തെരെഞ്ഞെടുപ്പ്

[dropcap]ന[/dropcap]വോത്ഥാന സ്വാധീനത്തിൽ ഭേദചിന്ത കുറഞ്ഞ ഘട്ടത്തിൽ വളർന്ന എനിക്ക് ജാതിയുടെയൊ മതത്തിന്‍റെയൊ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എന്തെങ്കിലും അവശത അനുഭവിച്ച ഓർമ്മയില്ല.. എന്തെങ്കിലും മേന്മ അവകാശപ്പെട്ട അവസരവും ഓർമ്മയിലില്ല. കൊല്ലത്തു നിന്ന് കണ്ണുരിലേക്ക് 1945ൽ നടത്തിയ കാർ യാത്രക്കിടയിൽ കാപ്പി കുടിക്കാൻ കയറിയ തൃശ്ശൂരിലെ ബ്രാഹ്മണാൾ ഹോട്ടലിൽ “താണജാതിക്കാർക്ക് പ്രവേശനമില്ല“ എന്നെഴുതിയ ബോർഡ് കണ്ടു. നമ്മൾ താണജാതിക്കാരല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അത് നമുക്ക് ബാധകമല്ലെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കെ ഒരു ക്രൈസ്തവ കുടുംബത്തിനൊപ്പവും കോളെജ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കെ രണ്ട് വ്യത്യസ്തജാതികളിൽ പെട്ട കുടുംബങ്ങൾക്കൊപ്പവും താമസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു സാമൂഹ്യപാഠമായി. കേരളം എല്ലാവരും സോദരത്വേന വാഴുന്ന മാതൃകാസ്ഥാനമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നെന്ന വിശ്വാസത്തോടെയാണ് 1952ൽ തൊഴിൽജീവിതം ആരംഭിക്കാൻ നാടു വിട്ടത്.

പുറത്തായിരുന്ന നാലു പതിറ്റാണ്ടു കാലത്ത് മലയാളികളല്ലാത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ കേരളത്തെ വർഗീയതയില്ലാത്ത നാടായി പ്രകീർത്തിക്കുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. കേൾക്കാൻ സുഖമുണ്ടെങ്കിലും അത് പൂർണ്ണ സത്യമല്ലെന്ന് ഞാൻ അവരോട് പറയുമായിരുന്നു. ജാതി ചോദിക്കരുത്, പറയരുത്, ചിന്തിക്കരുത് എന്ന ആപ്തവാക്യത്തിലെ ആദ്യ രണ്ട് ആശയങ്ങൾ പലരും സ്വീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ചോദിക്കാതെയും പറയാതെയും ജാതി കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള സാമർത്ഥ്യവും അവർ നേടിയിരുന്നു. അണുബോംബ് ചർച്ചകളിൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ “വൃത്തിയുള്ള ബോംബ്” (clean bomb) എന്ന ആശയം ഉയർന്നുവരികയുണ്ടായി. നാശനഷ്ടം വരുത്തുമെങ്കിലും ആണവപ്രസരം ഉണ്ടാക്കാത്ത ബോംബാണ് വൃത്തിയുള്ള ബോംബ്. അതുപോലെ പ്രസരണത്തിലൂടെ പരിസരം മലിനമാക്കാത്ത വൃത്തിയുള്ള വർഗീയതയാണ് കേരളത്തിലുള്ളതെന്ന് ഞാൻ അവരോട് പറയുമായിരുന്നു.

ആ ഘട്ടം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ജാതിയും മതവുമൊക്കെ പരസ്യമായി പറയാൻ ഇപ്പോൾ മലയാളിക്ക് മടിയില്ല. കേരളത്തിലെ ഒരു ദിനപത്രമാണ് ലൌ ജിഹാദ് എന്ന പ്രയോഗം ആദ്യമായി നടത്തിയത്. കേരളത്തിനു പുറത്തുള്ള ഒരു ഹിന്ദുത്വ വെബ്സൈറ്റ് അതിന് വലിയ പ്രചാരം നൽകി. കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഒരു ബിഷപ്പ് മുസ്ലിങ്ങളും എസ്.എൻ.ഡി.പി ക്കാരും ക്രൈസ്തവർക്കെതിരെ ലൌ ജിഹാദ് നടത്തുന്നതായി ആരോപിച്ചു. ഒരു പത്തു കൊല്ലം മുമ്പ് അങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ ഒരു പുരോഹിതന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പ്രതിഷേധം ഉയർന്നപ്പോൾ ദുരുദ്ദേശത്തോടെയല്ല ആ പ്രസ്താവമെന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഖേദപ്രകടനം നടത്തി.

തന്‍റെ രൂപതയിൽ നടക്കുന്ന അന്യമതജാതി വിവാഹങ്ങളാണ് ബിഷപ്പിനെ ചൊടിപ്പിച്ചത്. രൂപതയിലെ 100 വിവാഹങ്ങളിൽ ആറെണ്ണം മിശ്രവിവാഹങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇത് ആശങ്കയുണ്ടാക്കേണ്ട കണക്കൊന്നുമല്ല. നാഷനൽ കൌൺസിൽ ഫോർ അപ്ലൈഡ് ഇക്കണോമിക് റിസർച്ചും അമേരിക്കയിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് മേരിലൻഡും ചേർന്ന് നടത്തിയ ഒരു സർവേയുടെ റിപ്പോർട്ടു പ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽ അഞ്ചു ശതമാനം മിശ്രവിവാഹം മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ഇടുക്കി ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ അല്പം മാത്രം മുകളിലാണ്. എന്നിട്ടും ബിഷപ്പ് അസ്വസ്ഥനാകുന്നത് (അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വാക്കുകളിൽ) മിശ്രവിവാഹങ്ങൾ ക്രിസ്തുമതത്തിന്‍റെ വിശുദ്ധി നശിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. എന്താണ് ഈ വിശുദ്ധി, എങ്ങനെയാണ് ക്രൈസ്തവസമൂഹം അത് നേടിയത് എന്നൊന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നില്ല. ശ്രീനാരായണഗുരുവിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട് ജാതി പറയണമെന്ന് വാദിക്കുന്ന വെള്ളാപ്പള്ളി നടേശൻ ആ ബിഷപ്പിന്‍റെ പൂർവികർ ഈഴവരായിരുന്നെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു.

നായന്മാർ മിശ്രവിവാഹത്തിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്ന തലക്കെട്ടിൽ 2012ൽ ഇംഗ്ലീഷിലെഴുതിയ ബ്ലോഗിൽ കേരളത്തിൽ കഴിഞ്ഞ 25 കൊല്ലത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നും മിശ്രവിവാഹങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമായിരിക്കുന്നെന്നും ഒരു ‘തിരുവിതാംകുർ നായർ‘ നിരീക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഒരു നായർ യുവതിയൊ യുവാവൊ മറ്റൊരു ജാതിയിൽ നിന്നൊ മതത്തിൽ നിന്നൊ, പ്രത്യേകിച്ചും താണ ജാതിയിൽ നിന്ന്, വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ നായർ പങ്കാളിയുടെ അസ്തിത്വം ക്രമേണ ഇല്ലാതാകുന്നു. ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരു നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു: മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, മറ്റേയാൾ നായരായി പരിവർത്തനം ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടണം. അങ്ങനെ ആരെയെങ്കിലും നായരാക്കാനാകുമോ എന്ന സംശയം ദൂരീകരിക്കാൻ നായരല്ലാത്തവരെ നായന്മാരായി പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനെ കുറിച്ച് മന്നത്ത് പത്മനാഭൻ ആലോചിച്ചിരുന്നെന്നും ഇക്കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആത്മകഥയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളാണ് ഇന്ന് കേരളത്തിൽ ജാതിചിന്ത നിലനിർത്തുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കന്ന ഏറെപ്പേരുണ്ട്. ആ വാദം ശരിയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. കുറ്റം മറ്റാരിലെങ്കിലും ചാർത്തി രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് ഞാൻ അതിൽ കാണുന്നത്. ഒരാളുടെ മനസിലില്ലാത്ത ജാതിചിന്ത കുത്തിച്ചെലുത്താൻ ഒരു രാഷ്ട്രീയ കക്ഷിക്കുമാകില്ല. കക്ഷികൾ ജനങ്ങളിൽ ജാതിമതചിന്ത ഉണ്ടാക്കുകയല്ല, അവരിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ജാതിമത ചിന്ത ഉണർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പാകിസ്ഥാന്‍റെ രൂപീകരണത്തോടെ മുസ്ലിങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെടുകയൊ കൂട്ടത്തോടെ പലായനം ചെയ്യുകയൊ ചെയ്ത അതിർത്തിക്കടുത്തുള്ള അംബാല നിയോജകമണ്ഡലത്തിൽ ഗാഫർ ഖാൻ എന്നൊരു കോൺഗ്രസുകാരനായിരുന്നു അവശേഷിച്ച ഏക മുസ്ലിം. ഒന്നാം പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുമ്പോൾ (1951-52) വിഭജനം കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചു കൊല്ലം തികഞ്ഞിരുന്നില്ല. വർഗീയകലാപത്തിന്‍റെ ഓർമ്മ മങ്ങിയിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും കോൺഗ്രസ് അവിടെ ഗാഫർ ഖാനെ സ്ഥാനാർത്ഥിയാക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ഒരു ജവഹർലാൽ നെഹ്രു വേണം. ഒരു ഉമ്മൻ ചാണ്ടിക്കൊ ഒരു പിണറായി വിജയനൊ അത് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകില്ല. ഗാഫർ ഖാൻ ജയിച്ചു. തുടർന്ന് രണ്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ കൂടി അദ്ദേഹം മത്സരിച്ചു ജയിച്ചു. അംബാലയിലെ ഹിന്ദുക്കളും സിക്കുകാരുമാണ് ഗാഫർ ഖാനെ ജയിപ്പിച്ചത്. അറുപതു കൊല്ലത്തിനിപ്പുറവും കേരളത്തിലെ നായന്മാർക്കും ഈഴവർക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും മുസ്ലിങ്ങൾക്കും അതുപോലൊരു ചരിത്രം സൃഷ്ടിക്കാനാകുമോ?

പത്തിരുപതു കൊല്ലം മുമ്പ് ഒരു കല്യാണസ്ഥലത്തു വെച്ച് ഒരാളെ പരിചയപ്പെട്ടു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മറ്റൊരു കല്യാണസ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും കണ്ടു. പകുതി തമാശയായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “സാറിനെ എല്ലാ നായർ കല്യാണങ്ങളിലും കാണാമല്ലൊ.” അതിനുശേഷം ഞാൻ കല്യാണങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ അറിയാവുന്ന ആളുകളെ വെച്ച് അതു ശരിയാണോ എന്ന് കണക്കുകൂട്ടി നോക്കി. ഒപ്പം പണിയെടുക്കുന്നവരെ ഒഴിവാക്കിയാൽ സ്വന്തം ജാതിമത വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടവരാണേറെയും എന്ന് അപ്പോൾ കണ്ടു ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത് നടത്തിയ കേരള പഠനത്തിലെ ഒരു കണ്ടെത്തൽ ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്‍റെ കാരണം വ്യക്തമാക്കി. സ്വന്തം ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളേ പലർക്കുമുള്ളു. അതിന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏതായാലും രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികൾക്കല്ലല്ലൊ..

[dropcap]പാ[/dropcap]ർലമെന്ററി  ജനാധിപത്യത്തിൻ കീഴിൽ അതിന്റെ നന്മ തിന്മകൾ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന പൗരർ അവർ തെരഞ്ഞെടുത്തു വിടുന്ന, അവരെ ഭരിക്കാൻ/ സേവിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട  ഭരണ കർത്താക്കളിൽ നിന്ന് മിനിമം ചിലത് പ്രതീക്ഷിക്കും.എന്നാൽ ഇക്കാലമത്രയും  കണ്ടുവരുന്നത്‌ ഭരണം ലഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഓരോ പാർട്ടിയും അവരുടെ അനുസരണയുള്ള  അണികൾ മാത്രമാണ് ജനങ്ങൾ എന്നമട്ടിലോ  അതല്ലെങ്കിൽ അവരെ ജയിപ്പിച്ചു വിടുന്നവർ വോട്ടു ചെയ്യാൻ അർഹതയുള്ള അടിമകളും ഭരണത്തിലേറിയ തങ്ങൾ യജമാനന്മാരും  ആണെന്ന മനോഭാവത്തിലേക്കോ മാറുന്നതാണ്.

ര്രാഷ്ട്രീയം ഭരണത്തിനും അധികാരത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഗയിം ആവുകയും ജനങ്ങളെ ആ ഗയിമിലെ  കരുക്കളാക്കി, അനുസരണ ശീലരായ അണിക്കൂട്ടമാക്കി നിർത്തുന്ന ആ ഏർപ്പാടിന്റെ ഭാഗം ചേർന്ന് നിൽക്കൽ മാത്രമാണ് ശരിയായ രാഷ്ട്രീയം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ  നമുക്ക് കിട്ടുന്ന   അടിമത്തത്തിൽ സന്തോഷിക്കാവുന്നതാണ്. നേതാക്കളുടെ ശരി നമ്മുടേയും ശരി എന്ന് വിശ്വസിക്കുകയുമാവാം. എന്നാൽ അത് ഒരു ശീലത്തിന്റെ ഭാഗമായോ, ചിന്താശേഷി ഇല്ലാത്തതിനാലോ അതുമല്ലെങ്കിൽ  മിക്കവാറും എതെങ്കിലും പാർട്ടിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ,ജാതിയുടെയോ കൂടെ ചേർന്നല്ലാതെ  നിലനിൽപ്പ്‌ സാധ്യമല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയുണ്ടെന്നതിനാലോ , തങ്ങളെ  ബാധിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ  ഒരുമിച്ചു നിൽക്കാൻ ഈ പാര്ട്ടി-ജാതി-മത ഭക്തിയല്ലാതെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക്   മറ്റു പോം വഴിയില്ലാത്തതു കൊണ്ടു കൂടിയാണ് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം  ഉണ്ട്. പക്ഷം പിടിക്കാതെ ജനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ , ഒരു നാടിന്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തെന്ന് ഒരു പാർട്ടിയുടേയും അവയുടെ   നേതാവും  അണികളും വ്യാകുലപ്പെടുന്നില്ല. അതിനു കാരണം അവരുടെ മുൻപിൽ ജനങ്ങളും അവരുടെ ജീവിതങ്ങളും  ഇല്ല എന്നു ത്തന്നെയാണ്.

എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാര്ട്ടികളെയും ഇങ്ങനെ ഒറ്റയടിക്ക് തള്ളിക്കളയുന്നത് അരാഷ്ട്രീയ നിലപാടാണ് എന്ന് തോന്നാം..

വാസ്തവത്തിൽ കക്ഷി രാഷ്ട്രീയം ഇല്ലാതിരിക്കൽ അരാഷ്ട്രീയതയല്ല. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ അവയുടെ  നിശ്ചിത അജണ്ടകൾക്കപ്പുറം യഥാർത്ഥ മനുഷ്യജീവിതത്തെ , മനുഷ്യരുടെ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ  നിലനിൽപ്പു പ്രശ്നങ്ങളെ കാണാതിരിക്കുന്നതും ഇല്ലെന്നു വരുത്തുന്നതും ആ അവസ്ഥ  തിരിച്ചറിഞ്ഞു വിമർശനാത്മകമായ അകലം സൂക്ഷിക്കുന്നതും  ഒരു രാഷ്ട്രീയമാണ് എന്ന നിലപാടാണ് വ്യക്തിപരമായി എന്റെതു്. കക്ഷിരാഷ്ട്രീയങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം പോകുന്ന, ‘മനുഷ്യരുൾപ്പെട്ട ഈ ഭൂമിയുടെ നിലനില്പ്പിന്റെ തന്നെ രാഷ്ട്രീയം എന്ന് വിശാലമായ ഒരർത്ഥവും ഉള്ളടക്കവും അതിനുണ്ട്.

നമ്മുടെ കേരളത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ  മാറി മാറി കേരളം ഭരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ അധികാരം ലഭിച്ചാൽ അപ്പാടെ മറന്നുപോകുന്ന അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അവരെ നിരന്തരം ഓർമ്മപ്പെടുത്താൻ നിലനിൽക്കുന്ന പാർട്ടികളുടെ  കുഴലൂത്തുകാരായി മാത്രം നിൽക്കാൻ താൽപ്പര്യ പ്പെടാത്തവരായ അണികൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവരും   സാധാരണ മനുഷ്യരും ഈ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ നമുക്കുവേണ്ടിയാണ്  എന്ന അന്ധധാരണ  വെടിഞ്ഞു  പ്രവർത്തിക്കേണ്ടത്തിന്റെ  പ്രാധാന്യമാണ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രധാനമായി തോന്നുന്ന സംഗതി.

ആ നിലയ്ക്ക്  തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ച് ഭരണത്തിലേറുന്ന പാർട്ടികളിൽ നിന്ന് ഇതുവരെ അവർ ചെയ്യാത്തതും അറിയാത്തതുമായ ഒരു സംഗതി ഓർമ്മിപ്പിപ്പിക്കുകയാണ് നിത്യജീവിതം തള്ളിനീക്കിക്കൊണ്ടു പോകാൻ പാടുപെടുന്ന മനുഷ്യനെന്ന  നിലയിൽ, ആ സത്യം  കണ്ടോ കേട്ടോ അറിയുന്നവനെന്ന നിലയിൽ ഒരാൾ ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് തോന്നുന്നു. തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നേതാക്കൾ നേതാക്കൾ ആയിരിക്കുന്നത് ജനങ്ങളുടെ ഔദാര്യം കൊണ്ടാണ് എന്നും അവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ അധികാരികൾ അല്ല, സേവകർ ആണ് എന്നും  നിരന്തരം ഓർമ്മപ്പെടുത്തേണ്ടത്  നമ്മുടെ കൂടി കടമയാണ്. അവർ സ്വയം കാണുന്നതും പ്രവർത്തിക്കുന്നതും  തിരിച്ചാണെന്നതിനാൽ പ്രത്യേകിച്ചും..

എഴുത്തുകാരൻ   അയാൾ  തന്റെ പ്രതിഭയും അധ്വാനവും കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ച കൃതിയുടെ അഞ്ചിലൊന്നു ലാഭം എഴുത്തുകാരന് കൊടുത്തു ബാക്കി ലാഭം പുസ്തകക്കച്ചവടക്കാർ കൈക്കലാക്കും പോലെയാണ് എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ട ഭൂമിയും അതിലെ വിഭവങ്ങളും കോർപ്പറേറ്റ് മുതലാളികളും അവരെ സേവിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരും കൂടി കവർന്നെടുക്കുന്നത്‌. നേരിട്ട് പുസ്തകമിറക്കി വിൽക്കാൻ പരിമിതി ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഇടനിലക്കാരനെ ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ഇടനിലക്കാരൻ ഭൂരിഭാഗവും തട്ടിയെടുക്കുനതുപോലെയോ അതിന്റെ പതിൻമടങ്ങോ  ഉള്ളൊരു ചതിയാണ് ഭരണം എന്നപേരിൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നവർ   ജനങ്ങളോട് ചെയ്യുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മ.

 ഇങ്ങനെ അടിസ്ഥാനപരമായി തന്നെ  ഭരണത്തിലേറുന്നവരുടെ ചിന്തയും കാഴ്ചപ്പാടും മാറിയില്ലെങ്കിൽ നല്ല  ‘ഭരണം / സേവനം ജനങ്ങൾക്ക്‌ കിട്ടാൻ ഒരു സാധ്യതയും വരും കാലങ്ങളിലും ഉണ്ടാവും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഡൽഹിയിൽ വളരെ ചെറിയ തോതിലാണെങ്കിലും  ജനങ്ങളുടെ അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങളിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്തവും കൈക്കൂലിയും തടയുന്നതിന്  ഭരണകർത്താക്കൾ ശ്രമം നടത്തിയപ്പോൾ തന്നെ വലിയ ഫലം ഉണ്ടായതായി നാം കണ്ടു. .

ഈ വീക്ഷണത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ  അടിസ്ഥാനസൌകര്യങ്ങൾ ,ആരോഗ്യം, ഭക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, പരിസ്ഥിതി,   തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇനി കേരളം ‘ഭരിക്കാൻ’ അവസരം ലഭിക്കുന്ന കക്ഷികളിൽ നിന്ന്  സാമാന്യമായി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതെന്തെന്ന് പറയുന്നത്.

സഞ്ചാര യോഗ്യമായ റോഡുകൾ:

സഞ്ചാര യോഗ്യമായ രണ്ടു വരി റോഡെങ്കിലും ഉണ്ടായാൽ  നിത്യവും റോഡിൽ മനുഷ്യർ  ചത്തു വീഴുന്നതിന്റെ എണ്ണം കുറയും. വർഷത്തിൽ , അല്ലെങ്കിൽ  പഞ്ചായത്ത് – നിയമ സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ അടുക്കുന്ന നേരത്തു മാത്രം പൊളിഞ്ഞ റോഡുകളിൽ  ടാർ തേയ്ക്കുന്ന  പരിപാടിയാണ് റോഡു നിർമ്മാണമെന്ന പേരിൽ നടക്കുന്നത്. ഒരു മഴയും  കുറെ ഭാര വണ്ടികളുടെ പോക്കും  കൊണ്ട് അവ വീണ്ടും പൊളിഞ്ഞു തുടങ്ങും. രണ്ടു മൺസൂൺ ഉള്ള പ്രദേശത്തെ റോഡുകൾ   കേടുവരാതെ ഇരിക്കാൻ  ഏതു ടെക്നോളജി  ഉപയോഗിച്ച് റോഡു നിർമ്മിക്കണം എന്നറിയുന്ന എഞ്ചിനീയർമാർ  കേരളത്തിൽ ഇല്ലേ?. ഉണ്ടെങ്കിൽ അത്തരം ആളുകളുടെ സേവനം എന്തുകൊണ്ട് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നില്ല?

റോഡുപയോഗിക്കാൻ  ടാക്സ് കൊടുക്കുന്ന  ജനങ്ങളെ വീതിയില്ലാത്തതും കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞതുമായ വഴികളിൽ തള്ളിയിട്ടു അപായപ്പെടുത്തുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കാൻ പുതിയ ഭരണക്കാർ എന്ത് ചെയ്യുമെന്നത് കണ്ടറിയണം. പഞ്ചായത്തുകളും കോർപ്പറെഷനുകളും  കയ്യടക്കിവയ്ക്കുന്നവർ  ജനക്ഷേമ കാര്യത്തിൽ പാർട്ടി ഭേദമെന്യേ ഒറ്റക്കെട്ടായി എതിരാണ് എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്, ഞാൻ താമസിക്കുന്ന തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ റോഡവസ്ഥകൾ കാണുമ്പോൾ.

മാലിന്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു സംസ്ഥാനം:

അതിൽ  പ്ലാസ്റിക്- ജൈവ മാലിന്യം മുതൽ ഇലക്ട്രോണിക് മാലിന്യം വരെയുള്ളവ ഉച്ചാടനം ചെയ്യാനുള്ള സംവിധാനം എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് ഭാവനയും വൈഭവവും ഇച്ഛാശക്തിയും  ആത്മാർഥതയുമുള്ള  ഉദ്യോഗസ്ഥരും പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരും മറ്റുമായി ചേർന്ന് നടപ്പാക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാകണം.

പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ യാഥാർത്ഥമായിക്കണ്ടുള്ള പരിഹാരം:

കേരളത്തിൽ 42 പുഴകളുണ്ട്, കായലുകളും  കാടും മലയും ഉണ്ട്. ഇത്രയും അനുഗ്രഹീതമായ ഒരു പ്രദേശം ഇന്ത്യയിൽ വേറെയില്ല എന്ന് എല്ലാവർക്കും  അറിയാം. മണലെടുത്ത് കുഴിഞ്ഞ പുഴകൾ വേനൽക്കാലമായാൽ ഒഴുക്കില്ലാതെ ചപ്പു ചവറുകൾ നിറഞ്ഞ തോടായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. കായലുകൾ ടൂറിസത്തിന്റെ പേരിൽ വലിയ ഹൌസ് ബോട്ടുകൾ ഇറക്കി മലമൂത്ര വിസർജ്ജനം നടത്തിയും  പ്ലാസ്റ്റിക് ,കുപ്പികൾ തുടങ്ങി പല തീറ്റ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇട്ട് മലിനമാക്കാൻ വിദേശികളെയും ബോട്ടു മുതലാളിമാരേയും  അനുവദിക്കുന്നതിൽ കാണിക്കുന്ന ശ്രദ്ധ  ആ ജലസ്ഥലങ്ങളെ പരിചരിക്കുന്നതിൽ കാണുന്നില്ല.

പുഴകളുടെയും കായൽ കുന്നുകൾ, കാട് ഇവയുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം , അവ നിലനില്ക്കെണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം അറിയുന്ന, മാഫിയകൾക്ക്‌ അവയെ അടിയറവു വയ്ക്കാൻ തയ്യാറില്ലാത്ത ഒരു മന്ത്രിയോ ഉദ്യോഗസ്ഥനോ ഉണ്ടാവുമെങ്കിൽ അതാണ്‌ ഈ നാടിന് ഇതുവരെകിട്ടാത്ത  ഭാഗ്യം എന്ന് പറയാം. അതാതു പ്രദേശത്തെ പാർട്ടി പക്ഷപാതികൾ അല്ലാത്ത, യഥാർത്ഥമായും പരിസ്ഥിതി നാശത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാകുലപ്പെടുന്ന ജനങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തി ക്കൊണ്ടുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താൻ പഞ്ചായത്തുകളും കോർപ്പറേഷൻ -മുനിസിപ്പാലിറ്റികളും തയ്യാറായാൽ ഒരു പരിധി വരെ ശുദ്ധമായ വെള്ളവും വായുവും ഇവിടെ ഇനിയും ഉണ്ടാകും.

കീടനാശിനി ചേർക്കാത്ത പഴം പച്ചക്കറി, ധാന്യങ്ങൾ കേരളത്തിൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതിന്  കൃഷി സംസ്കാരം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക. സെലിബ്രിറ്റികൾ മുതൽ സാധാരണക്കാർ വരെ അതിനു തുനിയുന്ന ഈ അന്തരീക്ഷം തുടർന്നും നിലനിർത്താൻ കാർഷിക കോളെജുകളും, അനുപമ ഐ  എ എസിനെപ്പോലെയുള്ള ധീരരായ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഇനിയും ശ്രമിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

അങ്ങനെയുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കാത്ത, കൂടെ നിൽക്കുന്ന ജനസേവകരായ ഭരണാധികാരികൾ ഉണ്ടാവണം എന്നും എല്ലാവരെയും പോലെ ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഈ നിലനിൽക്കുന്ന ഭരണ വ്യവസ്ഥയിൽ അതിൽ കൂടുതൽ ഒരാൾക്കും ആഗ്രഹിക്കാൻ ഇല്ലെന്നും തോന്നുന്നു

ആരോഗ്യം :

ആരോഗ്യം വ്യവസായമായി മാറിയതിനാൽ കൂണു പോലെ തഴച്ചു വളരുന്ന മൾടി- സ്പെഷ്യാലിറ്റി ആസ്പത്രികൾ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യവും പണവും ഒന്നുപോലെ ഊറ്റിക്കുടിക്കുകയാണ്. അതിനു പരിഹാരം കാണേണ്ടത് സരക്കാർ ആണ്. ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യം അവരുടെ അവകാശമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ തരം  മൾടി സ്പെഷ്യാലിറ്റി പരിചരണങ്ങളും സൌകര്യങ്ങളും പൊതു ജനങ്ങൾക്കും ലഭിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട്. ‘’പട്ടിണിക്കാർക്ക് പട്ടിണി കിടാക്കാനുള്ള അവകാശം തന്നെ അധികാവകാശ’’മാണെന്ന മട്ടിൽ മനുഷ്യരെ പല നിലവാരത്തിൽ കണ്ടും നിലനിർത്തിയുമുള്ള  വിവേചനസമീപനം  ആരോഗ്യരംഗത്തെങ്കിലും അവസാനിപ്പിക്കണം. ആരോഗ്യമുള്ള മനുഷ്യരിലേ ആരോഗ്യമുള്ള മനസ്സുണ്ടാവൂ.  .

വിദ്യാഭ്യാസം :

നിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം,ആഴത്തിലുള്ള ഗവേഷണസൌകര്യങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ കേരളത്തിനു പുറത്ത് പോകേണ്ട അവസ്ഥയുണ്ട്. നമ്മുടെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി കളും സ്കൂളുകളും ജനകീയമായതോടെ അവസാനിപ്പിച്ച ഗുണ നിലവാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശ്രദ്ധ പുന:പരിശോധിച്ചാൽ ബുദ്ധിയും കഴിവുമുള്ള തലമുറ ഇവിടെ ഉണ്ടാവും.അതായത് നിലവാരം കുറഞ്ഞ സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതിനുപകരം  പൊതു വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ നിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിനുള്ള ശ്രമം സര്ക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഉണ്ടാകണം.

ഒപ്പീനിയന്‍

[dropcap]ത[/dropcap]ദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം കേരളത്തില്‍ മറ്റൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു  നടക്കുകയാണ്.പങ്കാളിത്ത ജനാധിപത്യത്തിലധിഷ്ടിതമായ വികേന്ദ്രീകൃത ആസൂത്രണം ഉറപ്പാക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കണം തദ്ദേശ ഭരണം. കേരള നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയിലേക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ്, പ്രാതിനിധ്യ നിയമം അനുസരിച്ചുള്ള ഒന്നാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു സംസ്ഥാനത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സുപ്രധാനമായ നിയമ നിര്‍മ്മാണവും  നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനവും നടക്കുന്ന നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയിലേക്ക് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധികളെ തെരെഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് ഉറപ്പു വരുത്തേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികള്‍ ആണ്. പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ അറുപതു വര്‍ഷമായി സംവരണത്തിലൂടെയല്ലാതെ സാമൂഹിക നീതിയിലതിഷ്ഠിതമായ ഒരു ജനപ്രാതിനിധ്യ സംതുലനം നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയില്‍ ഉണ്ടായില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. ഒറ്റ ഉദാഹരണം മതി കേരള നിയമനിര്‍മ്മാണസഭയിലെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ വെളിവാക്കാന്‍. 1957 മുതല്‍ 2011 വരെയുള്ള കാലയളവില്‍ സംസ്ഥാനം ഭരിച്ച 13 നിയമനിര്‍മ്മാണസഭകളില്‍ ആകെ എം.എല്‍.എ. മാരുടെ എണ്ണം 866. അവരില്‍ സ്ത്രീകള്‍ 38 പേര്‍ മാത്രം.. 200 നടുത്ത് മന്ത്രിമാരില്‍ വനിതകള്‍ 6 പേര്‍ മാത്രം ഈ അസന്തുലിതാവസ്ഥ പരിഹരിക്കാന്‍ എത്ര നിയമസഭകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും വനിതകള്‍ മാത്രമായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യണം? കേരളത്തിന് ഒട്ടേറെ വിശേഷണങ്ങള്‍ ഉണ്ട് സാക്ഷരതയിലടക്കം ‘കേരള മോഡല്‍’ എന്നും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയവും ഭരണവും ഒട്ടും സ്ത്രീ സൌഹാര്‍ദ്ദപരമല്ല എന്ന് വെളിവാക്കുന്നതാണ് കണക്കുകളും 14- മത് നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയിലേക്കുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പു ചര്‍ച്ചകളും.

പതിനാലാം നിയമസഭ പതിമൂന്നാം നിയമസഭയേക്കാള്‍ ഏറെ ‘മെച്ച’മായിരിക്കും സ്ത്രീ വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ എന്ന് സ്ഥാനാര്ഥി നിര്‍ണ്ണയ ചര്‍ച്ചകളില്‍ നിന്നും വ്യക്തമായി കഴിഞ്ഞു. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ പൊതു സമൂഹത്തിനു മാത്രമേ സാമൂഹിക നീതിയിലും ലിംഗ സമത്വത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ നിയമനിര്‍മ്മാണസഭ ഉറപ്പു വരുത്താന്‍ കഴിയൂ എന്ന് കരുതുന്നു.

70,000 ത്തിലേറെ സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍, ആയിരം കോടി രൂപ, 10 ലക്ഷത്തിലേറെ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍, 2.35 കോടി സമ്മതിദായകര്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടതായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പ്. ഇത്രയും പണവും ജനങ്ങളും പങ്കെടുത്ത ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പു പ്രക്രിയയ്ക്ക് ശേഷം വരുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സ്വാഭാവികമായും കൂടുതല്‍ പക്വത എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ സ്ഥാനാര്‍ഥി നിര്‍ണ്ണയ ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഒന്നും തന്നെ ലിംഗ സമത്വത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയുടെ രൂപീകരണം ആവശ്യമാണ്‌ എന്ന് രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്ന് വ്യക്തമാണ്. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ നാം കണ്ടത് വനിതാ സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ക്ക് വേണ്ടി കുടുംബശ്രീ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് പിന്നാലെ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളും പരക്കം പായുന്നതാണ്. 2010 ലെ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിച്ച വനിതാ സ്ഥാനാര്‍ഥികളില്‍ കുടുംബശ്രീ പ്രവര്‍ത്തകരായ 5436 പേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ 2015ല്‍ ഇത് 7500 ലധികമായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. 42 ലക്ഷം കുടുംബങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട ഏഷ്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ത്രീ സംഘടനയാണ് കുടുംബശ്രീ. ഭരണവുമായി, വിശേഷിച്ചും തദ്ദേശ സ്വയംഭരണവുമായി, ഏറ്റവും അടുത്ത് നിന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് കുടുംബശ്രീ എന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ്. കഴിഞ്ഞ 17 വര്‍ഷമായി ദാരിദ്ര്യ ലഘൂകരണത്തില്‍ തുടങ്ങി ദാരിദ്ര്യ നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനവും സ്ത്രീ ശാക്തീകരണവും ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതോടൊപ്പം തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും കേരള കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരുകളുടെയും സാമൂഹിക ക്ഷേമ പദ്ധതികള്‍ വിജയിപ്പിക്കുന്നതില്‍ നിസ്തുലമായ പങ്കാണ് കുടുംബശ്രീ വഹിക്കുന്നത്. ഇതൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ചെലവിലും. സി.ഡി.എസ്. ചെയര്‍ പേഴ്സണ്‍മാര്‍ക്ക് മാത്രമാണ് ഓണറേറിയം ലഭിക്കുന്നത്. രണ്ടരലക്ഷത്തോളം വരുന്ന ആശ്രയ കുടുംബങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്, തികച്ചും സൌജന്യമായി, ഒരു സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തനം എന്ന നിലയില്‍ മാത്രമാണ്.
ഭരണ രാഷ്ട്രീയ സാക്ഷരത ഈ സ്ത്രീകളുടെ ഇടയില്‍ സമ്പൂര്‍ണമാണ്, കാരണം ഭരണതലത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇവര്‍ക്ക് മതിയായ ക്ലാസ്സുകളും പരിശീലനവും ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. കൃത്യമായി വാര്‍ഡ്‌ സഭകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതും കുടുംബശ്രീ അംഗങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ ഒരു കടമയാണ് വാര്‍ഡ്‌ സഭയില്‍ പങ്കെടുക്കല്‍ എന്ന് കരുതി വാര്‍ഡ്‌/ഗ്രാമ സഭകളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന എത്ര പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഉണ്ട്? ഇവിടെയാണ്‌ കുടുംബശ്രീ അംഗങ്ങളുടെ പ്രതിബദ്ധത ഏതു പാര്‍ട്ടിക്കാരെക്കാളും പൊതു സമൂഹത്തെ ക്കാളും പതിന്മടങ്ങ്‌ മികച്ചതാണ് എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. രാഷ്ട്ര പുന:നിര്‍മ്മാണ പ്രക്രിയയില്‍ ഇത്രയേറെ മുഴുകുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിലെ അംഗങ്ങളെ മാറ്റി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുള്ള കേരള നിയമനിര്‍മ്മാണസഭ അപൂര്‍ണമാകും. ഇത് കേവലം ലിംഗ സമത്വത്തിന്‍റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. കേരളത്തിലെ പകുതിയിലേറെ വരുന്ന കുടുംബങ്ങളില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ചലനങ്ങള്‍ തൊട്ടറിയാനും പരിഹരിക്കാനും കഴിയുന്നു കുടുംബശ്രീ അംഗങ്ങള്‍ക്ക്.

“ഇനി ഞങ്ങള്‍ പറയാം” എന്ന പരിപാടിയിലൂടെ ദൂരദര്‍ശനും കുടുംബശ്രീയും ചേര്‍ന്ന് 100 എപ്പിസോഡുകളിലായി മലയാളികളുടെ മുന്‍പില്‍ അവതരിപ്പിച്ചത് രാഷ്ട്രീയ പുന:നിര്‍മാണ പ്രക്രിയയില്‍ കുടുംബശ്രീ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ പങ്കാളികളാകുന്നതിന്‍റെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകള്‍ ആണ്. ഈ പരിപാടിയില്‍ ഒന്നാം സമ്മാനം നേടിയ ഇടുക്കി കഞ്ഞിക്കുഴി സി.ഡി.എസ്സിന് സമ്മാനം കൊടുത്തു കൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി ശ്രീ ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി പറഞ്ഞത് രണ്ടരലക്ഷം ആശ്രയ കുടുംബങ്ങളെ പരിപാലിക്കുന്ന കുടുംബശ്രീ മഹത്തായ ഒരു പ്രസ്ഥാനം ആണെന്നാണ്‌. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിനു സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിയില്‍ കുടുംബശ്രീ പ്രസ്ഥാനത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ മത്സരിപ്പിക്കണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷമായി കുടുംബശ്രീയുടെയും തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ വകുപ്പിന്‍റേയും മന്ത്രിയായിരുന്ന്‍, കുടുംബശ്രീയുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ ആഴത്തിലും പരപ്പിലും തൊട്ടറിഞ്ഞ ഡോ. മുനീറിന് തന്‍റെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ കുടുംബശ്രീ വനിതാ സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ഉണ്ടാകണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കുടുംബശ്രീക്ക് രൂപം കൊടുക്കുകയും സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്‍റെ എല്ലാ സാമൂഹിക ക്ഷേമ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമാക്കുകയും ചെയ്ത ഡോ.തോമസ്‌ ഐസക്കിന് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പാര്‍ട്ടിയില്‍ കുടുംബശ്രീ വനിതകള്‍ നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയിലേക്ക് സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ ആയി ഉണ്ടാകണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വാര്‍ഡ്‌ സഭകളിലോ അയല്സഭകളിലോ പങ്കെടുക്കാത്ത സെലിബ്രിറ്റികളുടെ പിന്നാലെ സീറ്റുമായി നടക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ നിയമ നിര്‍മ്മാണ സഭയെ ജന വികാരം പ്രതിഫലിക്കാത്ത ഒരു കോര്‍പ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനമാക്കി മാറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഇതിനു മാറ്റം വരുത്താന്‍ വോട്ടര്‍മാര്‍ക്കേ കഴിയൂ. 140 മണ്ഡലങ്ങളിലും കുടുംബശ്രീ സ്ഥാനാര്‍ഥികളെ മത്സരിപ്പിച്ചു കക്ഷി രാഷ്ട്രീയത്തിന് മറുപടി കൊടുക്കാന്‍ കഴിയണം, വനിതാ സ്ഥാനാര്‍ഥിയ്ക്ക് വോട്ടു ചെയ്യാന്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ നിയമം പാസ്സാക്കേണ്ടല്ലോ.