ജയിച്ചു. ജ്യേഷ്ഠൻ ഏഴിലും ഞാന്‍ എട്ടിലും. എനിക്ക് സങ്കടം കൊണ്ട് പോവാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ജ്യേഷ്ടന്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒഴിഞ്ഞ് ഒരു കാലം വരെ വീട്ടിലും പറമ്പിലും അമ്മയെ സഹായിക്കാന്‍ നിന്നു. അന്ന് സാമാന്യം വലിയ വിദ്യാഭ്യാസം സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് E.S.L.C യാണ്. S.S.L.C അന്നില്ല. പരീക്ഷ കൊയിലാണ്ടിയില്‍ വെച്ചാണ്. എട്ടില്‍ ഒറ്റൊരു ക്ലാസ്സ്. ഡിവിഷനൊന്നുമില്ല. പെണ്‍കുട്ടികള്‍‍ 3. ഞങ്ങള്‍ നടന്ന് തിക്കോടിക്കാരന്‍ ഒരു ചാത്തുമാസ്റ്റരുടെ കൂടെ പരീക്ഷക്ക് കൊയിലാണ്ടിയില്‍ എത്തി. പരീക്ഷ എഴുതി. മാസ്റ്ററുടെ വീട്ടില്‍ ഭക്ഷണം, ഉറക്കം, നടന്ന് പോക്ക് പയിസ ചിലവില്ല. ആകെ അച്ഛന്‍ ഒരു ക. എന്‍റെ വശം തന്നത് ഞാന്‍ ചിലവാക്കിയതെങ്ങനെയാണെന്നല്ലെ: നടന്ന് പയ്യോളി എത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു പീടികയുടെ മുകളില്‍ ഒരു തുന്നല്‍ക്കാരന്‍‍ ഒരു ചെറിയ പാവാട തുണി തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ എന്‍റെ നാരായണിക്കുട്ടിയെ ഓര്‍ക്കുന്നു. ചാത്തുമാസ്റ്ററെ സമീപിക്കുന്നു. പാവാടക്ക് വില ചോദിക്കുന്നു. കേവലം 12 അണക്ക് പാവാട വാങ്ങുന്നു ഞാന്‍ പരീക്ഷ വരെ ഉടുത്തത് തോര്‍ത്ത് ‌ മുണ്ടാണ്, ബ്ലൌസും. അധികാരിയുടെ കൊച്ചുമകള്‍ക്ക് പാവാടയാണ് ഡ്രസ്സ്. എനിക്ക് പൂതിയില്ലഞ്ഞിട്ടല്ല മനസ്സില്‍. അച്ഛനെ വേദനിപ്പിച്ചുകൂടല്ലോ. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ലെന്നു മാത്രം. പരീക്ഷയ്ക്ക് പോകുവാന്‍ വേണ്ടി എന്‍റെ കാലീന്ന് വെള്ളിയുടെ പാദസരം ഉള്ളത് വിറ്റിട്ട് അടുത്ത വീട്ടിലെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ പാവാട വാങ്ങിയാണ് ഉടുത്തത്. അവള്‍ വാങ്ങിയിട്ട് ഒരു ദിവസം ഉടുത്തിട്ടെയുള്ളൂ. പഠിപ്പ് നിര്‍ത്തിയത് കൊണ്ട് പാവാട എനിക്ക് വിറ്റതാണ്. വീട്ടില്‍ അന്ന് പാവാട ഉടുക്കില്ല. അതാണ് അന്നത്തെ ചരിത്രം. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോള്‍ വാങ്ങിയ പാവാടയാണ് ഒന്നര വയസ്സ് മാത്രമുള്ള നാരായണി ആദ്യമായി ഉടുക്കുന്നത്.

അധികാരിയുടെ മകന് സ്വന്തം സ്കൂളുണ്ട്. അന്ന് പഠിച്ചവര്‍ ചുരുക്കം. പെണ്‍കുട്ടികള്‍‍ വളരെ ചുരുക്കം. എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു സീറ്റ് കുഞ്ഞികൃഷ്ണക്കുറുപ്പ് കണ്ടുവെച്ചു. (ആളില്ലാത്ത അന്ന് സീറ്റ് എന്നെ കണ്ടു വെച്ചെന്ന് പറയണം). ഞാന്‍ പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഞാന്‍ ചെറുതായത് കൊണ്ട് കുട്ടികള്‍ എന്നെ കളിയാക്കുമെന്ന് ഒരു കാരണവും പറഞ്ഞു. കേവലം ആറു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് അതിന് പണം വേണ്ട. സ്കൂള്‍ വക പോയാല്‍ മതി. വടകര ട്രെയിനിംഗ് സെന്‍റര്‍‍. നടന്നു പോക്ക്. ചായ കുടിച്ച് ലേശം ചോറും എടുത്ത് രാവിലെ നടത്തം. വൈകുന്നേരം തിരിച്ചുവരവ്. ഒരു പൈസയും ചിലവില്ല. ജോലി റെഡി. ഈ വിഡ്ഢിയായ ഞാന്‍ അതില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു മാറി. ജ്യേഷ്ടന്‍ M.S.P യില്‍ ചേര്ന്ന് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഒരു കമ്മല്‍ കൊണ്ടത്തന്നു. അതാണ്‌ ആദ്യമായി ഒരു സ്വര്ണ്ണം കാണുന്നത്. അതും പഠിപ്പ് നിര്‍ത്തിയ ശേഷം. പിന്നെ ഫുള്‍ടൈം വീട്ട് ജോലിയായി. രാവിലെ അമ്മ വിളിക്കാതെ എണീക്കും. ഉമ്മറത്തെ വാതില്‍ തുറക്കും. എന്നിട്ട് ആദ്യം മുറ്റം നാലു ഭാഗവും ചാണകം പാറ്റല്‍, മുറ്റമടി. വീണ്ടും ചാണകം പാറ്റണം. ആദ്യം കോല അടിക്കും. പിന്നീട് കിണ്ടി തേച്ച് വെള്ളം വെച്ചു. അച്ഛന്‍റെ മുറുക്കാന്‍ പെട്ടിയില്‍ മുറുക്കാന്‍ എല്ലാം ഉണ്ടോ എന്ന നോട്ടം. അകമെല്ലാം അടിച്ചുവാരല്‍. അമ്മയ്ക്ക് അടുക്കളയില്‍ എല്ലാം എത്തിച്ചു കൊടുക്കല്‍. എന്നിട്ട് എന്‍റെ ലേശം വായന. എളിയ വായന.

ഗോപാലേട്ടന്‍റെ കൂടെയുള്ള ചെറുപ്പകാല ജീവിതം

ചെറുവണ്ണൂര്‍ സ്കൂളില്‍ ആറില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ഗോപാലേട്ടനും ഞാനും കൂടിയാണ് പോക്ക്. കുളിക്കും രാവിലെ. കുട്ടിയേട്ടന്‍ അരി അരച്ചു കൊടുക്കും. അമ്മ പത്തല്‍ ചുടും. അതും ചായയും കുടിച്ചാണ് പോക്ക്. ഉച്ചത്തേക്ക് ഒന്നുമില്ല. ഒരു തോര്‍ത്തു മുണ്ടും, ചെറിയ ബ്ലൌസും, മഴക്കാലത്ത് പനയോല കൊണ്ടുള്ള ഒരു കാക്കുടയും. കടലാസ് വാങ്ങി മൂത്ത ജ്യേഷ്ടന്‍ തുന്നിത്തരും നോട്ടും ബൌണ്ടും, മഷിക്കുപ്പി, സ്റ്റീല്‍ പെന്‍,റബ്ബര്‍,പെന്‍സില്‍, മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ്, സിവിക് സയന്‍സ്, ഭൂമിശാസ്ത്രം, കണക്ക്, എന്നീ വിഷയങ്ങള്‍ മാത്രം, അതിനുമാത്രമുള്ള നോട്ട്. ഒരു ഭാഗം ചോലില്‍ വെച്ച് കൈ കൊണ്ട് താങ്ങും. ഇതാണ് പോക്ക്. നടന്ന് ചെറുവണ്ണൂരേക്ക് പോരും. ധൃതിയില്‍. വഴിക്ക് വെച്ച് രണ്ടു കുട്ടികള്‍ കൂടും. അധികാരിയുടെ മകന്‍ ചിന്നക്കുറുപ്പും കൊച്ചുമകന്‍ ബാലക്കുറുപ്പും, കാരെതാഴപാലം കടക്കുമ്പോള്‍ ജ്യേഷ്ടന്‍ മുമ്പിലാണെങ്കില്‍ അടുത്ത കുട്ടി കൈ പിടിച്ച് പാലം കടത്തുവാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പിന്മാറും. ഗോപാലേട്ടന്‍ വന്ന് കൈ പിടിച്ചാല്‍ മതി. എന്താടാ നിന്നെപ്പോലെയല്ലെ ഞങ്ങള്‍ എന്ന് മറ്റവര്‍, കേവലം പത്തു വയസ്സ് ഉള്ള എനിക്ക് ആണ്‍കുട്ടികളോടുള്ള അകല്‍ച്ച. ഇതാണെ ന്‍റെ സ്വഭാവം. കിണര്‍ ലേശം ദൂരെയാണ്. വെള്ളം കോരുവാനായത് മുതല്‍ രാവിലെ വെള്ളം കോരി വീടിന്‍റെ എല്ലാ ഭാഗത്തും കലത്തില്‍ നിറച്ചു വെക്കും. വിറക് ഇഷ്ടം പോലെയുണ്ടാകും. അത് പാകത്തില്‍ അടുക്കി അടുക്കളയില്‍ വെച്ചു കൊടുക്കും. അനുജത്തി ജാനു മടിച്ചിയും ഉറങ്ങിയാല്‍ മതിയാവാത്ത കക്ഷിയും ആണ്. (സ്വഭാവം). അമ്മയെ സഹായിക്കില്ല. എപ്പഴും അച്ഛന് പുറത്ത് നിന്ന് ഒരാള്‍ വീട്ടില്‍ ലോഹ്യം പറയുവാന്‍ വേണം അപ്പോഴേക്കും ആദ്യം പെട്ടിയില്‍ മുറുക്കാന്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ നോക്കിക്കഴിയും. അടക്ക ഉരിച്ചതില്ലെങ്കില്‍ ഉരിച്ചിടും. അടുത്ത ഊഴം ചായ കൊടുക്കല്‍. ഇതല്ലാം ഞങ്ങള്‍ പാലിക്കേണ്ട ചിട്ടയാണ്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞല്ലോ നാരായണിയുടെ ജനനം മുതല്‍ ദാരിദ്ര്യം മാറി. ധാരാളം കൃഷിയായി, പറമ്പായി, അവിടെ പണിയെടുക്കാന്‍ 365 ദിവസും പണിക്കാര്‍. കൂടെ അച്ഛനും. ഗോപാലേട്ടന്‍ എഴില്‍ പഠിത്തം നിര്‍ത്തിയതുമുതല്‍ അച്ഛന്‍റെ കൂടെ പണിയെടുത്തു തുടങ്ങി. അപ്പുക്കുട്ടിയെട്ടനെ അച്ഛനും അമ്മയും ഞങ്ങള്‍ ഇളയവരും ഒരു മാന്യനാക്കി കണക്കാക്കി, മാറ്റി നിര്‍ത്തി, മാറി നിന്ന് ഏട്ടന്‍ എട്ടില്‍ ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്സോടെ പാസ്സായി. പിന്നെ M.S.P യില്‍ ചേര്‍ന്ന് 6 മാസം അവിടെ നിന്ന് ബ്രിട്ടീഷിന്‍റെ ജോലി വേണ്ടെന്നു വെച്ചു, രാജി വെച്ച്‌ ഇറങ്ങിപ്പോയതാണ്, ധീരപുരുഷനായി, ആ മാന്യതയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു ഘട്ടം വരെ ആ ജ്യേഷ്ടന് കൊടുത്ത പദവി. അതാണ് ഗോപാലേട്ടനെ പണിക്കാരനാക്കിയത്, അമ്മ പശുവിനെ കറന്ന് പാല്‍ പീടികയില്‍ കൊണ്ടുകൊടുക്കുകയാണെങ്കിലും, ചായ കട്ടനാക്കിയാലും ഒരു ഗ്ലാസ് പാല്‍ അപ്പുക്കുട്ടിയേട്ടന് വെക്കും. അത് കുടിക്കാതെ പോയാല്‍ അയ്യോ എന്‍റെ മോന്‍ പാൽ കുടിക്കാതെ പോയല്ലോ എന്ന് സങ്കടപ്പെടും അമ്മ.

അവസാനം നല്ല പോലെ ശുശൂഷിച്ചാണ് അമ്മ മരിച്ചത്. മോളോ നല്ല പോലെ പരിചരിച്ചു. മരിച്ചിട്ട് സ്വന്തം സ്ഥലത്ത് ശവം അടക്കിയ മഹാനാണ് അനുജത്തി നാരായണിയുടെ ഭര്‍ത്താവ്. അത്രയും മഹാനാണ് അമ്മ പാല്‍ കുടിപ്പിച്ച മഹാനായ മകന്‍. ഗോപാലേട്ടന് പാല്‍ പോയിട്ട് പകല്‍ വീട്ടില്‍ സ്ഥാനമില്ല. അച്ഛനും പണിക്കാരും സ്വന്തം വയലിലായാലും പറമ്പിലായാലും പണിക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ മൂപ്പരും ഇറങ്ങും പണിയെടുക്കാന്‍. 5 മണിക്കാണ് വീട്ടില്‍ എത്തുന്നത്. സമൂഹമായി ബന്ധപ്പെടാന്‍ സമയം കിട്ടുന്നില്ല.

_{(തുടരും)}

ആവള ജീവിതം

_{അച്ഛന്‍ ആവള മുന്നൂറ്റന്‍ കുഴിയില്‍ ശങ്കരന്‍ നമ്പ്യാര്‍ (തറവാട് – വയലാളി)
അമ്മ മുയിപ്പോത്ത് രയരോത്ത് കുഞ്ഞുമാധവിഅമ്മ (തറവാട് – കീരിപ്പിലാക്കൂല്‍)}

ജനനം 1930 ആവളയില്‍. അഞ്ച് മക്കളില്‍ മൂത്തത് അപ്പുക്കുട്ടി നമ്പ്യാര്‍, രണ്ടാമത് ഗോപാലന്‍ നമ്പ്യാര്‍, മൂന്നാമത്തത് ഞാന്‍, നാലാമത് അനുജത്തി മുളിയങ്ങല്‍ മഠത്തില്‍ നാരായണന്‍ നായരുടെ ഭാര്യ ജാനു, അഞ്ചാമത് കായണ്ണ ഉണ്ണി മാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ നാരായണി. ഇവരും ഇവരുടെ മക്കളും ചെറുപ്പത്തില്‍
എന്‍റെ കുടുംബം. കഷ്ടപ്പാട് വളരെ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന്‍ ജനങ്ങള്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു. അത് പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകനുമായി.

അന്ന് E.M.S ഉം A.K.G യും മറ്റുള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളും ഒളിവില്‍ കഴിയുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള ഒരൊഴിഞ്ഞ വീട്ടില്‍ ഒളിച്ചുതാമസിച്ചിരുന്നു. ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുവാന്‍ വേണ്ടി പൊരുതിയ ആളാണ് ജ്യേഷ്ടന്‍ അപ്പുക്കുട്ടി നമ്പ്യാര്‍. M.S.P യില്‍ നിന്ന് രാജി കൊടുത്ത് പോന്നയാളാണ്. കാരണം ബ്രിട്ടീഷിന്‍റെ ആളായിട്ട് ജോലി വേണ്ടാത്തത് തന്നെ. പിന്നെ അച്ഛനും മക്കളും തൊഴിലാളി വര്‍ഗ്ഗത്തിനെ രക്ഷിപ്പാനുള്ള ശ്രമത്തിലായി.

എ കെ ജിയും ഇ എം എസ്സും മറ്റ് നേതാക്കളും ഒളിവില്‍ കഴിയുന്ന കാലം. അവര്‍ അച്ഛന്‍റെ അടുത്തെത്തുന്നു. ഒരൊഴിഞ്ഞ താഴെ കുറൂര, അവിടെ താമസിപ്പിക്കും. അടുത്ത് വീടും കറണ്ടും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒളിവില്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്ക് സൌകര്യമാണ്.

ഭക്ഷണം എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നത് ഗോപാലേട്ടനും ഞാനും ആണ്. അപ്പുക്കുട്ടിയേട്ടന്‍ തിരുവള്ളൂര്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ആവള സ്കൂളിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. അഞ്ച് വരെ ക്ലാസ് ഉള്ള സ്കൂളായത് കൊണ്ട് 10 വയസ്സില്‍ കവിഞ്ഞിട്ടില്ല. പേരിന് രണ്ട് വിശ്വാസമുള്ള പണിക്കാരെ പറമ്പില്‍ പണിക്ക് നിര്‍ത്തും. അവര്ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിക്കുകയാണെന്നും പറഞ്ഞാണ് 10 വയസ്സില്‍ താഴെയുള്ള ഞങ്ങള്‍ ബോധപൂർവം അവര്‍ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. ചെറിയ കൂരപ്പുര. മെല്ലെ ചെറിയ ജാലകത്തിന്‍റെ പുറമെ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ കൈ ആംഗ്യം കാണിക്കും. അവര്‍ വാതില്‍ തുറക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണം അകത്തു വെച്ചുകൊടുക്കും. കുറെ വെള്ളവും ഒരു കലത്തില്‍ കോരി വെച്ചുകൊടുക്കും. മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള മറ്റൊരുകലവും. ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചുപോരും. പണിക്കാര്‍ക്ക് ചോറ് കൊടുത്തെന്ന ഭാവത്തില്‍, മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ്.

പാര്‍ട്ടി ക്ലാസ്സ്
അന്ന് പാര്‍ട്ടി ക്ലാസ് നടത്തും. അത് പി വി ശങ്കരനും വേറെ നേതാക്കന്മാരുമാണ് നടത്താറ്. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച് കേള്‍ക്കും. അന്നത്തെ പാര്‍ട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യവും അത് കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതായ രീതിയും. ഭക്ഷണം വീട്ടില്‍ നിന്ന് അമ്മ കൊടുക്കും. ഹോട്ടലും ചായപ്പീടികയും ഇല്ലെന്നല്ല. പുറത്ത് നേരാം വണ്ണം ഇറങ്ങാനും പറ്റില്ല, ആരിലും പോക്കറ്റ് മണിയും ഇല്ല. അച്ഛന്‍ വയല്‍ വാങ്ങാത്ത കാലമാണ്. പുരയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏഴാള്‍ക്ക് കഴിപ്പാനുള്ള മാര്‍ഗം തന്നെ കുറവാണ്. ഒരു മരുന്ന് കച്ചവടമുള്ള പെട്ടിപ്പീടികയുണ്ട്. അതാണ് ജീവിതത്തിനുള്ള ഏക മാര്‍ഗം. കഷ്ടിച്ച് നാഴിയരി വൈകുന്നേരത്തേക്ക് ഉണ്ടാകും, അതിന്‍റെ പുറമെ കീഴന നിന്ന് കുഞ്ഞിരാമക്കുറുപ്പും ചിന്നക്കുറുപ്പും എത്തിച്ചു തരുന്ന നാഴിയരിയും കൂടെയുണ്ടാകും. അവര്‍ ബ്രിട്ടീഷിന്‍റെ കാലത്ത് ആവളയുടെ അധികാരിയുടെ മക്കളാണ്. അച്ഛന്‍ ബ്രിട്ടീഷിന്‍റെ കാലത്തുള്ള കോണ്‍ഗ്രസ്സ് അധികാരി. മക്കള്‍ അന്നത്തെ നിഷിദ്ധമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍. വൈരുദ്ധ്യം നോക്കണം. അമ്മയെ സ്വാധീനിച്ച് അച്ഛന്‍ കാണാതെ നെല്ലുകുത്ത് പുരയില്‍ പോയി പെണ്ണുങ്ങളോട് ഒളിച്ചുവാങ്ങിയാണ് ആ നാഴിയരി അവര്‍ എത്തിക്കുന്നത്. രണ്ടു നാഴി അരിയിട്ട് ചോറ് വെച്ച് അമ്മ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുന്ന നേതാക്കന്‍മാര്‍ക്ക് കൊടുക്കും. അച്ഛനോട് ഒന്നിച്ചിരിക്കാന്‍ അവര്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിക്കും. ‘വേണ്ട ഞാനും കുട്ടികളും അകത്ത് നിന്ന് കഴിക്കാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് അച്ഛന്‍ ഒഴിയുന്നത് ചോറ് ബാക്കി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്.

അച്ഛനും ഞങ്ങള്‍ നാല് പേരും അകത്ത് ചെന്ന് ഇരിക്കുമ്പോഴേക്കും അമ്മ ചോറ് വെച്ച കലത്തില്‍ കഞ്ഞിവെള്ളവും പകര്‍ന്ന് ഉപ്പും ചിരകിയ ബന്നിങ്ങയും ഇട്ട് ഇളക്കി മുക്കി കിണ്ണത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിളമ്പി കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടാകും. ഞങ്ങള്‍ ശബ്ദിക്കാതെ അത് കഴിച്ചു മുഖം കഴുകി ഏമ്പക്കം ഇട്ടുകൊണ്ട് ചോറ് തിന്നു എന്ന വ്യാജേന നേതാക്കന്മാരുടെ അടുത്ത് ചെല്ലും. പിന്നീടാണ്‌ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നത്. അത് പത്തുവയസ്സിന് താഴെയുള്ള ഞങ്ങള്‍ ശരിക്ക് ശ്രദ്ധിച്ച് ഉള്‍ക്കൊള്ളും. അതാണ്‌ എന്‍റെ രക്തത്തോട് അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്ന കമ്മ്യൂണിസം.

അന്ന് എന്‍റെ നാരായണിക്കുട്ടിയായ, ജനങ്ങളുടെ ബ്ലോക്ക് മെമ്പറായ, നാരയണി ടീച്ചര്‍ ജനിച്ചിട്ടില്ല. ഓര്‍മ്മശക്തി കുറവായതിനാല്‍ ചിലത് ഓര്‍മ്മയില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ താഴെ കുറൂരക്ക് മാറി താമസിച്ചു. പിന്നീടാണ്‌ ഐശ്വര്യങ്ങളെല്ലാം വന്നത്. നാരായണി ജനിച്ചു. അശ്വതി നക്ഷത്രം. അശ്വതിവീട്ടില്‍ പട്ടിണിയില്ല എന്നുള്ള പഴഞ്ചൊല്ലുണ്ട്. പഴഞ്ചൊല്ലില്‍ പതിരുണ്ടെങ്കില്‍ പശുവിന്‍ പാലും കയ്ക്കും. അത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണ്.

ഗതിമാറ്റം

ചെറുപ്പത്തില്‍, അച്ഛന്‍റെ അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോള്‍ ആ വീട്ടില്‍ നിന്ന് അമ്മയും മകനും ഇറങ്ങിപ്പോന്നതാണ്. അന്ന് മരുമക്കത്തായമാണ്. ഭാര്യക്കും മക്കള്‍ക്കും സ്ഥാനമില്ല. ശവമെടുക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഭാര്യയും മക്കളും ഇറങ്ങിപ്പോരണം. അതാണ് നിയമം. പിന്നീട് അമ്മമ്മയും മകനും തറവാട്ടില്‍ കൂലിവേല ചെയ്ത് അരപ്പട്ടിണിയായി ജീവിച്ചു.32 വയസ്സ് വരെ. പിന്നീട് മകൻ എന്‍റെ അമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചു. പിന്നീട് എല്ലാവരും കൂലിവേല ചെയ്ത് കഴിച്ചുകൂട്ടി. നാരായണി ജനിക്കുന്നത് വരെ.

തറവാട്ടില്‍ മൂരിപ്പണിയായിരുന്നു അച്ഛൻ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് വരെ. മുന്നൂറ്റന്‍ കുഴിയിലായിരുന്നപ്പോൾ മരുന്ന്കച്ചവടം കൊണ്ടുള്ള ചെറിയ പണം കൊണ്ട് കരിങ്ങാട്ടുമ്മല്‍ എന്നുള്ള പറമ്പ് വാങ്ങി. അവിടെ അച്ഛന്‍ തന്നെ പണിയെടുത്തുകൊള്ളും. പിന്നീട് അമ്മയുടെ ചുരുങ്ങിയ പണ്ടമുള്ളത് എടുത്ത് വിറ്റ് താഴെ കുറൂര വാങ്ങി. സുമാര്‍ ആറേക്കര്‍ സ്ഥലം. കുറച്ച് തെങ്ങും മാവും പിലാവും, വെള്ളം കയറുന്ന കൊല്ലി സ്ഥലവും വെള്ളരിക്കുണ്ടും, താഴെ കുറെ കാടും അടങ്ങിയതാണ് ആ സ്ഥലം. അവിടെ മാറിയതിന് ശേഷമാണ് നാരായണി ജനിച്ചത്.

അതിനു ശേഷം ഒരു മാറ്റമുണ്ടായി. തറവാട്ടില്‍ കാരണവരുടെ മകളെ മരുമകന്‍ കല്യാണം കഴിച്ചത് കാരണം അയാള്‍ക്ക് സ്വത്ത്‌ കൊടുക്കണം എന്നൊരു മോഹം കാരണവര്‍ക്ക്. പക്ഷെ 14 വര്‍ഷം മൂരിപ്പണി അടിമയായെടുത്ത അച്ഛനെ മറിച്ചിടാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അച്ഛന്‍ ലേശം ബുദ്ധിശാലിയാണ് അതുകൊണ്ട് അച്ഛനും മറ്റെ ആള്‍ക്കും കൂടി കുറെ വയലും കുനിയും കൊടുക്കേണ്ടിവന്നു. അത് അച്ഛന്‍ ഭാഗിച്ചെടുത്ത് കൃഷി നടത്തിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ തകൃതി തന്നെ. രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനവും തകൃതിയായി നടന്നു. ഇന്ന ദിവസം ഇന്ന നേതാക്കന്മാര്‍ ഇന്ന സമയത്തെത്തും എന്നുള്ള വിവരം അച്ഛന് ലഭിക്കും. അച്ഛന്‍ അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന് താമസിപ്പിക്കും. M.S.P വരുന്നുണ്ടെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി വിവരം തരാന്‍ ഭാഗ്യത്തിനൊരു കോണ്‍ഗ്രസ്‌കാരനായ ഒരു ദല്ലാള്‍ ഉണ്ട്. അത് ആരെന്നല്ലെ? കടിയങ്ങാട്ടുകാരനായ ആവള മേനവന്‍ ചാത്തന്‍, നല്ല വ്യക്തിയാണ്. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തോട് ഏറെ കൂറുള്ളയാള്‍.

(തുടരും…)