LITERATURE കവിത

വാപ്പ



മഴ പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ വാപ്പ ഉറങ്ങാറില്ല.
തുള്ളി മുറിയാതെ മഴ നിന്നു പെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ
വരാന്തയിലെ ഇരുട്ടിൽ അരമതിലിൽ
തലയും ചാരി ഒരിരിപ്പുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ നടക്കല്ലിറങ്ങി ഒരാൾ മഴയിലൂടെ വരുമെന്നാണ് വാപ്പയുടെ വിചാരം.
ഒടുവിൽ,
മഴയിൽ നടക്കല്ലുകൾ കഴുത്തറ്റം
മുങ്ങുമ്പോഴും വാപ്പ ഉറങ്ങാതിരിക്കും.
ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുന്ന ഞാൻ
ഈ പാതിരാവിൽ, പെരുമഴയത്ത് ഇനിയാരുവരാനാണെന്ന്
വാപ്പായെ ശബ്ദമുയർത്തി ശാസിക്കും
പക്ഷെ വാപ്പയുണ്ടോ കേൾക്കുന്നു,
തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കില്ല.
ഒരിക്കൽ ഞാൻ മഴയെക്കാളും ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുചോദിച്ചു.
ഇനി അങ്ങനെയൊരാൾ വന്നു
എന്നു തന്നെയിരിക്കട്ടെ
മുഖം കണ്ടാൽ അറിയുമോ?
ധൈര്യമുണ്ടോ നേരിടാൻ?
പക്ഷെ വാപ്പയുണ്ടോ കേൾക്കുന്നു
തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കില്ല.
ഒരു നോക്ക് കാണാൻ മോഹിക്കുന്നുണ്ടാവും പാവം
പോവുന്ന ദിവസം പോലും
രണ്ടുപേരും വഴക്കിട്ടിരുന്നു
നശിച്ചൊരു ജന്മമെന്ന് പരസ്പരം ശപിച്ചിരുന്നു.
രണ്ടു മുറികളിലാണുറങ്ങിയത്
യാത്ര പോലും പറയാതെയാണിറങ്ങിയതും.
ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുന്ന ഞാൻ
ശബ്ദമുയർത്തി ശാസിക്കും.
തെറ്റുകൾ ചെയ്യാത്തവർ ആരുണ്ട്.
പോയവർ പോയി, കാത്തിരുന്നിട്ടോ,
ഏറ്റ് പറഞ്ഞിട്ടോ, മാപ്പിരന്നിട്ടോ,
കരഞ്ഞിട്ടോ കാര്യമുണ്ടോ?
പക്ഷെ വാപ്പയുണ്ടോ കേൾക്കുന്നു,
തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കില്ല.
തുള്ളിമുറിയാതെ മഴ നിന്നു പെയ്യുന്നുണ്ട്.
വരാന്തയിലെ ഇരുട്ടിൽ
അരമതിലിൽ ചാരി
ഞാൻ തനിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ നടക്കല്ലിറങ്ങി
മഴയിലൂടെ ഒരാൾ വരുമെന്ന്
എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.
ഒടുവിൽ, മഴയിൽ
നടക്കല്ലുകൾ കഴുത്തറ്റം മുങ്ങിയാലും
ഞാൻ ഉറങ്ങില്ല.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്
ഇതുപോലൊരു പെരുമഴയത്താണ്
വാപ്പ മരിച്ചത്.
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മരണം.
കാറ്റ് പിടിച്ച മരങ്ങൾ പോലെ
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും യാസീൻ ഓതിയവർ, ആടിയും ഉലഞ്ഞും നെഞ്ചത്തടിച്ചും, കലിമ ചൊല്ലി ക്കരഞ്ഞവർ.
പോയവർ പോയി
തെറ്റുകൾ ചെയ്യാത്തവർ ആരുണ്ട്.
ഇനി കാത്തിരുന്നിട്ടോ, ഏറ്റ് പറഞ്ഞിട്ടോ,
മാപ്പിരന്നിട്ടോ കാര്യമുണ്ടോയെന്ന്
മഴയെന്നോട് പുലമ്പുന്നു.
പക്ഷെ ഞാനുണ്ടോ കേൾക്കുന്നു
തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കില്ല.
Print Friendly, PDF & Email