LITERATURE കവിത

പെണ്ണിറങ്ങുമ്പോൾ



പെണ്ണിറങ്ങിപ്പോയ വീടു നിൽക്കുന്നു

നാവിറങ്ങിപ്പോയൊരാണിനെപ്പോലെ!

” എന്റെ പൂക്കൾ ചവിട്ടിയരച്ചിട്ട

വാടിയിലിനി വേർപടർത്തില്ല”

— മുല്ലവള്ളി മുഖത്തും നിനവിലും

മുള്ളു മൂപ്പിച്ചു പോയിപോലിന്നലെ.

പെണ്ണിറങ്ങിപ്പോയ വീടു നിൽക്കുന്നു

നാവിറങ്ങിയോരാണിനെപ്പോലെ!

മുറ്റു തേന്മാവു കുറ്റബോധത്തിന്റെ

യുറ്റ മർമ്മരക്കാറ്റിലുലയുന്നു.

ചില്ല വിട്ടുള്ള മുല്ലവള്ളിയോ

തല്ലുകയാണു മർമ്മത്തിലൊക്കെയും!

പൂങ്കുലകളെ മാറമർത്തിയാ

പല്ലവങ്ങളെയാഞ്ഞു മുകർന്നതിൻ

സുപ്തഭൂതമധുരങ്ങളായതിൻ

തായ്ത്തടിയെ നെടുകെപ്പിളർക്കയോ!

പെണ്ണിറങ്ങിപ്പോയ വീടുനിൽക്കുന്നു

നാവിറങ്ങിപ്പോയൊരാണിനെപ്പോലെ !

രാവിലാകെക്കലമ്പിച്ചിതറിയ

പാത്രമോരോന്നു പാർത്തു കുറിഞ്ഞിയോ

‘മ്യാവു’ മിണ്ടാതെ പിൻനടയിലെ

ദുഃഖശിൽപമായ് കൊത്തിവയ്ക്കുന്നു.

വല്ലിയോ തെറ്റ്; മാമരം തന്നെയോ–

ചൊല്ല വയ്യെന്നൊളിച്ചു പോയ്പ്പല്ലികൾ

പൂ കരിഞ്ഞ പ്രതീക്ഷകൾ ചാർത്തുന്ന

പൂമണാളർക്കു പിന്നിൽ ചിലയ്ക്കയായ്.

പെണ്ണിറങ്ങിപ്പോയ വീടു നിൽക്കുന്നു

നാവിറങ്ങിപ്പോയൊരാണിനെപ്പോലെ !

Print Friendly, PDF & Email