Home EDITORIAL മണ്ടേൽ ഉറഞ്ഞു പോയ ഇച്ചിരി ചിരി

മണ്ടേൽ ഉറഞ്ഞു പോയ ഇച്ചിരി ചിരി

ഞങ്ങക്ക്
സ്വർണ്ണമീനൊണ്ടായിര്ന്ന് –

ചിത്രജനൽ കട്ടിക്കർട്ടനിട്ടു
മൂടിയേന്റെ ചേർന്നൊരു
മേശയില്ലേ? അതിമ്മെ
ചില്ലുപാത്രമില്ലേയ് ?
അതിനുള്ളിൽ ആ
സ്വർണ്ണമീനുകളങ്ങിനെ
റോന്തോട് റോന്തു
ചുറ്റിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

“നീ സന്തോയമായിരിക്ക് ,
ഹെൻറി മോനേ”
എന്നെന്നോട് പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും ,
ചിരീടെ ആളായ അമ്മച്ചി,
ഞങ്ങളെല്ലാം ചുമ്മാ
സന്തോയമായിരിക്കണം
എന്നാണ് ന്റെ അമ്മച്ചിയ്ക്ക് –

ഒള്ളതല്ലേ?
പറ്റുമ്പോ പറ്റുംമ്പോക്കെ
സന്തോയം
വരൂത്ത്ന്നതല്ലേ നല്ലത് ?.

എന്നാലും,
എന്റെ അപ്പൻ ണ്ടല്ലോ ,
തല്ലി ചതച്ചോണ്ടിരുന്നു,
എന്റമ്മച്ച്യേo
എന്നേം –

ആഴ്ചേൽ ആഴ്ച്ചേൽ
എത്രയെത്രയോ തവണ
തല്ലി ചതച്ചോണ്ടിരുന്നു ,

അങ്ങേരടെ ആറടി രണ്ടിഞ്ച്
കിളിരത്തിനകത്ത് ,
എന്നതാ കിടന്നു
ചീറിത്തൊലയ്ക്കുന്നെ ന്ന്
അങ്ങേർക്ക് ഒരു പിടീം
കിട്ടാതെ ഒള്ള പിടച്ചിലിൽ ,

അമ്മച്ച്യേo എന്നേം
അങ്ങനെ
തല്ലി ചതച്ചോണ്ടിരുന്നു .

എന്റമ്മച്ചി,
തങ്കപ്പെട്ട മത്സ്യമാണേ,
സന്തോയിക്കാൻ ആശിച്ചാശിച്ച്,
ആഴ്ച്ചേൽ രണ്ടും മൂന്നും തവണ
തൊഴി കിട്ടുമ്പോ,
അവർക്കടെ സന്തോയതിനായി
എന്നോട് സന്തോയിക്കാൻ
പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും
“ഇച്ചിരി ചിരിക്ക്, മോനേ, ഹെൻറീ ,
നീ ഒരിക്കലും
ചിരിക്കാത്തതെന്തു മോനേ.”
എന്നിട്ടു എനിക്ക്
കാണിച്ചു തരാൻ അമ്മച്ചീടെ
ഒരു ചിരിയൊണ്ട് –
അമ്മാതിരി ചങ്ക് നുറുങ്ങണ
ചിരി ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല, വേറെ.

ഒരു ദിവസം,
സ്വർണ്ണമീനൊക്കെയങ്ങു
ചത്തു !
അതേന്ന്-
എല്ലാം ചത്തു.

തുറുകണ്ണ് തള്ളി,
ആ അഞ്ചെണ്ണോം.
പള്ള ചെരിഞ്ഞ് ,
വെള്ളത്തിൽ
ചത്തുപൊങ്ങിക്കിടന്നു.

അപ്പൻ വീട്ടി വന്നപ്പം,
അടുക്കളത്തറേലേക്ക്
ഒറ്റയേറായിരുന്നല്ലോ –

പൂച്ചയ്ക്കിട്ടു
കൊടുത്തു, അവറ്റയെ –

അപ്പൊ അമ്മച്ചി
ഇച്ചിരിയിച്ചിരിയായി
ആ ചിരി വരൂത്തണത്
ഞങ്ങളങ്ങ്

നോക്കിനിന്ന് പോയി.


Original Poem

A Smile to Remember

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, ‘be happy Henry!’
and she was right: it’s better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn’t
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: ‘Henry, smile!
why don’t you ever smile?’

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,

they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother smiled


ജർമ്മൻ വംശജൻ ആയ അമേരിക്കൻകവിയാണ് ചാൾസ് ബുക്കോവ്സ്കി (1920 – 1994 ) .
ദാരിദ്ര്യം , ഗാർഹികപീഡനം , സ്ത്രീകളുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും അടക്കിയൊതുക്കിയ മാനസികസംഘര്ഷങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രമേയപ്രാധാന്യം നൽകിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്ത് രീതിയെ സ്ഥാപിതനിരൂപകവൃന്ദം Dirty Realism എന്ന് ഒരു കാലത്ത് പരിഹസിച്ചിരുന്നു .
മരണശേഷമാണ് കവിതകൾ ഏറെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടത്. അമേരിയ്ക്കൻ സാഹിത്യത്തിൽ, പൊതുവെ , അപൂർവ്വമായ ധ്വനിഭംഗിയാണ് ചാൾസ് ബുക്കോവ്സ്കിയുടെ ചില കവിതകൾക്ക് .

കവർ ഡിസൈൻ : വിത്സൺ ശാരദാ ആനന്ദ്

Comments
Print Friendly, PDF & Email

You may also like