ഡോണ മയൂര

നിലകൊള്ളുന്നയിടങ്ങളിൽ
നിൽക്കാനരുതാതെ
ഇടം വിട്ടുപോയ
ദുഖത്തെ പറ്റി കേട്ടിട്ടേയില്ല…

ജീവന്റെയവസാന സ്പന്ദനവും
ചെവിയോർത്തിട്ടും
നിശ്ശബ്ദതയാൽ കാതടഞ്ഞിട്ടും
അഗ്നിഗോളങ്ങൾ
കാഴ്ച്ചകൾ മറച്ചിട്ടും

ദാഹിച്ചപ്പോൾ ഒരിറ്റ് ജലം
കുടിച്ചില്ലയാരും,
രക്തച്ചുവയെ ഭയന്ന്.

സമാധാനത്തിന്റെ
തേൻത്തുള്ളിയെത്തിയപ്പോൾ
അതിൽ പകയുടെ പുകയാൽ
ചുറ്റപ്പെട്ട കൂടിന്റെ നേര്,
പൂവുകളുടെ നോവ്.

വേദനയും രക്തച്ചൊരിച്ചിലും
എവിടെയാണ് എന്നാണ്
അവസാനിക്കുന്നത്?

_{കവര്‍: സുധീര്‍ എം എ}

കവിതയീവർഷം
പോർവിമാനങ്ങളുടെ ചിറകിലും
ബോബുകളുടെ ഒച്ചയിലും,
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിശപ്പിലും
നിലവിളികളിലുമേറിയാണ്
വന്നത്.

അതെല്ലാമെന്റെ ഭാഷയിലേക്ക്
പരിഭാഷപ്പെടുത്താനിരുന്ന
സങ്കടഭാരത്താൽ
ഞാൻ തളർന്നു.

അന്നേരം എഐയോട്
യുദ്ധം നിർത്തിക്കാനുള്ള
ഉപായങ്ങൾ ചോദിച്ചു,
രക്തദാഹികളെ
ഉപദേശിക്കാമോയെന്ന് ചോദിച്ചു,
ബോബുകളെ നിർവീര്യമാക്കാൻ
കഴിയില്ലേയെന്ന് ചോദിച്ചു,
സമാധാനത്തിനായി
അങ്ങനെ പലതും
ചെയ്യാമല്ലോയെന്ന് ചോദിച്ചു.

എന്നാൽ സമാധാനത്തിന്റെ
ക്രഡിറ്റ് യുദ്ധദാഹികൾ തന്നെ
എടുക്കുമെന്നോർത്തിട്ടാവണം
എഐ മിണ്ടാതിരുന്നു,
മനുഷ്യരിലേക്ക്
പരകായം ചെയ്തു

_{കവര്‍: എം എ സുധീര്‍}