EDITORIAL

അടർത്തിയെടുത്ത കൗമാരം


മുരളി മീങ്ങോത്ത്
61693559_2431725846859556_144830270065868800_o

 

 

1990 പിറന്നത് തന്നെ എന്റെ വേരുകളെല്ലാം പിഴുത് എറിഞ്ഞ് മറ്റെവിടെയെങ്കിലും മാറ്റി നടാനായിരിക്കും എന്ന് ധരിച്ചാൽ തെറ്റില്ല. ഒന്നാം വർഷ ബിരുദത്തിന് നെഹ്‌റു കോളേജിൽ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാറ്റാടി മരങ്ങൾക്ക് കീഴെ വീണു കിടക്കുന്ന ഉണങ്ങിയ സൂചിയിലകൾ ചവിട്ടിക്കൊണ്ട് കോളേജ് ലൈബ്രറിയിലേക്ക് ആർത്തിയോടെ പോയി ആനുകാലികങ്ങളുമായി മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്ന നാളുകൾ. എ സോൺ കലോത്സവങ്ങൾക്ക് തയ്യാറെടുക്കാൻ കോളേജ് മത്സരങ്ങൾ പുരോഗമിക്കുന്നു. കവിതയ്ക്കും കഥയ്ക്കും പ്രശ്നോത്തരിയ്ക്കുമെല്ലാം സമ്മാനം കിട്ടിയ സന്തോഷം. അതിനെല്ലാം അല്പായുസ്സായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വർഷമെഴുതിയ ഇന്ത്യൻ വ്യോമസേനയിലേക്കുള്ള സെലക്ഷൻ ടെസ്റ്റിന്റെ ഫലം വന്നു. ജനുവരി 31 ന് കൊച്ചിയിലെത്തണം. ഫെബ്രുവരി 1ന് ബാംഗ്ലൂരിൽ പരിശീലനം ആരംഭിക്കും

ചെറുപ്രായത്തിൽ ജോലി കിട്ടുന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദമായിരുന്നു വീട്ടിൽ. വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലാതെ ജോലി കിട്ടിയതിൽ തെല്ലൊരു സന്തോഷം എനിയ്ക്കുമുണ്ടായി. എങ്കിലും കലാലയവും നാടും വീടും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരും എന്ന കടുത്ത യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ ഏറെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയാതെ നമുക്കായി ഒരുക്കിയ അച്ചുകളിൽ ചെന്നിരിക്കുക അത്ര തന്നെ. തുടർന്നുള്ള ജീവിതത്തെപ്പറ്റി കേട്ടറിവ് മാത്രമേയുള്ളു. ഏക ആശ്വാസം എന്റെ സഹപാഠിയായ വത്സരാജും എന്റെ കൂടെതന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. വീട്ടിലെല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. ചന്ദ്രേട്ടൻ കൂടെ വന്നിരുന്നു. വത്സനും ഞാനും പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിച്ച് തീവണ്ടിയിലിരുന്നു. എറണാകുളം എത്തിയപ്പോൾ സായാഹ്നം. മുല്ലശ്ശേരി കനാലിനടുത്തുള്ള എയർഫോഴ്‌സ് ഓഫീസിൽ രാവിലെ പോയി. വൈകിട്ടുള്ള ഐലൻഡ് എക്സ്പ്രസിൽ ആയിരുന്നു  ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. വൈകിട്ട് എറണാകുളം സ്റ്റേഷനിൽ നല്ല ആൾക്കൂട്ടം. യാത്രയയക്കാൻ വന്ന ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ബഹളം. കാസർഗോഡ്കാരായ ഞാനും വത്സനും ആ ചടങ്ങ് തലേന്ന്  പൂർത്തിയാക്കി യതാണല്ലോ.ഇരുപത് പേരുടെ സംഘമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ കൊച്ചിൻ എൻട്രി. റിസർവേഷൻ ഉണ്ടെന്ന് ഓഫീസിൽ നിന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞതായിരുന്നു. രണ്ടാം ക്ലാസിലെ മര ബെഞ്ചിൽ വലിയ തിരക്കില്ലാത്തത് കൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും സീറ്റ് കിട്ടി. പരിചയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടത്ത് കോട്ടയത്തുള്ള റെജിയെയും കൊല്ലംകാരൻ അനുരാജിനെയും ആയിരുന്നു. കൂടെ എറണാകുളം ചേന്ദമംഗലത്തെ പ്രമോദ് ഉല്ലാസവാനായി എല്ലാവരോടും സംസാരിച്ചിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ ബാംഗ്ലൂർ എത്തും എന്ന് മാത്രമേ എല്ലാർക്കും നിശ്ചയമുള്ളൂ.

കമ്പാർട്ട്മെന്റിലെ മരബെഞ്ചുകളിൽ കൂട്ടിലടച്ച ഫാനിന്റെ കാറ്റിൽ ഇരുന്നും മയങ്ങിയും ഞങ്ങൾ രാത്രി നീക്കി. സഹയാത്രികനായ ഒരു പഞ്ചാബിയോട് ഞങ്ങൾ പഞ്ചാബിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പുലർച്ചെ ബാംഗ്ലൂരിൽ എത്തി. ഞങ്ങൾ വലിയ ഉത്സാഹമൊന്നും ഇല്ലാതെ ഇറങ്ങി ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു കൂടി നിന്നു. നീണ്ട ഒരു അശോക് ലേലൻഡ്‌ വണ്ടിയുമായി ഒരാൾ ഞങ്ങളെ കൂട്ടാൻ വന്നു. എല്ലാരും ലഗേജ്‌ പിന്നിൽ കയറ്റി. ഇരിപ്പിടം പരതിയ ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി, താഴെ തന്നെ ഇരിക്കണമെന്ന്.യാത്ര ആരംഭിച്ച് ഓരോ കുലുക്കത്തിലും ഞങ്ങളും കുലുങ്ങി.ആ ഇരിപ്പിൽ എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി. പാതിയുറക്കത്തിൽ ബാംഗ്ലൂരിലെ പ്രഭാതത്തിന്റെ ശീതക്കാറ്റിൽ ഞങ്ങൾ ജെലഹാലി (ജാലഹള്ളി )ഈസ്റ്റിന്റെ വ്യോമസേനയുടെ ട്രെയിനിങ് സെന്ററിൽ എത്തി.

ഒന്നിനോടും പൊരുത്തപ്പെടാത്ത മനസ്സ് പാകപ്പെടാൻ കുറേ സമയമെടുക്കും. . സ്റ്റീൽ മഗ്ഗിൽ മെസ്സിൽ നിന്ന് ചൂട് ചായയും പേരിന്,  ഇടയ്ക്ക് jam പുരട്ടിയ ബ്രെഡും. അതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ പ്രാതൽ..ചായയുടെ കൂടെ ബ്രെഡ്‌ വെറുതെ തന്നതായിരിക്കും,  പ്രാതൽ  വരുന്നേയുള്ളുവെന്ന് ഞങ്ങൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു. രണ്ട്‌ ദിവസം മുൻപ് വരെ അടുക്കളയിൽപ്പോയി അമ്മ ദോശയോ  ഉരുളിയപ്പമോ ചുടുമ്പോൾ അടുത്ത് നിന്ന് നേരെ പ്ളേറ്റിലേക്ക് വാങ്ങി കഴിച്ച പ്രാതലുകൾ ഓർമ്മയായി.

അന്ന് ഫെബ്രുവരി ഒന്നായിരുന്നു.  കൊച്ചിൻ എൻട്രി മാത്രമേ എത്തിയിട്ടുള്ളു. ഉച്ച ഭക്ഷണം ഉത്തരേന്ത്യൻ രീതിയിലായിരുന്നു. കഴിച്ചെന്ന് വരുത്തി ബില്ലറ്റ് എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ താമസ സ്ഥലത്തെത്തി. ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് ആന്ധ്രാക്കാർ എത്തി .എട്ട്  പേരുണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ തുടങ്ങേണ്ട  മുഹൂർത്തം. ഇനി ഉത്തരേന്ത്യക്കാർ എത്താനുണ്ട്. ഒപ്പം ബംഗാളിൽ നിന്നുള്ളവരും.  പിന്നിട്ട നാളുകളിൽ നിന്ന് ഏറെ വിഭിന്നമായി എന്റെ വ്യോമസേന പരിശീലനം അങ്ങനെ പിച്ച വെച്ചു തുടങ്ങി .

അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു സൈനികന്റെ അച്ചടക്കമുള്ള സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മാറാൻ എളുപ്പമാകുമോ? എന്തായാലും ആറു മാസം നീണ്ട പ്രാഥമിക പരിശീലനം ജീവിതത്തിന്റെ നിർണ്ണായകമായൊരു അധ്യായമായി

Comments
Print Friendly, PDF & Email