കവിത

മഞ്ഞ്



  ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞ് കിടക്ക വിട്ടെഴുന്നേൽക്കാൻ മടി കാണിക്കുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടിയാണ്. സൂര്യൻ വന്നു തട്ടി വിളിച്ചാലും മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഊളിയിട്ട് ഒന്നു കൂടി ചുരുണ്ടു കിടക്കും.
സായാഹ്നത്തിലെ മഞ്ഞ് ദു:ഖം ഘനീഭവിച്ച മുഖവുമായി സൂര്യനു വിട നൽകുന്ന കാമുകിയാണ്. ചന്ദ്രനുദിക്കേണ്ട താമസം നിലാവുമായി ഇഴുകിച്ചേർന്നങ്ങനെ നില്ക്കും;പുലരും വരെ. പാതിരയ്ക്ക് ജനലിൻ്റെ ചില്ലുപാളിയിൽ വന്ന് മുട്ടിവിളിക്കുന്ന മഞ്ഞുണ്ട്; പിതൃക്കളുടെ അരൂപിയായ ആത്മാക്കളാണത്. മകനേ ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെയൊന്ന് പുണരാൻ വയ്യല്ലോ എന്നവ വിലപിക്കും. മരിച്ചവർക്ക് ഭാഷയില്ലാത്തതിനാൽ ആ നിലവിളി നമ്മൾ കേൾക്കുകയേ ഇല്ല.
Print Friendly, PDF & Email