പി.എം. ഗോവിന്ദനുണ്ണി

ഒരു തിര
ഉയർന്നുയർന്ന്
ഇരുകൈകളായിപ്പിരിഞ്ഞ്
മേഘത്തെപ്പിടിച്ച്
ഒലുമ്പിപ്പിഴിഞ്ഞ്
താഴോട്ട്
നീലത്തിൽ മുങ്ങി വെളുത്ത നുരകളായിപ്പിരിഞ്ഞ്
മണലിൻ്റെ കാല്ക്കലേക്ക്.
കരയുടെ ദൃഷ്ടി അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്
ചുവന്ന മത്സ്യങ്ങൾ
വായുവിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച്
വാനിലൂടെ നീന്തുന്നു.
ഇരമ്പുന്ന ഇളക്കത്തിൻമേൽ
ഒരു പക്ഷി
അതിൻ്റെ താക്കോൽക്കൂട്ടം
ഉടഞ്ഞ തിരയിലേക്കാഴ്ത്തുന്നു.

കവർ : സി പി ജോൺസൻ

നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു വീണ്
പൊട്ടിത്തെറിച്ച വാക്കിൻ്റെ ചീളുകൾ
ആലിപ്പഴം പോലെ കാണാതായി.

മണ്ണിലമർന്ന കാല്പാടുകൾ
വെയിലിനെ പിൻതുടരുന്നു
വെളിച്ചം കടലിൽ കെടുന്ന നേരം
മണലിൽ വറ്റുന്നു

ജലോപരി
ഒരു തോന്നലായി നടന്നു പോകുന്ന നിഴൽ തിരകളിൽത്തുള്ളി
മേഘം തൊടുന്നു

ഉപ്പുപുരണ്ടു വന്ന ഉണക്കക്കാറ്റ് ചോദിച്ചു:
കാലങ്ങളായി
പുറപ്പെട്ട ഇടത്തിലേക്കു തന്നെ
തിടുക്കപ്പെടുന്ന ശരീരത്തിൽ നിന്ന്
ബന്ധിതമായ മിടിപ്പേ
നീ
സ്വതന്ത്രമാകാത്തതെന്ത്?

വിണ്ടുകീറി മണ്ണിലേക്ക് ദൃഷ്ടി ചൂണ്ടി
ശരീരം നെടുവീർപ്പുടച്ചു ചിരിയാക്കി.
ഇരുട്ടിൽ അലകളുണ്ടാക്കി
ആ ചിരി
നടത്തത്തെ ശകലങ്ങളായി പിൻതുടർന്നു.

_{കവർ : സുധീർ എം എ}

നിശ്ചല ദിവസത്തിൻ്റെ അറുതിയിൽ
കാറ്റും മഴയും മലകടന്നു വന്നു.
രാത്രി മുഴുവൻ അതിൽ മുങ്ങി നിന്നു.
മൂന്നാംനാൾ രാവിലെ
അതാ
മൺകുമിള പിളർന്ന്
ഒരു ജീവൻ
മിടിച്ചു പൊന്തുന്നു.

തീർച്ചയായും
അത്
മേഘങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക്
വള്ളിത്തലനീട്ടുന്ന
സ്വപ്നപ്പൊടിപ്പ്.
അപാരതയിൽ
പടർന്ന്
തേൻപഴങ്ങൾ
കായ്ച്ച്
നിറഞ്ഞ ചന്തത്തിൽ
തിളങ്ങി നിൽക്കേണ്ട
ഉയിർപ്പ്.

അതു കാട്ടുന്ന വഴിയേ
ഉയർന്നു പോകുന്നു
ഉണർന്ന ചിറകുകളിൽ
അനന്തതയിലേക്ക് നമ്മൾ