കവിത

ഈ നിമിഷത്തിൽ…



ാത്രി രണ്ടാം യാമവും നിശ്ശബ്ദം യാത്രയാകുമ്പോൾ ഉണർന്നു, എന്നിലെ പരശ്ശതം നോവുകൾ, അസ്വാസ്ഥ്യം, ഓർമ്മകൾ ഇല്ലൊരു മഞ്ഞുതുള്ളിയുതിർന്നു വീഴുന്നൊരിലയൊച്ച, ഒരു കൂമൻറെയാകുലമാം നിലയ്ക്കാത്ത മൂളൽ ഉള്ളിലെ കൂർത്ത മുള്ളുകൾ കുത്തി നോവിക്കുന്നു പാവം ഹൃദയത്തെ
ഈ നിമിഷത്തിലോരോ ശ്വാസത്തിലും കേൾക്കുന്നു ഞാൻ പിറവിയിലൂറ്റം കൊണ്ടു നിലവിളിക്കുന്ന ആയിരം, കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ചോര തെറിച്ചു കറുത്ത ചുണ്ടുകൾ പിളർന്നുല്ക്കടം ഘോഷിക്കുന്നവർ "മർത്ത്യനായ് ഞാൻ പിറന്നിതാ പ്രണയത്തിനായ് പിതൃത്വമേ, ചുരത്തും മാതൃത്വമേ തെല്ലിട കാതോർക്കൂ എന്നെ, ഞാനെന്ന ഒറ്റച്ചോരയെ.." ഈ നിമിഷത്തിൻറെ ഉൾവലിവിൽ, ശോഷിക്കലിൽ നടുക്കമോടെ ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നു അതോരു പെൺ പിറവിയാവാം അവൾ നെടുവീർപ്പിൻറെ താഴെ ചുരുണ്ടു വീഴുമൊരു നിസ്സഹായതയാവാം പിതാവിൻ കാമദംശനത്താൽ ഭയം, മാത്രം പുല്കി മൂകമാക്കപ്പെട്ടൊരു ബാല്യമാവാം ആരുമറിയാതേ പ്രതികാരത്തെ താലോലിക്കുന്നൊരു പീതരക്തമൊഴുകും സിരാപടലത്തിൻ കന്മഷമാകാം ഈ നിമിഷത്തിൻറെ ഉത്തരാർദ്ധത്തിൽ പീഡനമേറ്റ് പിടയുന്നുണ്ടാവും പ്രേയസ്സിമാർ, മാലാഖക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഭ്രാന്തികൾ,ഉഷ്ണപ്പുണ്ണു പിടിച്ച യാചകികൾ, തളർവാതം തല്ലിയൊടിച്ചിട്ട പടുവൃദ്ധകൾ അഹന്തയാൽ ചവിട്ടി മെതിക്കുന്നുണ്ടാവാം ദുർവ്വിധിയാ പൂമ്പാറ്റകളെയിപ്പോൾ പരനും പ്രതികാരമിപ്പോൾ പെൺമയോടത്രേ ഈ നിമിഷം നിലവിളിക്കുന്നത് കേൾക്കാമെനിക്ക് ഈ നിമിഷത്തെ നിലവിളിയെന്ന് മാത്രം നാമകരണം ചെയ്യട്ടെ ഞാൻ !!
Print Friendly, PDF & Email