Home LITERATUREകവിത ഞാൻ

ഞാൻ

 

ഴകി തകർന്നൊരീ വീടിന്റെ മൂലയിൽ
ചവിട്ടി ചുരുട്ടിയ നഷ്ടകാലം…..
പലകുറി വന്നെന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നു
ചാപിള്ളയാകാത്ത സ്വപ്ന ബോധം
നരയായ് തുടങ്ങുന്ന
വാർദ്ധക്യ വിരസത….
ചങ്ങാതിയായവൾ വർണ്ണമാക്കി
ചിത്രം വരയ്ക്കും വിരൽ വഴക്കത്തോടെ
ചിന്തകൾ മാരിവിൽ രൂപമാക്കി .
അലസത വല്മീക കൂനകളൊന്നായി
യന്ത്രക്കരം പോൽ പൊടിച്ചെറിഞ്ഞു
ഓടി വലഞ്ഞു ഞാൻ എത്തി……
അന്ധകാരത്തിൻ കൊടുമുടിയിൽ
മുന്നിൽ പി ഇരുന്ന ശൂന്യത കണ്ടു ഞാൻ….
സ്വയം കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ച്……
കാഴ്ച നശിപ്പിച്ച്…….
തപ്പി തടഞ്ഞു ഞാൻ കൂരിരുട്ടിൽ .
അന്ധകാരത്തിൽ വെളിച്ചം തിരഞ്ഞൊരെൻ
കയ്യിൽ തടഞ്ഞതെൻ പൊൻ തൂലിക .
തലങ്ങും വിലങ്ങും ഭ്രാന്താൽ വരച്ചു ഞാൻ
ചുറ്റും ജ്വലിച്ചൊരാ അഗ്നിഗോളം…..
വെള്ളി വെളിച്ചത്തിൻ ചാട്ടവാറടിയേറ്റ്
നാണംകെട്ടോടും ഇരുൾ രൂപങ്ങൾ….
വേഗത്തിലോടിയ ലോകത്തെ ഞാനെന്റെ
ലാടങ്ങൾ കൊണ്ട് എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി .
തെന്നിക്കളിച്ചൊരാ ഭൂലോകമത്രയും
ഇന്നെന്റെ കൈകളിൽ രേഖയായി…
യൗവന ചിന്തതൻ തീക്ഷ്ണതയില്ലങ്കിൽ
യാത്രയിലെല്ലാം ഇരുൾ കനക്കും
എന്നും….. ഇരുൾ കനക്കും .

Comments
Print Friendly, PDF & Email

You may also like